Θεία Λειτουργία: ένα μεγάλο θαύμα...!!!

 

Σε κάθε θεια Λειτουργία προηγούνται των ιερέων οι χοροί των αγγέλων. Και τα παιδιά μπροστά με λαμπάδες και εξαπτέρυγα, ακριβώς συμβολίζουν όλον αυτό τον χορό των αγγέλων.

        Χρειάζεται να τα πιστέψει κανείς. Πολύ μεγάλο λάθος κάνουμε που δεν καλλιεργούμε την πίστη και τελικώς είμαστε σαν άπιστοι και μένουμε απ’ έξω.

        Να μπούμε μέσα σε όλα αυτά μαζί με τον Χριστό. Και η αληθινή πίστη φαίνεται στην πράξη. Εάν όλα αυτά που τελούνται και λέγονται μέσα στη λατρεία γίνουν βίωμά μας, σημαίνει ότι προσεγγίσαμε το μυστήριο με πίστη. Εάν σαν  να μην έγινε τίποτε, η, εάν μόλις γυρίσουμε σπίτι αρχίσουν να μας περικυκλώνουν τα της ζωής και είμαστε πάλι το ίδιο, σημαίνει ότι δεν είχαμε πίστη. Όμως εφόσον ζει κανείς, ποτέ δεν είναι αργά. Να συντριβεί, να αφήσει την αυτοδικαίωσή του, να πιστέψει και να εμπιστευθεί τον εαυτό του στον Θεό. Και ο Θεός θα αλλάξει την καρδιά μας.

        Γ. Κ.

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

 

Δεν εξαιρείται κάνεις από το προπατορικό αμάρτημα

Όλοι κληρονομούν την αμαρτωλή φύση του Αδάμ και αυτοί ακόμη που γεννήθηκαν από γονείς, οι οποίοι δια του βαπτίσματος απέβαλαν την προγονική αμαρτία.

          Τα τέκνα δεν κληρονομούν τη φύση των γονέων τους, αλλά μέσω αυτής κληρονομούν τη φύση του Αδάμ που είναι η ρίζα του ανθρωπίνου γένους. Για την καθολική αμαρτωλότητα της φύσεως έχουν προσωπική πείρα όλοι ανεξαιρέτως οι άνθρωποι, και γι’ αυτή μαρτυρεί η πνευματική πείρα και η ιστορία των ανθρώπων.

          Εξαίρεση υπάρχει μόνο μία. Ο Ιησούς Χριστός. Ο ενανθρωπήσας Υιός του Θεού δε ήταν απλός άνθρωπος, αλλά Θεάνθρωπος. Αφού όμως ήταν ιστορικός άνθρωπος, είχε δηλαδή αληθινή ανθρώπινη φύση, πως γίνεται να είναι αμέτοχος της αμαρτίας του προπάτορα Αδάμ;  Απλώς γιατί δεν είχε προπάτορα τον Αδάμ. Είχε μεν την αληθινή φύση του γενάρχη-σώμα και ψυχή-, δεν ήταν όμως «εξ Αδάμ». Η φύση του δεν συνείχετο στη φύση  του προπάτορα, όπως συνέχεται με αυτήν η φύση όλων των άλλων ανθρώπων. Δεν προήλθε από γάμο φυσικό. Είχε μεν αληθινή μητέρα-τη Θεοτόκο Μαρία- η όποια του εξασφάλιζε την πραγματικότητα της ανθρώπινης φύσεως του, όχι όμως και πατέρα, την απουσία του οποίου αναπλήρωσε η δημιουργική ενέργεια του παναγίου Πνεύματος.

          Η σύλληψη Του ήταν παρθενική και υπερφυσική. Σ’ αυτή σταματά η συνέχεια της φύσεως του Αδάμ και αρχίζει μια νέα πνευματική ρίζα της ανθρωπότητας. Άρα ο Χριστός, μη έχοντας  στη φύση του την αρρωστημένη φύση του Αδάμ, ήταν ελεύθερος του προπατορικού αμαρτήματος. Είναι ο Νέος Αδάμ της χάριτος.

          Ο ΚΑΤΗΧΗΤΗΣ

ΕΣΥ καταριέσαι;;;;

Δεν ξέρω αν, καμία φορά, ο Θεός επιτρέψει να πιάσει για να συνετισθεί αυτός που επιπόλαια καταριέται. Για να καταλάβει πόσο κακό πράγμα είναι η κατάρα. Βεβαίως, λέγει η Παλαιά Διαθήκη, «ώσπερ όρνεα πέταται και στρουθοί, ούτως αρά ματαία ουκ επελεύσεται ουδενί». Δηλαδή, όπως τα πτηνά πετούν από δω και από ‘κει και δεν στέκονται πουθενά, έτσι κι η κακή κατάρα, η ματαία κατάρα, δεν θα φθάσει σε κανένα».

          Αυτό, όμως, κυρίως και κατ’ εξοχήν ισχύει όταν καταρώμεθα πρόσωπα που δεν μας φταίνε. Αλλά δεν ξέρω μήπως οι κατάρες των μητέρων στα παιδιά πιάνουν κάποτε για δοκιμασία, για να καταλάβουν οι ίδιες το κακό που κάνουν.

          Αρχιμ. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

ΜΟΝΟΝ ΤΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ

 

Μεγάλη αρρώστια της ψυχής η φλυαρία. Κι’ όμως πολλοί την υποτιμούν και άλλοι αγνοούν ότι και η φλυαρία είναι αμάρτημα και μάλιστα μεγάλο, αφού ο ίδιος ο Κύριος με σαφήνεια μας λέγει:  «Παν ρήμα αργό ο εάν λαλήσωσιν οι άνθρωποι, αποδώσουσι περί αυτού λόγον εν ημέρα κρίσεως. Εκ γαρ των λόγων σου δικαιωθήση και εκ των λόγων σου καταδικασθήση». (Ματθ. 12, 36-37). Γι’ αυτό και οι Άγιοι Πατέρες τηρούσαν μεγάλη σιωπή και έλεγαν μόνον τα απαραίτητα και αυτό μας συμβουλεύουν να κάνουμε κι εμείς, γιατί με την σιωπή περικόπτουμε πλήθος αμαρτημάτων. Ο Άγιος Ιωάννης ο Καρπάθιος  γράφει στα «Εκατόν παρηγορητικά κεφάλαια» του τα εξής:

          -«Μια καλή λέξη, τον άλλοτε ακάθαρτον εκείνον ληστή, τον έκανε καθαρόν και άγιον και τον έβαλε στον Παράδεισο. Και μια λέξη ανάρμοστη έφραξε στον Μωυσή την γη της επαγγελίας. Να μη νομίσουμε, λοιπόν, μικρή αρρώστια την φλυαρία, γιατί οι φιλοκατήγοροι και φλύαροι αποκλείουν τον εαυτό τους από την Βασιλεία των Ουρανών. Ο άνθρωπος, που έχει κακή γλώσσα, κι αν ακόμα προκόψει στην εδώ ζωή, όμως εκεί δεν θα προκόψει, αλλά θα σκοντάψει και θα τον συλλάβουν ως θήραμά τους οι κακές τιμωρίες και θα τον καταστρέψουν. Σωστά έλεγε κάποιος σοφός, ότι είναι καλύτερο να πέσεις από ψηλά στο έδαφος, παρά από γλώσσα. Πρέπει, λοιπόν, να πιστέψουμε τον Απόστολο Ιάκωβον, που γράφει: «Κάθε άνθρωπος ας είναι γρήγορος ν΄ ακούσει και αργός να μιλήσει».

          Κι ακόμα να θυμόμαστε μιαν άλλη διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, που λένε ότι εκτός από την φλυαρία των χειλέων υπάρχει και η φλυαρία της καρδιάς, που είναι και η χειρότερη. Ας χρησιμοποιούμε, λοιπόν μόνον όσον είναι απαραίτητον και τον εσωτερικό και τον εξωτερικό λόγο. Η σιωπή πάντοτε ωφελεί.

          Π. Μ. ΣΩΤΗΡΧΟΣ, «ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ»

ΓΛΩΣΣΙΚΑ ΤΗΣ ΛΑΤΡΕΙΑΣ Ανάστασιν Χριστού….

 

Η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, παρά το πένθιμο την ημέρας, το οποίο υποδεικνύεται συν τοις άλλοις και από την αυστηρή νηστεία, έχει χαρακτήρα σταυροαναστάσιμο. Σταυρός και Ανάσταση είναι σφιχταγκαλιασμένα τη μέρα αυτή, κάτι που φαίνεται έκτυπα και στις Ακολουθίες της εορτής.

          Έτσι αμέσως μετά το Ευαγγέλιο του Όρθρου απαγγέλλεται η ευχή «Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι….», μια ευχή που λέγεται στην ίδια θέση του Όρθρου την Κυριακή [την κατ’ εξοχήν αναστάσιμη μέρα}, καθώς και κατά την αναστάσιμη περίοδο από του Πάσχα μέχρι την Ανάληψη. Στην ευχή αυτή υπάρχει (όχι τυχαία) τρεις φορές αναφορά στον Σταυρό: «Τον Σταυρόν σου, Χριστέ , προσκυνούμεν….», «ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω», «Σταυρόν γαρ απομείνας δι’ ημάς  θανάτω θάνατον ώλεσεν» [οι τρεις τελευταίες λέξεις μπορούν να αποδοθούν ως «[ο Χριστός κατέστρεψε/εξολόθρευσε/θανάτωσε τον θάνατο με θάνατο, δηλ. τον θάνατό Του}.

          Μια και ο λόγος για την ευχή αυτή, να αναφέρουμε ότι η φράση που υπάρχει στην ευχή αυτή «εκτός σου άλλον ουκ οίδαμεν, το όνομά σου ονομάζομεν» [εκτός από Σένα δεν γνωρίζουμε άλλον (Θεό/Κύριο), το όνομά Σου επικαλούμαστε] είναι παρμένη ατόφια από τον προφήτη Ησαΐα. Έτσι με την παρουσία της φράσης αυτής συμμετέχει και η Π. Δ.  στην αναστάσιμη ευχή. Αξίζει μάλιστα να αναφερθεί ότι στον ίδιο στίχο του Ησαΐα, αμέσως πριν, υπάρχει η εκπληκτική φράση «Κύριε ο Θεός ημών κτήσαι ημάς» [=Κύριε Θεέ μας κάνε μας κτήμα Σου/ απόκτησέ μας!!!].

          Ο αναστάσιμος χαρακτήρας της   Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού φαίνεται και από την πρώτη φράση της απόλυσης στη Θεία Λειτουργία: «Ο αναστάς εκ νεκρών  Χριστός ο αληθινός Θεός ημών…». Ο [και] αναστάσιμος χαρακτήρας της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού φαίνεται επίσης από το ότι τελείται Θεία Λειτουργία κατ’ αυτήν , αν και «φέρει  τα ίσα προς την Μ. Παρασκευή», κατά την οποία δεν τελείται Θεία Λειτουργία.

          Αυτός ο «ανάμεικτος», σταυροαναστάσιμος χαρακτήρας της εορτής της Υψώσεως υπενθυμίζει ουσιαστικά τον σταυροαναστάσιμο χαρακτήρα που έχει η ζωή του χριστιανού όλη τη διάρκεια του έτους.

Ανδρέας Μοράτος

1 Νοεμβρίου: Εορτάζουν οι Άγιοι Ανάργυροι Κοσμάς και Δαμιανός

Σήμερα, 1η Νοεμβρίου, η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, των Αγίων γυναικών Μαρτύρων Κυριαίνης και Ιουλιανής και του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία.

Οι Άγιοι Κοσμάς και Δαμιανός κατάγονταν από την Ασία. Οι γονείς τους ήταν άριστο πρότυπο χριστιανών συζύγων.

Όταν η μητέρα τους Θεοδότη έμεινε χήρα, αφιέρωσε κάθε προσπάθεια της στη χριστιανική ανατροφή των δυο παιδιών της, Κοσμά και Δαμιανού. Τους δύο αδελφούς διέκρινε μεγάλη ευφυΐα και επιμέλεια, γι’ αυτό και σπούδασαν πολλές επιστήμες. Ιδιαίτερα όμως, επιδόθηκαν στην ιατρική επιστήμη, την οποία εξασκούσαν σαν διακονία φιλανθρωπίας προς τον πλησίον. Θεράπευαν τις ασθένειες των ανθρώπων, και ιδιαίτερα των φτωχών, χωρίς να παίρνουν χρήματα, γι’ αυτό και ονομάστηκαν Ανάργυροι. Πολλοί ασθενείς που θεραπεύθηκαν ήθελαν να τους ευχαριστήσουν. Αλλά αυτοί, δε δέχονταν τις ευχαριστίες και απαντούσαν με τον ορθό λόγο της Αγίας Γραφής: «Ἡ εὐλογία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ σοφία καὶ ἡ εὐχαριστία καὶ ἡ τιμὴ καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἰσχὺς τῷ Θεῷ ἡμῶν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» (Αποκάλυψη Ιωάννου, ζ’ 12). Δηλαδή, όλος ο ύμνος και η δόξα και η σοφία και η ευχαριστία και η τιμή και η δύναμη και η ισχύς, ανήκει στο Θεό μας, στους αιώνες των αιώνων.

Έτσι ταπεινά αφού διακόνησαν σε όλη τους τη ζωή τον πλησίον, πέθαναν ειρηνικά και ετάφησαν στην τοποθεσία Φερεμά.

Πηγή: Ορθόδοξος Συναξαριστής.

 

ΟΙ ΑΠΟΣΙΩΠΗΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΑΛΛΑΓΗ

 

Τη χρονιά που συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Συνθήκη της Λωζάννης και την επώδυνη για τον Ελληνισμό Σύμβαση της Ανταλλαγής των Πληθυσμών του 1923, ήρθε να ταράξει τα ύδατα μια συγκλονιστική επιστολή, την οποία δημοσίευσε το Σωματείο Δράσης «Νίκος Καπετανίδης», που φέρει το όνομα του ηρωικού Ποντίου Έλληνα δημοσιογράφου και εκδότη, που δολοφονήθηκε από τους Κεμαλιστές στην Αμάσεια το 1921.

          Η επιστολή είναι γραμμένη από κάποιους  από τους απογόνους των Ελλήνων εκείνων που για διάφορους λόγους και με διάφορους τρόπους  το 1923 δεν ακολούθησαν τους ομοδόξους και συμπατριώτους τους  στον πικρό δρόμο της Ανταλλαγής των πληθυσμών και έμειναν στην Τουρκία.

          Τα λόγια τους συγκλονίζουν: «….Σίγουρα έχετε ακούσει τις ιστορίες εκείνων των παιδιών που εξαφανίστηκαν  κατά τη διάρκεια της Ανταλλαγής. Σίγουρα κάποιος από τους γνωστούς σας είχε κάποιον συγγενή που έμεινε στην Τουρκία. Λοιπόν, έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι απέγιναν αυτά τα παιδιά; Είμαστε οι απόγονοι αυτών των παιδιών.. Βρίσκουμε ο ένας τον άλλο , συναντιόμαστε κρυφά, κλαίμε για τις ιστορίες μας. Αλλά εσείς τι κάνετε για μας;…. Είμαστε οι πικρές  , ιστορίες της Ανταλλαγής που δεν λέγονται ποτέ. Είμαστε. Είμαστε οι κρυμμένοι, οι χαμένοι. Είμαστε οι ξεχασμένοι. Μη μας αφήνετε μόνους. Εμείς θα ακούμε κρυφά ελληνικά δημοτικά τραγούδια, θα κλαίμε  κρυφά… Είμαστε εδώ, οι ευγενείς φύλακες του τόπου μας, είμαστε οι ξεχασμένοι εδώ. Σας νοσταλγούμε. Υψώστε τη φωνή σας  για μας. Κάντε κάτι για μας. Σας αγκαλιάζουμε όλους με λαχτάρα».

          «ΖΩΗ», τ. 4382