Μονολόγιστη

 

Όταν η νύχτα θρυμματίζει τις υδρίες

του ηλίου, πίνοντας όλο το φως, ραγίζοντας

τη στέρεη μορφή της μέρας, σπάζοντας

περήφανα και ταπεινά πρόσωπα, κι όλα

τα ρίχνει αδιακρίτως στην απέραντη

θάλασσα της σιωπής, εγώ σαλεύω σαν κλωνάρι

πάνω απ’ το χώμα, πίσω απ’ τα χορτάρια,

κι ορθώνοντας ψιθυριστά τη μονολόγιστην

ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με,

αρχίζω ν’ ανεβαίνω, να περνώ τα σύνορα

της νύχτας. Κι αιφνιδίως μι’ ανθισμένη

πορτοκαλιά μου ρίχνει τ’ άνθη της στο πρόσωπο!

ΑΝΤΙΑΙΑΡΕΤΙΚΑ Η χιλιετής Βασιλεία κατά τη «Σκοπιά» των Μαρτύρων του Ιεχωβά

 

Στη Αγία Γραφή γίνεται λόγος για «Βασιλεία των Ουρανών», η οποία δεν έχει καμία σχέση με εγκόσμιες βασιλείες. Στην Αποκάλυψη ο Ιωάννης βλέπει έναν άγγελο να δένει τον «δράκοντα» για «χίλια έτη». Κατά την περίοδο αυτή, ο Χριστός βασιλεύει στους πιστούς, ο Σατανάς δένεται και το κράτος του διαλύεται. Η αναφορά αυτή της Αγίας Γραφής. Ερμηνεύεται αλληγορικά και σημαίνει την περίοδο από την ενσάρκωση του Θεού Λόγου «έως της συντελείας του αιώνος».

          Η «Σκοπιά»  υποστηρίζει την εγκαθίδρυση μιας εγκόσμιας βασιλείας του Χριστού, που θα διαρκέσει χίλια χρόνια. Αυτή η «χιλιετής Βασιλεία» θα έχει Βασιλιά τον Χριστό, πρωθυπουργό τον Αβραάμ, και την κυβέρνηση θα αποτελούν  εξέχουσες προσωπικότητες  της Παλαιάς Διαθήκης. Οι προφήτες μάλιστα, που θα κυβερνούσαν, θα ανασταίνονταν το έτος 1925. Βεβαίως, ούτε οι «άρχοντες» αναστήθηκαν ούτε η παγκόσμια κυβέρνηση τους εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ το έτος 1925 ή μεταγενέστερα! Όμως και σ’ αυτό άλλαξε ο «προφήτης» του Μπρούκλιν. Με το «περισσότερο φως» οι «άρχοντες» είναι πλέον οι Απόστολοι του Χριστού και θα είναι «συγκυβερνήτες» του Χριστού μαζί με 144.000 «εκλεκτούς». Αυτή είναι  «Χιλιετής Βασιλεία» της Σκοπιάς για την οποία προορίζονται οι οπαδοί της που ανήκουν στον «πολύ όχλο» και έχουν «γήινη ελπίδα».

          Κηρύττουν, δηλαδή, μία κατά γράμμα γήινη Βασιλεία, επί της οποίας θα βασιλεύουν και θα την κατευθύνουν αοράτως οι 144. 001 «κεχρισμένοι», μαζί με τον Χριστό από τον ουρανό (Έστω ο Θεός αληθής. 1946, σελ. 164). Αυτή θα είναι ο «Παράδεισος»  του «πολλού όχλου» των «Μαρτύρων του Ιεχωβά». Επομένως, οι πολυπληθείς «αναστημένοι», υποτίθεται, οπαδοί της «Σκοπιάς», που αποτελούν τον «πολύ «όχλον», δεν θα είναι πάντοτε «μετά του Κυρίου» (Α΄ Θεσ. 4, 17), αφού ο Κύριος θα είναι στη Βασιλεία των ουρανών μαζί με τους 144.000 «εκλεκτούς», ενώ ο «πολύς όχλος» θα ζει στη γη. Και συνεχίζει το παραμύθι της η «Σκοπιά». Υποστηρίζοντας ότι οι άνθρωποι κατά την χιλιετή αυτή βασιλεία, θα παντρεύονται, θα τεκνοποιούν…. θα εκπαιδεύονται να ομιλούν καινούρια γλώσσα… θα κατασκευαστούν νέοι δρόμοι, σιδηρόδρομοι. Ηλεκτρικές γραμμές, υδραυλικά έργα…., θα πληρώνουν φόρο για την κάλυψη της αναγκαίας  δαπάνης εργασίας….. θα χαμογελούν από ευτυχία, θα απολαμβάνουν θαυμάσια φρούτα και λαχανικά σε απέραντους παραδεισένιους  κήπους, συντροφιά με λιοντάρια και θηρία. Πως να μην σαγηνευθούν με τους «γραώδεις μύθους» αδαείς και αστήρικτοι άνθρωποι, πνιγμένοι στα προβλήματα και τις βιοτικές μέριμνες;

          Κατά τη διάρκεια της χιλιόχρονης βασιλείας ο Ιεχωβά θα τους  επαναξιολογήσει, ανοίγοντας τα «βιβλία», που είναι οι «εκδόσεις» της εταιρείας, και κατά την κρίση αυτή κινδυνεύουν να βρεθούν έξω από τον «παράδεισο στη γη», και να ριχτούν στα «τάρταρα» μαζί με τους «εχθρούς του Ιεχωβά», εάν δεν υπήρξαν συνεπείς». Γι’ αυτό οι οπαδοί της τρέχουν από πόρτα σε πόρτα ασθμαίνοντας, να μεταφέρουν το «άγγελμα της Βασιλείας», με τη διακίνηση των εντύπων της «Σκοπιάς», ασκώντας έτσι την «αγνή λατρεία» τους.

          «ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗ», Αριθμ. Φ. 501- 503

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Ζει και βασιλεύει μέσα μας το κατεστημένο, η εγωλατρία. Πες όσο θέλεις ότι πρέπει να αγαπούμε τους εχθρούς, ότι πρέπει να θυσιαζόμαστε για τους άλλους. Όσα κι αν πεις, εφόσον μέσα σου ζει και βασιλεύει το εγώ, οι ενέργειές σου θα έχουν ιδιοτέλεια, θα έχουν συμφεροντολογικό χαρακτήρα. Εάν δεν χαλάσει αυτό το οχυρό, όπου έχει θρονιαστεί το εγώ και η όλη ανταρσία του ανθρώπου απέναντι στον Θεό, δεν μπορείς να αγαπήσεις αληθινά. Δεν λέει τυχαία ο απόστολος Παύλος: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός». Το αισθάνεται, το ζεί, το βιώνει ότι βασιλεύει μέσα του ο Χριστός. Δε διαφεντεύει ο εαυτός του, το εγώ. Γι’ αυτό ακριβώς λέει ο Κύριος: «Θέλετε να με ακολουθήσετε; Θα απαρνηθείτε τον εαυτό σας».

Εάν είμαστε έντιμοι και αληθινοί, ο καθένας δεν θα δυσκολευτεί  να πεί: «Και τα ποιο καλά πράγματα όταν κάνω, πάντα ξεκινώ από ένα συμφέρον, από μια ιδιοτέλεια».

Πόση υποκρισία έχουμε!

Σ. Κ.

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ Γι’ αυτούς που δουλεύουν σκληρά

 

Θεέ  μου, μέσα  στο δωμάτιό μου, που το λούζει ο ήλιος, νιώθω πιο οδυνηρή τη σκέψη ότι τόσοι αδελφοί μου την ώρα αυτή δουλεύουν σκληρά στα βάθη της γης.

     Κατεβασμένοι, Κύριε, εκατοντάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, στις στοές των μεταλλείων, ξεριζώνουν κάρβουνο και μετάλλευμα από τα έγκατα της γης.

          Ο ήλιος είναι πάρα πολύ μακριά γι’ αυτούς. Το μάτι τους δεν βλέπει πρασινάδα ούτε σπίτια ούτε ουρανό ούτε πουλιά. Τη μονοτονία της σκληρής δουλειάς τους, Θεέ μου, δεν τη διακόπτει το γέλιο των παιδιών.

          Ο αέρας που εισπνέουν σκεπάζει τα πνευμόνια με μια μάζα μαύρη και γλοιώδη.

          Κύριε, Σου δέομαι, λυπήσου αυτούς τους ανθρώπους.

          Βελτίωσε τις συνθήκες εργασίας τους. Φύλαξε τους από τις τόσες αρρώστιες, προπαντός μας πνευμονικές, που μας απειλούν.

          Τόνωσε την πίστη τους, Κύριε, αύξησε την ελπίδα τους.

          Οι ώρες ανάπαυσής τους ας είναι πιο αποδοτικές σε ξεκούραση, πιο ανανεωτικές των δυνάμεων.

          Θεέ μου, μαζί με τους εργάτες των μεταλλείων, μαζί με τους ανθρακωρύχους, Σε παρακαλώ και για όλους τους αδελφούς μας, που δουλεύουν σε δουλειές βαριές, κάτω από συνθήκες επικίνδυνα ανθυγιεινές.

          Μην παραχωρήσεις να γίνει ο τόπος εργασίας τους τόπος εκτέλεσής τους.

          Μην αφήσεις να μεταβληθεί η χαρά της δουλειάς σ κραυγή απόγνωσης.

          Οι θόρυβοι των μηχανών και των εργαλείων μη γίνουν, Κύριε, πένθιμα εμβατήρια για μια κηδεία του διαρκεί ίσως χρόνια, για ένα παρατεινόμενο καθημερινό θάνατο εργατών.

          Θεέ  μου, μου χάρισες εξαιρετικά ευνοϊκές συνθήκες για την εκτέλεση της εργασίας μου.

          Σ’ ευχαριστώ γι’ αυτό.

          Μα δεν μπορώ να πω ότι δεν αισθάνομαι και κάποια ντροπή, όταν αναλογίζομαι τις συνθήκες εργασίας τόσων αδελφών μας. Ω! μείωσε τη διαφορά.

          Εκδήλωσε την εύνοιά Σου στους εργάτες που δουλεύουν κάτω από όρους σκληρούς κι αβάστακτους.

          ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ, πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής

Ο ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΛΌΓΟΣ

 

Ο Κύριος μας έδωσε την εντολή της αδιάλειπτης προσευχής. Δεν είπε να ζητήσουμε μια φορά και μετά να ζητάμε επίμονα και εντατικά. Μαζί μ’ αυτή την εντολή έδωσε και την υπόσχεση ότι θα μας ακούει και θα εκπληρώνει τα αιτήματά μας: «Ζητάτε και θα σας δοθεί, ψάχνετε και θα βρείτε, κτυπάτε την θύρα και θα σας ανοιχθεί. Γιατί όποιος ζητάει παίρνει, και όποιος ψάχνει βρίσκει και όποιος κτυπά του ανοίγεται».

          Ας ζητάμε, λοιπόν, με υπομονή και επιμονή, αρνούμενοι το θέλημά μας και τη λογική μας, αφήνοντας με εμπιστοσύνη στην παναγία βούληση του Θεού όχι μόνο την εκπλήρωση κάθε αιτήματός μας, αλλά και τον χρόνο και τον τρόπο αυτής της εκπλήρωσης. Σίγουρα, δεν θα ντροπιαστούμε. «Μήπως θα αναβάλει ο Θεός να αποδώσει το δίκαιο στους εκλεκτούς Του που Τον φωνάζουν για βοήθεια μέρα και νύχτα;». Μήπως, δηλαδή, θα καθυστερήσει να εκπληρώσει τα αιτήματα εκείνων που νύχτα και μέρα προσεύχονται σ΄ Αυτόν αδιάλειπτα. Εντατικά, ακατάβλητα;

          Από τα επακόλουθα της προσευχής, από τους θεοδώρητους καρπούς της μπορούμε να  συμπεράνουμε ποια πρέπει να είναι τα αιτήματά μας. Ο ευαγγελιστής Λουκάς λέει: «Ο Θεός θα αποδώσει το δίκιο στους εκλεκτούς Του πολύ γρήγορα», δηλαδή θα τους ελευθερώσει από την αιχμαλωσία των παθών και των δαιμόνων. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος σημειώνει: «Ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει   αγαθά σ’ όσους Του τα ζητούν», αγαθά «που μάτι δεν τα είδε και αυτί δεν τα άκουσε και λογισμός ανθρώπου δεν τα συνέβαλε ποτέ». Πάλι ο ευαγγελιστής Λουκάς λέει: «Ο ουράνιος Πατέρας θα δώσει το Άγιο Πνεύμα  σ΄ όσους Του το ζητούν».

          Επομένως τα αντικείμενα της προσευχής μας, πρέπει να είναι πνευματικά και αιώνια, όχι υλικά και πρόσκαιρα. Η θεμελιακή και πρωταρχική προσευχή συνίσταται στο αίτημα για την άφεση των αμαρτιών.

          Ι. Μ.

ΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ ΣΤΙΣ ΚΟΡΥΦΕΣ

 

Πράγματα που γίνονται σήμερα σε χώρες του δυτικού κόσμου μας υποψιάζουν για πράγματα που αύριο-μεθαύριο θα γίνουν και εδώ, στην Ελλάδα. Στην Ιταλία μεγάλη δημόσια αντιπαράθεση ξέσπασε μέσα στο καλοκαίρι, με αφορμή τοποθέτηση του Ιταλικού Συνδέσμου Αλπινισμού για το θέμα των… σταυρών που βρίσκονται τοποθετημένοι σε κορυφές ιταλικών βουνών, με το σχόλιο ότι αυτοί είναι κάτι «αναχρονιστικό και διχαστικό». 

Οι κορυφές των βουνών, ελέχθη,  πρέπει να είναι ουδέτερες, ώστε να γίνονται σεβαστές οι απόψεις όλων, συμπεριλαμβανομένων των κοσμικών και άθεων αναρριχητών, οι οποίοι ενοχλούνται από τους σταυρούς στις κορυφές. Λοιπόν, αύριο να περιμένουμε μια αντίστοιχη συζήτηση και στην Ελλάδα! Βεβαίως, για να τα λέμε όλα, στην Ιταλία η «επίθεση» κατά των σταυρών στις κορυφές προκάλεσε οξύτατες αντιδράσεις, με την Υπουργό Τουρισμού Ντανιέλα Σανταντσέ μάλιστα να δηλώνει «κατάπληκτη» και να σχολιάζει χαρακτηριστικά: «Η απόφαση αυτή υπερβαίνει τις αρχές μας, την κουλτούρα μας, την εδαφική μας ταυτότητα και τον σεβασμό της. Κάτω τα χέρια από τους σταυρούς των βουνών!». 

Ο Ιταλικός Σύνδεσμος Αλπινισμού υποχρεώθηκε τελικά σε άτακτη αναδίπλωση, δηλώνοντας πως ουδέποτε υπήρξε σχετική      επίσημη τοποθέτηση της λέσχης. 

Σίγουρα, αύριο- μεθαύριο θα «αντιγράψουμε» και στην Ελλάδα τη σχετική συζήτηση, Άραγε η πολιτεία θα «αντιγράψει» και την επίσημη αντίδραση της Ιταλίδας υπουργού;  

«ΖΩΗ» τ. 4381 

ΠΙΣΤΗ ΚΑΙ ΣΧΟΛΕΙΟ

 

Ένα από τα τραγικά γεγονότα του καλοκαιριού που δεν είδαμε στα δελτία ειδήσεων των μεγάλων καναλιών είναι η φονική επίθεση ενόπλων τζιχαντιστών σε σχολείο στη μεθοριακή πόλη Μποντούε της Ουγκάντας, στις 16 Ιουνίου 2023, η βάρβαρη επίθεση άφησε πίσω της 41 νεκρούς. Από αυτούς οι 37 ήταν μαθητές, και οι υπόλοιποι 4 εργαζόμενοι στο σχολείο. Τα αθώα θύματα πυροβολήθηκαν,. σφαγιάσθηκαν ή πυρπολήθηκαν ζωντανά, με τα 17 μάλιστα να φέρουν τέτοια εγκαύματα, ώστε η αναγνώρισή τους να είναι αδύνατη. 

Άλλοι 15 άνθρωποι, μεταξύ των οποίων 15 κορίτσια, ήταν αγνοούμενοι με τους οικείους  τους να αγνοούν αν απήχθησαν ή δεν βρίσκονται στη ζωή. Η επίθεση αυτή έρχεται να προστεθεί σε σειρά ανάλογων επιθέσεων φανατικών ισλαμιστών, πίσω από τις οποίες κρύβεται η λογική ότι το σχολείο αποτελεί απειλή για τη θρησκεία. Μόλις πρόσφατο το παράδειγμα τα περισσότερα από 5.000 περιστατικά δηλητηριάσεων από αναθυμιάσεις σε περίπου από 250 σχολεία του Ιράν, από ομάδες που, σύμφωνα με το υπουργείο Παιδείας του Ιράν, επιδιώκουν, με τις πράξεις τους «να κλείσουν  όλα τα σχολεία, και κυρίως των τα σχολεία των θηλέων». 

Δεν μπορούμε παρά να νιώθουμε ευγνώμονες, που η δική μας, ορθόδοξη χριστιανική παράδοση θέλει την πίστη και το σχολείο αδελφωμένα. Και στα ζοφερά χρόνια της τουρκικής σκλαβιάς, κανένας δεν στήριξε την εκπαίδευση  όσο η Εκκλησία, που άλλωστε επί πατριάρχη Ιερεμία Β΄ το 1593 ανέλαβε επισήμως την παιδεία του Γένους. 

«ΖΩΗ», τ. 4381