Περί Δειλίας

 

Η δειλία είναι νηπιακή συμπεριφορά μιας ψυχής που εγήρασε στην κενοδοξία.  Η δειλία είναι απομάκρυνσις της πίστεως με την ιδέα ότι αναμένονται απροσδόκητα κακά.

            Ο φόβος είναι κίνδυνος που προμελετάται. Ή, διαφορετικά, ο φόβος είναι μία έντρομη καρδιακή αίσθησις, που συγκλονίζεται και αγωνιά από αναμονή απρόβλεπτων συμφορών. Ο φόβος είναι μία στέρησις της εσωτερικής πληροφορίας. Η υπερήφανη ψυχή είναι η δούλη της δειλίας έχοντας πεποίθηση στον εαυτόν  της  και όχι στον Θεόν, φοβείται τους κρότους των κτισμάτων και τις σκιές.

            Όλοι όσοι φοβούνται είναι κενόδοξοι, αλλ’ όμως όλοι όσοι δεν φοβούνται δεν σημαίνει ότι είναι ταπεινόφρονες, αφού και οι λησταί και οι τυμβωρύχοι δεν υποκύπτουν εύκολο στην δειλία.  

            Άλλοτε εδειλίασε πρώτα η ψυχή και άλλοτε το σώμα, και εν συνεχεία μεταβίβασε το ένα στο άλλο το πάθος. Αν συμβεί να φοβηθεί το σώμα, χωρίς όμως να εισδύσει ο άκαιρος φόβος στην ψυχή, ευρισκόμεθα πλησίον στην θεραπεία. Όταν δε όλα τα δυσάρεστα και απροσδόκητα  τα δεχώμεθα πρόθυμα, με συντριμμένη καρδιά, τότε ελευθερωθήκαμε πραγματικά από την δειλία. 

            Δεν ενισχύει τους δαίμονας  εναντίον μας το σκότος και η ερημία των τόπων, αλλά η ακαρπία της ψυχής μας. Μερικές φορές όμως πρόκειται για οικονομική παίδευση εκ μέρους του Θεού.

            Εκείνος που έγινε δούλος του Κυρίου, θα φοβηθεί μόνο τον ιδικό τον Δεσπότη. Και εκείνος που δεν φοβείται ακόμη Αυτόν, φοβείται πολλές φορές την σκιά του.

            Όποιος ενίκησε την δειλία, είναι φανερό ότι ανέθεσε στον Θεό και την ζωή και την ψυχή του.

                        Η κατανόηση των λόγων αυτών είναι προσιτή, διαχρονική, αγιοπνευματική και μπορεί να οδηγήσει τους σύγχρονους τρομοκρατημένους  ανθρώπους στην απελευθέρωση από τη δουλεία της δειλίας.

            Άγίου Ιωάννου τη Κλίμακος