Άκουσα σε σένα να μιλάνε….

 

Σε σένα γράφω σήμερα, Άνθρωπε.

            Που τέτοιο πόνο, ξανά, δεν έχεις βιώσει άλλη φορά.

            Που τα σωθικά σου, τα μέσα σου, να σκίζονται τα νιώθεις και από την πίεση, δεν ξέρει τι είναι όνειρο πια, και τι είναι αληθινό… Τους άκουσα σε σένα να μιλάνε.

            «Να΄ σαι δυνατός, για τα παιδιά σου» είπανε. «πρέπει να σταθείς όρθιος. Μην κάνεις έτσι, δεν είναι σωστό. Ο κόσμος τι θα πει. Και πρέπει, πρέπει, πρέπει πολλά»..

            Σε βλέπω. Τα λόγια τους τα μουρμουρίζεις  μηχανικ.

            Επίτρεψέ μου, Άνθρωπε, αν θες με τη σειρά μου κάτι  να σου πω κι εγώ.  Μην τους ακούς. Και ας είναι όλοι ή, πολλοί, και λένε το ίδιο. Μην τους ακούς.

            Πέσε, κλάψε, χτυπήσου κάτω. Άνοιξε το στόμα και με όση δύναμη και αν έχεις, άφησε τη φωνή και τους λυγμούς να βγούνε.. Μην είσαι καθόλου δυνατός. Όχι τώρα στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Άσε τα παιδιά σου και ο σύντροφος και οι φίλοι και όλοι να σε δούνε. Γίνε ένα με το χώμα. Τώρα μην είσαι δυνατός. Μην τους παρεξηγήσεις. Δεν ξέρουν και δεν τα λένε από κακία. Προσπαθούν να σε βοηθήσουν άγαρμπα.

            Εσύ πέσε μόνο, τώρα, στην πιο σκοτεινή στιγμή σου. Και μη φοβάσαι. Όταν τίποτα άλλο δεν έχε μείνει  μέσα σου να βγει,  και όταν έχεις φθάσει στο απόλυτου μηδέν, τότε να ξέρεις θα σηκωθείς ξανά.

            Μετά τη στείρωση θα έρθει η Ανάσταση.

            ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ Γ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΔΗΣ

                        Ψυχολόγος