Χωρίς βία ζωή δεν υπάρχει!

 

Καθημερινά πια γινόμαστε μάρτυρες περιστατικών βίας, είτε στον χώρο των ενηλίκων είτε δυστυχώς  στον χώρο των ανηλίκων.  Δυσανασχετούμε, αγανακτούμε, ψάχνουμε να βρούμε τις αιτίες, επιρρίπτουμε συνήθως τις ευθύνες στην πολιτεία και το κράτος, μας φταίνε συνήθως οι άλλοι και όλα, εκτός « αυτονοήτως» από τον ίδιο τον εαυτό μας!

            Αλλά εκεί που η είδηση για βία έρχεται με πιο οδυνηρό τρόπο να διαπεράσει σαν ξίφος  την καρδιά μας είναι στον χώρο των ανηλίκων, όχι μόνο της πρώτης εφηβικής ηλικίας , αλλά και ακόμη πιο κάτω: στα μικρά παιδιά του Δημοτικού, Σχολείου, σ’ αυτά που τα βλέπεις  και σου ανοίγει η ψυχή, γιατί διακρίνεις τη χάρη που έχει κατά φυσικό τρόπο η άδολη αυτή ηλικία…..

            Αλλά τι εικόνα ζωής δίνουμε σ΄ αυτά  οι μεγαλύτεροι στην ηλικία; Την εικόνα ενός συνεχούς πολέμου , που τον χαρακτηρίζει η σφοδρή επιθυμία της κυριαρχίας του ενός πάνω στον άλλον και που τον διαπιστώνουμε και  μέσα στην οικογένεια και μέσα στους επαγγελματικούς χώρους , αλλά και σε διεθνές επίπεδο στις σχέσεις μεταξύ των χωρών, όπως συμβαίνει  και σήμερα…

            Υγεία η πραγματική του ανθρώπου, το να βρίσκεται στη θέση του υιού προ τον Πατέρα Θεό, προϋποθέτει μία διαρκή και αδιάκοπη βία. Βία διαρκώς προς τον διεστραμμένο εαυτό. Για να αποκτήσει την απλότητα  και την ευθύτητα  του, να «ισιώσει’, για να πορεύεται τις «ευθείες οδούς» του Κυρίου συντονισμένος με Αυτόν. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι άγιοι μας θεωρούν ότι το αγωνιστικό αυτό στοιχείο αποτελεί τη βάση του κατά Χριστόν πνευματικού αγώνα, δεν υπάρχει δηλαδή περίπτωση να είναι κανείς χριστιανούς χωρίς άσκηση βίας απέναντι στον… εαυτό του!. «Η βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν».

            Ο άγιος  Ιωάννης της Κλίμακος εξέφρασε την αλήθεια αυτή με μια φράση: Τι είναι ο μοναχός αλλά και κάθε χριστιανός; «Βία φύσεως διηνεκής»!

            Λοιπόν όντως «ζωή χωρίς βία δεν υπάρχει»!

            «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ», τ. 673