Κάποτε νόμιζα πως ο Θεός ήταν κάπου μακριά. Ψηλά, ατάραχος, αυστηρός. Σαν να κοιτούσε από απόσταση τη ζωή μου και να περίμενε μην και κάνω λάθος.
Όμως, δεν ήταν έτσι, Μου
πήρε καιρό να το καταλάβω…
Δεν είναι θεός θλίψης, είναι Θεός χαράς. Όχι κοσμικής ,
επιφανειακής χαράς, αλλά εκείνης της
ήσυχης, εσωτερικής χαράς, που γεμίζει την ψυχή και σε κάνει να χαμογελάς ακόμα
και όταν γύρω σου όλα δείχνουν δύσκολα. Είναι η γαλήνη που νιώθω όταν του
μιλάω. Είναι η ελπίδα που κρατιέται μέσα μου, ακόμα κι όταν όλα φαίνονται να
χάνονται.
Τον ένιωσα σαν φως σε
σκοτεινή στιγμή. Όχι γιατί εξαφανίστηκαν τα προβλήματα, αλλά γιατί μέσα τους
υπήρχε πια Κάποιος. Κάποιος που με αγαπάει, που δεν με απορρίπτει, που δεν κουράζεται
από τα σφάλματά μου. Κάθε φορά που του
ανοίγω την καρδιά μου, νιώθω ότι περιμένει να με ακούσει σαν στοργικός Πατέρας.
Αυτός ο Πατέρας μου
θυμίζει ποιος είμαι. Παιδί Του. Όχι μόνο όταν τα καταφέρνω, αλλά και όταν πέφτω.
Είναι Εκείνος που δεν μου έχει κρατούμενα, που δεν με μετρά με μέτρα ανθρώπινα.
Όταν Τον αφήνω να μπει
μέσα μου, όλα φωτίζονται αλλιώς. Οι σχέσεις
μου, οι σκέψεις μου, ακόμα και οι πληγές
μου.
Και ξέρεις τι
συνειδητοποίησα; Ότι κοντά Του η ζωή έχει νόημα. Όχι για μια στιγμή, όχι για ένα θαύμα, αλλά για όλη
τη διαδρομή, κάθε μέρα που Τον κουβαλώ στην καρδιά μου νιώθω ασφάλεια και
σιγουριά.
Γιατί τελικά… ο Θεός είναι
εδώ!
Στη ζωή μου. Στην καρδιά
μου,
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου