ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ-ΙΔΙΟΜΕΛΑ ΕΟΡΤΗΣ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

 

Άγιος Παΐσιος: ''Οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη! Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της''

 

Στο βιβλίο του Ιερομ. Ισαάκ με τον βίο του Αγίου Παϊσιου, διαβάζουμε την αγωνία του Αγίου για την πατρίδα αλλά και την κατάσταση που βρίσκονται οι Έλληνες.

Ο λόγος του Αγίου Παϊσίου δείχνει πιο επίκαιρος όσο ποτέ άλλωτε...

Το απόσπασμα έχει ως εξής:

Ο Γέροντας Παΐσιος στα θέματα της Πατρίδος δεν ήθελε οι Χριστιανοὶ να είναι αδιάφοροι. Πολὺ λυπόταν που έβλεπε πνευματικοὺς ἀνθρώπους νὰ επιζητούν να βολευθούν οι ίδιοι και να μην ενδιαφέρονται για την Πατρίδα.

Έλεγε: «Σε μια εποχή που ο Σατανάς οργιάζει και οι άνθρωποί του οργανώνονται, οι Έλληνες βρίσκονται σε νάρκη. Τον εαυτό του μόνο κοιτάει να βολέψη ο καθένας και τίποτε περισσότερο. Και ό,τι να τους κάνεις, όσο κι αν τους κουνήσης, με τίποτε δεν ξυπνούν».

Ο καημός του και η απορία του ήταν πως οι υπεύθυνοι δεν αντιλαμβάνονται που ὁδηγούμαστε.

Ο ίδιος από παλαιά διέβλεπε την σημερινή κατάσταση και ανησυχούσε, αλλά δεν διέσπειρε τις ανησυχίες του στον κόσμο. Έδινε ελπίδα και αισιοδοξία.

Έλεγε: «Απὸ το κακό που επικρατεί σήμερα θὰ βγει μεγάλο καλό. Βλέπω μια ελιά. Το ένα της κλωνάρι έχει ξεραθεί, το άλλο το τρώγει η κάμπια και θα ξεραθή και αυτό. Αλλά πετιέται ένα άλλο βλαστάρι από κάτω που έχει πολύ θυμό (δύναμη) και αναπτύσσεται γρήγορα»...

Πονούσε για την πνευματική κατάπτωση των πολιτών.

Έλεγε: «Η Ελλάδα έχασε τον δρόμο της. Η αμαρτία και η ασωτία βασιλεύουν στους ανθρώπους, αλλά μας αγαπά ο Θεός και περιμένει την μετάνοιά μας».

Τέλος ο Άγιος Παϊσιος, μιλούσε αυστηρά για αυτούς που ψήφιζαν αντιχριστιανικούς νόμους…

Πηγή: Βιβλίο Ιερομονάχου Ισαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου

Πειραιώς: ''Το εμβόλιο κατά του COVID–19 είναι ένα άλλου είδους φάρμακο'' (VIDEO)

Συνέντευξη για όλα τα θέματα της επικαιρότητας παραχώρησε χθες Τετάρτη 17 Φεβρουαρίου 2021 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ.Σεραφείμ στην εκπομπή της Πειραϊκής Εκκλησίας «Εφ’ όλης της ύλης» του Δημήτρη Αλφιέρη, απαντώντας και σε ερωτήματα ακροατών.

Ερωτώμενος για το θέμα της πανδημία του COVID – 19, ο Σεβασμιώτατος σημείωσε πως «ο Θεός δεν είναι τιμωρός, είναι πηγή αγαθότητος. Οι πράξεις μας έρχονται και μας τιμωρούν. Οι αρρώστιες και κυρίως αυτή η πανδημία είναι απότοκα αυτής της αποστασίας, της αμετανοησίας και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο η Εκκλησία ταπεινά, φιλόστοργα αυτό που προσπαθεί να εμπνεύσει είναι η μετάνοια για να έρθει το άπειρο έλεος του Κυρίου».

«Έχουμε ελπίδα και η ελπίδα μας είναι η Ανάσταση, είναι ο Χριστός, είναι η Θεία παρουσία στη ζωή μας», τόνισε στην συνέχεια και αναφερόμενος στο «μεγάλο θαύμα της Θείας Κοινωνίας», υπογράμμισε με έμφαση ότι «δεν μεταδίδει τη νόσο» επικαλούμενος παράλληλα και «τα μέσα της επιστήμης: την παρατήρηση και το πείραμα», μιας και από τον Μάιο έως τον Νοέμβριο του 2020 όπου οι Εκκλησίες μας λειτουργούσαν και κοινώνησαν εκατομμύρια άνθρωποι, δεν καταγράφηκαν αντίστοιχα κρούσματα, γιατί, όπως χαρακτηριστικά σημείωσε ο Σεβασμιώτατος, «ο Χριστός δεν μεταδίδει θάνατο. Μεταδίδει ζωή. Δίνει ζωή».

«Αμαρτία είναι η άρνηση του Θείου θελήματος, είναι η αποτυχία του ανθρώπου, ο εγκλεισμός, ο εγκλωβισμός στον χωροχρόνο του τώρα, η πεποίθηση ότι μπορούμε να γίνουμε Θεοί χωρίς το Θεό, ότι μπορούμε να ζήσουμε αυτόνομα χωρίς την πηγή της ζωής, ότι μπορούμε να εμπιστευθούμε την κτιστή πραγματικότητα και ύλη» είπε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος, συμπληρώνοντας πως «αμαρτία είναι η αποτυχία του ανθρώπου να καταλάβει τη θέση του μέσα στον κόσμο».

Απαντώντας σε ερώτηση σχετική με τις ρίζες μας, τόνισε πως «ο άνθρωπος έχει κάποιες σταθερές αξίες, είναι πρόσωπο, είναι εικόνα Θεού. Εάν αρνηθούμε τις πανανθρώπινες αξίες δεν μπορούμε να ζήσουμε» είπε χαρακτηριστικά, αναφερόμενος στην αξία της οικογένειας, της πατρίδας και της ιδιοπροσωπίας μας.

Μιλώντας πιο συγκεκριμένα για την σπουδαιότητα του ρόλου της οικογένειας και του σχολείου σημείωσε πως «είναι οι βασικοί πυλώνες για την διαμόρφωση του ανθρώπου. Το παιδί είναι ένα άγραφο χαρτί και πάνω εκεί γράφεις. Ό,τι τα παιδιά βλέπουν από τους γονείς, αυτό και μιμούνται. Ό,τι βιώνουν, αυτό και εκφράζουν».

«Έστω και ένα παιδί να βγει, που έχει μέσα του Χριστό και Ελλάδα, δεν αντιπαραβάλλεται με όλο το σύμπαν», υπογράμμισε με έμφαση ο Σεβασμιώτατος και αναφερόμενος στα Εκπαιδευτήρια της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς, συμπλήρωσε πως ο μεγαλύτερος πλούτος μας είναι να βγάζουμε «μια αθάνατη ψυχή γεμάτη με το αντρίκιο ή με το ορθό γυναικείο πνεύμα. Ένα αγόρι που θα έχει πιστότητα στη ζωή ή ένα κορίτσι που θα αγαπά τη ζωή και τον άνθρωπο».

«Έχει σκοπό να μορφώσει αθάνατες ψυχές, Ελληνοπρεπώς και Ορθοδόξως», είπε μιλώντας για το έργο των σχολείων μας, τονίζοντας πως «τα παιδιά τα οποία βγαίνουν από εκεί και τα οποία έχουν μέσα τους Ελλάδα και Χριστό, αύριο θα είναι οι πυλώνες της κοινωνίας, τα κύτταρα του Ελληνισμού, του Έθνους μας». «Το παιδί το δικό μας είναι εξοπλισμένο να γνωρίζει, να κάνει κριτική ανάλυση των πραγμάτων, να ξέρει την πίστη του, να ξέρει που βρίσκεται, να έχει πυξίδα στη ζωή του», σημείωσε.Αναφερόμενος στο συνολικό έργο που με τη Χάρη του Θεού επιτελείται στην τοπική μας Εκκλησία, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του για το ότι «όλοι μας είμαστε ένας άνθρωπος. Είμαστε ενωμένοι με το Χριστό και γι’ αυτό το λόγο προσπαθούμε να κάνουμε το έργο το δικό Του και όχι το έργο το δικό μας», ενώ ερωτώμενος για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ένας Επίσκοπος, επισημαίνοντας πως «βλέπουμε καθημερινά στη ζωή μας το θαύμα» συμπλήρωσε: «Πάντοτε παλεύουμε. Η πάλη θα είναι έως την τελευταία στιγμή που θα βγει η ψυχή μας προς το Θεό. Τότε θα νικήσουμε. Μέχρι τότε θα παλεύουμε, θα αγωνιζόμαστε. Όμως έχουμε μία δύναμη, έχουμε την ελπίδα, αυτή η οποία ουδέποτε πρέπει να μας εγκαταλείπει. Εμείς δεν εμπιστευόμαστε τα πράγματα στον εαυτό μας, αλλά στον νικητή της ζωής, το Χριστό. Πάντοτε υπάρχει μέσα μας αυτή η βεβαιότητα ότι ο Χριστός είναι πίσω από όλα τα πράγματα. Σε Εκείνον αρχίζει και τελειώνει το παν».

«Τι είναι για Εσάς το ραδιόφωνο της Πειραϊκής Εκκλησίας;» ρωτήθηκε ο Σεβασμιώτατος, απαντώντας πως «θεωρώ ότι είναι η φωνή του Χριστού στο σύγχρονο κόσμο. Είναι ένας παγκόσμιος Άμβωνας, ο οποίος εξαγγέλλει το λόγο της Χάριτος, το μήνυμα της Αναστάσεως».

«Η Εκκλησία έχει σκοπό να μεταποιεί τον άνθρωπο, είναι η χώρα των μεταποιουμένων αμαρτωλών» συμπλήρωσε, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι «η Εκκλησία τεχνουργεί Αγίους. Αυτά είναι τα πρότυπά μας. Δεν θέλουμε εμείς ψευτοπρότυπα χυδαία, που σβήνουν στο χώμα. Θέλουμε τα πρότυπα τα αιώνια και η Εκκλησία τα έχει».

«Η Πειραϊκή Εκκλησία εξαγγέλλει αυτό το μήνυμα: γίνεται Άγιοι, γίνεται φωτοφόροι. Νικήστε, είστε νικητές γιατί είναι ο Χριστός. Ένα χέρι εκτείνεται μέσα από το ραδιόφωνο και πιάνει το πονεμένο, το τρεμάμενο, το αδύναμο χέρι του κάθε ανθρώπου», τόνισε σε άλλο σημείο, ενώ αναφερόμενος και στις οικονομικές δυσκολίες και αντιξοότητες που υπάρχουν, εξέφρασε την πεποίθηση πως «υπάρχουμε γιατί υπάρχει ο Χριστός».

Πολλά ερωτήματα δέχθηκε ο Σεβασμιώτατος και για το θέμα του εμβολίου κατά του COVID – 19.

«Είναι ένα άλλου είδους φάρμακο. Ο εμβολιασμός είναι μία επιτυχία της ανθρώπινης επιστήμης, την οποία ο Θεός την έχει εμπνεύσει. Είναι μία μέθοδος για να αντιμετωπιστεί η οποιαδήποτε πανδημία. Θανατηφόρες ασθένειες του παρελθόντος έχουν εξαλειφθεί μέσω του εμβολιασμού», είπε αρχικά ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «δεν θεωρώ ότι είναι κάτι μεμπτό για την πνευματική μας ζωή και ούτε είναι θέμα πνευματικής ζωής. Ο εμβολιασμός είναι απλώς μια ιατρική πράξη αντιμετωπίσεως ενός επικίνδυνου μικροοργανισμού που ενεργοποιεί το ανθρώπινο αμυντικό σύστημα, το ανοσοποιητικό, για να αντιμετωπίσει με τα δικά του αντισώματα τον ιό, όταν εισέλθει στον οργανισμό, και να τον σκοτώσει».

Επίσης, του δόθηκε η ευκαιρία να επισημάνει με έμφαση ότι «το χάραγμα του αντιχρίστου θα είναι μία συνειδητή πράξη αποδοχής… θα υπάρχει συναίνεση, συγκατάθεση, συγκατάνευση. Θα είναι απόφασή σου».

Την πικρία του και την στεναχώρια του εξέφρασε για το κλείσιμο των Ναών, απαντώντας σε σχετικές ερωτήσεις των ακροατών της Πειραϊκής Εκκλησίας.

«Ειλικρινώς στενοχωρούμε», είπε χαρακτηριστικά ο Σεβασμιώτατος, υπογραμμίζοντας παράλληλα ότι «τα σεβάσματα της πίστεως όπως είναι τα Ιερά Λείψανα, οι Ιερές Εικόνες, η Χάρις του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, μεταδίδουν μόνο ζωή. Δεν μπορεί ποτέ να προκύψει από εκεί ασθένεια ή θάνατος».

Σημειώνοντας ταυτόχρονα ότι «μέσα στο Ναό δεν καταργούνται οι φυσικοί νόμοι», είπε πως «αυτή τη στιγμή το να μένουν κλειστές οι Εκκλησίες και να μην λειτουργούν, έστω και με τα μέτρα πρόνοιας που προβλέπονται σε άλλους χώρους, είναι για εμάς όλους τους Εκκλησιαστικούς ανθρώπους μία πληγή και μία μεγάλη πικρία».

Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Σεβασμιώτατος ρωτήθηκε και για το πολύπλευρο φιλανθρωπικό έργο της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς και αναφερόμενος αρχικά στους εκατοντάδες εθελοντές, τόνισε πως «εάν δεν υπήρχαν οι εθελοντές και οι εθελόντριες, το έργο μας δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί».

«Ό,τι γίνεται, γίνεται από τη Χάρη του Θεού και την έμπνευση την οποία Εκείνος χαρίζει στις ψυχές τις καθαρές των ανθρώπων και των φίλων και αδελφών μας. Οφείλουμε πάρα πολλά σε αυτούς και τους τιμούμε και κάθε εκδήλωση αφιερώνεται πάντα σε αυτούς, γιατί είναι ο μεγαλύτερος πλούτος της Εκκλησίας μας».

«Το έργο γίνεται γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι αγαπούμε το Θεό, εάν δεν αγαπούμε τον άνθρωπο. Αυτή η πίστη είναι η πίστη της Εκκλησίας. Δεν μπορεί να υπάρξει Εκκλησία η οποία δεν αγαπά και δεν προσφέρει», είπε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος, συμπληρώνοντας πως «δεν μπορεί να υπάρξει αλήθεια στην Χριστιανική μας ταυτότητα και ιδιότητα, εάν παραθεωρούμε το συνάνθρωπο που υποφέρει».

«Εάν θέλουμε να δούμε τον Κύριο σωματικά, να τον αγγίξουμε, να τον ψηλαφήσουμε, να αισθανθούμε την σωματική του εγγύτητα, μπορούμε να το κάνουμε απόλυτα εύκολα, αντιμετωπίζοντας με αγάπη και φιλοστοργία τον πάσχοντα συνάνθρωπο».

Τέλος, υπογράμμιζε πως «η φιλανθρωπία είναι παρακολούθημα. Είναι μέσο, δεν είναι σκοπός. Σκοπός της Εκκλησίας είναι να μας αρπάξει από τον κόσμο της φθοράς και να μας κάνει αθανάτους, μετόχους της θείας ζωής, μετόχους των ακτίστων Θείων Ενεργειών, Αγίους. Αυτός είναι ο σκοπός της Εκκλησίας».

Μέσα από την ραδιοφωνική συνέντευξή του στην Πειραϊκή Εκκλησία, δόθηκε η δυνατότητα στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Πειραιώς κ.Σεραφείμ να απευθύνει για μία ακόμη φορά έκκληση για βοήθεια σχετικά με την δημιουργία μιας στέγης αστέγων, «του να δημιουργηθεί ένας χώρος κοντά στο λιμάνι που θα προσφέρει στοργή και αγάπη σε ψυχές πονεμένες, μοναχικές», όπως χαρακτηριστικά είπε. «Αισθανόμαστε βαθιά οδύνη για όλα αυτά, αλλά η οδύνη δεν φτάνει. Χρειάζεται έργο», τόνισε.

Απαντώντας σε ερωτήσεις που σχετίζονταν με το Γηροκομείο Πειραιώς, Πρόεδρος της εφορείας του οποίου είναι ο Σεβασμιώτατος, υπογράμμισε αρχικά πως «το γηροκομείο είναι μία διακονία αγάπης στη Γ΄ και Δ΄ ηλικία, μια προσφορά κοινωνική, μια δράση υπερκομματική, ανήκει σε όλο τον Πειραϊκό λαό», ενώ ανακοίνωσε με χαρά πως μετά τις απαραίτητες ενέργειες που έγιναν (εμβολιασμός κλπ) οι πύλες του ιδρύματος τις επόμενες ημέρες θα μπορούν να ανοίξουν και να δεχθούν και πάλι τροφίμους.

«Δεν είναι αποθήκη ψυχών. Διαφέρει από όλους τους χώρους που έχουν τέτοιες δράσεις. Είναι μία μεγάλη αγκαλιά. Είναι ένα σπίτι. Το σπίτι του Πειραιά για τα παιδιά του Πειραιά», είπε με έμφαση.

 

«Θέλω να παρακαλέσω όλους να έχουμε έναν συναγερμό προσευχής, πνευματικής μεταμέλειας και ενδυναμώσεως μέσα από τη Χάρη και την Ευλογία των Αγίων μας και βέβαια από την Κοινωνία με το Σώμα του Χριστού μας, την Αγία μας Εκκλησία, την Ορθόδοξη Εκκλησία», υπογράμμισε σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος, τονίζοντας πως «Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού. Είμαστε όλοι. Από τον κάθε πιστό έως τον κάθε Λειτουργό. Όλοι είμαστε μέλη του Σώματος. Κεφαλή είναι ο Χριστός».

Απαντώντας μάλιστα στο «τι είναι Προσευχή;», ανέφερε: «Προσευχή είναι η συνομιλία μας με το Θεό. Προσευχή είναι το άνοιγμά μας στον Ουρανό. Προσευχή είναι το παν για τον άνθρωπο, είναι το οξυγόνο του, είναι η πνευματική του ώρα, είναι η Χάρις που έρχεται μέσα του». «Χρειάζεται μία πνευματική άνωση στον άνθρωπο, μία επίγνωση των πραγμάτων και μία βαθιά ενδοσκόπηση. Χρειάζεται καθάρισμα ο εαυτός μας».

Τέλος, αναφερόμενος στους νέους τόνισε ότι «είναι το μέλλον μας, είναι το έργο μας, είναι η ζωή μας. Οι νέοι άνθρωποι είναι η συνέχειά μας, είναι η προσευχή μας», ενώ ευχαριστώντας για πολλοστή φορά τους ακροατές της Πειραϊκής Εκκλησίας για την συμβολή τους σε κάθε προσπάθεια της τοπικής μας Εκκλησίας, επεσήμανε πως «είναι οι κύριοι βραχίονές μας, είναι οι συνεργοί μας, είναι το έργο μας που παρατείνεται και προσφέρεται σε κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως».

“Η μεγάλη μοναξιά” και “η μεγάλη σύναξη

 

Ο κορωνοϊός έδειξε ένα μεγάλο θέμα που απασχολεί τους ανθρώπους, που είναι ο θάνατος και ο φόβος του θανάτου. Βέβαια, είμαστε φθαρτοί και θνητοί και όλοι θα φύγουμε από τον κόσμο αυτό. Ο θάνατος είναι η πιο βέβαιη πραγματικότητα.

          Όμως, ο κορωνοϊός έδειξε  και ένα άλλο συγκλονιστικό γεγονός, ότι όταν νοσηλεύεται ο άνθρωπος στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας είναι σχεδόν μόνος, περνά πολλές ώρες σε “μοναξιά” , και μετά τον θάνατο του πάλι είναι αποκλεισμένος από τους ανθρώπους και κηδεύεται σε κλεισμένο φέρετρο.....

          Ο Κώστας Γεωργουσόπουλος σε κείμενό του αναφέρεται στο δύσκολο γεγονός “πεθαίνει κανείς χωρίς ένα αγαπημένο χέρι να τον κρατά την ώρα της αποδημίας”. Στην συνέχεια περιγράφει ως καλός φιλόλογος και λογοτέχνης την κατάσταση αυτή.

“Έζησα σε επαρχία παιδί και θυμάμαι τις τελευταίες ώρες της γιαγιάς  με όλο το σόι στο χαγιάτι. Ένας- ένας, τέκνα, νύφες, γαμπροί, εγγόνια σιωπηλά έμπαιναν στο δωμάτιο που χαροπάλευε η μητέρα, ή η πεθερά, η γιαγιά, ακόμη και η κουμπάρα, για να σφίξουν το χέρι, να αποχαιρετήσουν και να πάρουν μια ευχή. Τώρα, μέσα στην πάνοπλη από μηχανήματα αίθουσα του νοσοκομείου, οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνοι. Δεν μπορούν, αν πιστεύουν, να μεταλάβουν, να ζητήσουν συγχώρεση. Δεν μπορούν να αποχαιρετήσουν παιδιά και εγγόνια, να ζητήσουν συγγνώμη, να συμφιλιωθούν με ανθρώπους  που πίκραναν ή τους πίκραναν. Δεν μπορούν να δουν τα δακρυσμένα  μάτια των δικών τους που βουβά υπόσχονται  να τους θυμούνται. Ο μαθητής  δεν μπορεί να αποχαιρετήσει τον αγαπημένο δάσκαλο, το αφεντικό τον πιστό υπάλληλο ή εργάτη, ο εργάτης να το γενναιόδωρο αφεντικό, ο μάστορας το μαστορόπουλο και το μαστορόπουλο τον μάστορα. Είναι από παλιά ειπωμένο πως όλοι μας πεθαίνουμε μόνοι, παρόλ’ αυτά είναι μια παρηγοριά να φεύγεις, αποχαιρετώντας αγαπημένα πρόσωπα και να σχωράς τους εχθρούς σου”.

          Γενικά ο άνθρωπος φεύγει από τον κόσμο αυτόν “μόνος “ του. Δεν μπορεί να τον βοηθήσει κανείς, να τον συνοδεύσει, να του συμπαρασταθεί. Πολλοί παρευρίσκονται στην κηδεία του αγαπητού τους ανθρώπου, λίγοι πηγαίνουν μέχρι τον τάφο, αλλά ο άνθρωπος τους παρουσιάζεται στον Χριστό για κρίση, αφού “απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις”.

          Μόνον οι πράξεις του ανθρώπου, αγαθές και κακές, και η συνείδηση του, καλή ή κακή, θα τον συνοδεύσουν στο “μεγάλο ταξίδι”.

          Λίγοι άνθρωποι και λίγες φορές σκέπτονται τον θάνατο και έχουν την μνήμη του θανάτου, που είναι πραγματική φιλοσοφία, η οποία ακόμη και κατά την φιλόσοφο Πλάτωνα είναι “μελέτη θανάτου” . Οι Πατέρες της Εκκλησίας έχουν γράψει πολλά για την μνήμη του θανάτου.

          Ζούμε σε μια εποχή στην οποία επικρατεί η ψευδαίσθηση “της επί γης αθανασίας”, και λησμονείται η “μεγάλη μοναξιά” κατά την ώρα του θανάτου. Όποιος, όμως έχει στενή σχέση με τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους, τους αγγέλους, βιώνει την “μεγάλη παρηγοριά”, την “μεγάλη σύναξη”, αλλά και την “μεγάλη συνάντηση” με την ουράνια Εκκλησία, την είσοδο του στην ουράνια θεία Λειτουργία.

          “ΕΚΚΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”, τ.293

ΜΟΝΟΝ ΜΙΑ ΛΥΠΗ ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ

 

Ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος μας συμβουλεύει να έχουμε μόνον μια λύπη. Είναι αυτή που συνδυάζεται με την χαρά,την οποία δίνει το Άγιον Πνεύμα στους πιστούς, και συναπαρτίζουν την λεγόμενη “χαρμολύπη”. Χαρά για την ελπίδα της σωτηρίας, με την βοήθεια και το έλεος του Θεού, και λύπη αληθινή για την αμαρτωλότητά μας απέναντι στην αγάπη του Θεού για μας. Οι άλλες λύπες οι κοσμικές, για θέματα υλικά και γήινα δεν πρέπει να μπαίνουν στην καρδιά μας. Όσο κι αν είναι σοβαρά τα βάσανα και οι δυστυχίες μας αυτές. Πρέπει να υπομένουμε αγογγύστως και να ευχαριστούμε τον Θεό “πάντων ένεκεν”, όπως έλεγε και ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.

          Επίσης ας προσέξουμε ιδιαιτέρως τον καίριον λόγο του Αποστόλου Παύλου, που έλεγε ότι: “Η γαρ κατά Θεόν λύπη μετάνοιαν εις σωτηρίαν αμεταμέλητον κατεργάζεται. Η δε του κόσμου λύπη θάνατον κατεργάζεται”. Το  ίδιο μας λέγει και ο Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος, που μνημονεύσαμε ήδη και γίνεται ακόμα πιο σαφής.

          “Μόνον μια λύπη να έχουμε, την μετάνοια για τις αμαρτίες μας, ενωμένη με την αγαθήν μερίδα, για την οποία ο Απόστολος Παύλος λέγει: “Η κατά Θεόν λύπη προξενεί μετάνοια, που οδηγεί σε οριστική σωτηρία”. Κι αυτό, γιατί η κατά Θεόν λύπη τρέφοντας την ψυχή με την ελπίδα, που ακολουθεί την μετάνοια, είναι ανάμεικτη με τη χαρά. Γι’ αυτό και πρόθυμο και υπάκουο  για κάθε καλή πράξη, ευκολοπλησίαστο, ταπεινό, πράο, ανεξίκακο, υπομονετικό σε κάθε αγαθό κόπο και κάθε συντριβή, κάνει τον άνθρωπο η λύπη αυτή, αφού είναι κατά Θεόν. Και με αυτόν τον τρόπο γίνονται φανεροί στον άνθρωπο οι καρποί του Αγίου Πνεύματος, δηλαδή η χαρά, η αγάπη, η μακροθυμία, η αγαθότητα, η πίστη, η εγκράτεια”.

          Από την αντίθετη λύπη, δηλαδή για τα κοσμικά πράγματα, είναι φανεροί οι καρποί του πονηρού πνεύματος, οι οποίοι είναι ακηδία, θυμός, μίσος, αντιλογία, απελπισία, οκνηρία στην προσευχή. Αυτή την λύπη πρέπει να την αποφεύγουμε, όπως και την πορνεία και την φιλαργυρία και τον θυμό και τα υπόλοιπα πάθη. Αυτή η λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στον  Θεόν και την μελέτη των θείων λόγων και με την συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους”.

“Υπέρ των αμαρτωλών”, Π. Σωτήρχος

ΑΧ ΘΕΕ ΜΟΥ!

 

Φιόντορ  Ντοστογιέφσκι “Αδελφοί Καραμαζόφ” (απόσπασμα)

Ο Μέγας Ιεροεξεταστής μιλάει στον Χριστό :

Θέλεις να πας στον κόσμο και πηγαίνεις μ’ αδειανά τα χέρια, με κάποια υπόσχεση ελευθερίας που οι άνθρωποι με την ηλιθιότητά τους και με την έμφυτή τους διαφθορά δεν μπορούν ούτε καν να την κατανοήσουν, που τη φοβούνται και τη σκιάζονται γιατί τίποτα και ποτέ δεν υπήρξε για τον άνθρωπο και την ανθρώπινη κοινωνία πιο αφόρητο απ’ την ελευθερία! Ενώ, βλέπεις αυτές τις πέτρες μέσα σε τούτη τη γυμνή πυραχτωμένη έρημο; Κάνετες ψωμιά κι η ανθρωπότητα θα τρέξει πίσω Σου σαν κοπάδι, γεμάτη ευγνωμοσύνη κι υπακοή, αν και πάντα θα τρέμει από φόβο πως θα μπορούσες ν’ αποτραβήξεις το χέρι Σου και να πάψεις να τους δίνεις τα ψωμιά Σου. Μα Συ δε θέλησες να στερήσεις απ’ τον άνθρωπο την ελευθερία κι απόρριψες την προσφορά γιατί σκέφτηκες: Τι ελευθερία θάναι αυτή όταν η υπακοή θα εξαγοραστεί με ψωμιά;

Το ήξερες, δεν μπορούσες να μην το ξέρεις αυτό το βασικό μυστικό της ανθρώπινης φύσης, μα αρνήθηκες τη μοναδική αλάνθαστη σημαία που Σου προτάθηκε για να εξαναγκάσεις όλους να Σε προσκυνήσουν ασυζητητεί – τη σημαία του επίγειου άρτου. Και την αρνήθηκες εν ονόματι της ελευθερίας και του επουράνιου άρτου. Κοίτα λοιπόν τι έκανες ακόμα. Κι όλα αυτά πάλι εν ονόματι της ελευθερίας! Σου λέω πως η πιο βασανιστική φροντίδα για τον άνθρωπο είναι τούτη: Ζητάει να βρει όσο μπορεί γρηγορότερα κάποιον που να μπορεί να του παραδώσει εκείνο το δώρο της ελευθερίας που μ’ αυτό γεννιέται ο δύστυχος.

(…..)

Αντί να κυριέψεις την ελευθερία των ανθρώπων, Εσύ τους την έκανες ακόμα μεγαλύτερη! Ή μήπως ξέχασες πως ο άνθρωπος προτιμάει την ησυχία, ακόμα και το θάνατο, παρά την ελεύθερη εκλογή εν γνώσει του καλού και του κακού; Δεν υπάρχει τίποτα πιο ελκυστικό για τον άνθρωπο απ’ την ελευθερία της συνείδησής του, μα δεν υπάρχει και τίποτα πιο βασανιστικό.

Θέλησες την ελεύθερη αγάπη του ανθρώπου, θέλησες να Σε ακολουθήσει ελεύθερα. Αντί να υπακούει στον παλιό αυστηρό νόμο, ο άνθρωπος έπρεπε με ελεύθερη καρδιά ν’ αποφασίζει από δω και μπρος ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό, έχοντας μοναδικό του οδηγό τη μορφή Σου. Μα είναι δυνατό λοιπόν να μη σκέφτηκες πως τελικά θ’ απαρνηθεί ακόμα και τη μορφή Σου και την αλήθεια Σου, συντριμμένος κάτω απ’ το τρομερό βάρος: την ελευθερία της εκλογής;

(…..)

Δεν κατέβηκες απ’ το σταυρό όταν Σου φωνάζανε περιγελώντας και λοιδορώντας Σε: «Κατέβα απ’ το σταυρό για να πιστέψουμε πως είσαι Συ». Δεν κατέβηκες γιατί και πάλι δε θέλησες να σκλαβώσεις τον άνθρωπο με το θαύμα και λαχταρώντας την ελεύθερη πίστη κι όχι αυτήν που γεννιέται από θαύμα. Λαχταρούσες την ελεύθερη αγάπη κι όχι τους δουλικούς ενθουσιασμούς του σκλάβου, του τρομοκρατημένου μπροστά σε μιαν ισχύ που τον συντρίβει. Μα και δω εκτίμησες τους ανθρώπους τόσο που δεν τ’ αξίζανε, γιατί φυσικά αυτοί είναι δούλοι αν και πλάστηκαν επαναστάτες. Κοίτα και κρίνε μονάχος Σου. Να, πέρασαν πια δεκαπέντε αιώνες. Κοίταξέ τους: Ποιον πήγες ν’ ανυψώσεις ως τον εαυτό Σου; Παίρνω όρκο πως ο άνθρωπος πλάστηκε πιο αδύναμος και πιο ταπεινός απ’ ό,τι τον νόμισες! Μπορεί, μπορεί τάχα να επιτελέσει ό,τι και Εσύ; Εκτιμώντας τον τόσο πολύ φέρθηκες μαζί του σα νάπαψες πια να τον συμπονείς γιατί του ζήτησες πάρα πολλά. Και ποιος; Εκείνος που τον αγάπησε περισσότερο κι απ’ τον εαυτό Του! Αν τον εκτιμούσες λιγότερο, θα του ζητούσες λιγότερα και τότε θάδειχνες πως τον αγαπάς πιο πολύ, γιατί το βάρος που θα τον έβαζες να σηκώσει θάταν μικρότερο. Αυτός είναι αδύναμος και τιποτένιος.

τρελογιαννης

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Η έγνοια μας πρέπει να είναι αυτή: Έχω καημό να είμαι αληθινός χριστιανός; Με αυτόν το καημό να λέμε την ευχή. Εμείς τόσο έχουμε απομακρυνθεί από την προσευχή, τόσο έχουμε παγώσει, στεγνώσει, βολευτεί, που χρειάζεται σιγά-σιγά να βάλουμε τη ζωή μας σε κάποιο πρόγραμμα.

          Όταν λες την ευχή, συμμαζεύεσαι. Η νοερά προσευχή θα μας βοηθήσει να γίνουμε του Χριστού, να συμφιλιωθούμε μαζί του, να τον αγαπήσουμε. Θα ζορίσεις όμως τον εαυτό σου, για να συγκεντρωθεί στο όνομα του Χριστού, στις λέξεις της ευχής. Οπότε, όσο περισσότερο το κάνεις αυτό, τόσο άλλα πράγματα που τα θεωρούσες απαραίτητα φεύγουν από μόνα  τους και γλυτώνεις από αυτά, χωρίς πολύ να κουραστείς. Καθώς το Πνεύμα του Θεού μπαίνει μέσα σου, αμέσως ελκύεσαι από αυτή την κατάσταση και ξεχνάς τα πάντα.

          Ο πνευματικός