Στο πλαίσιο της συζήτησης που ξεσήκωσε η ταινία «Οδύσσεια»
του σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν το καλοκαίρι που μας πέρασε. Ιδιαίτερη αίσθηση
προκάλεσε η «επίθεση» της ηθοποιού που στην ταινία αποδύεται την Ελένη και την
Κλυταιμνήστρα, της Κενυάτισσας ηθοποιού Λουπίτα Ντόνγκο, ενάντια … στον Όμηρο.
Όταν ρωτήθηκε
τι θα τον ρωτούσε, αν τον είχε μπροστά
της, αυτό που βρήκε να πει ήταν το εξής αμίμητο- και ανεκδιήγητο- : «θα
τον ρωτούσε: Λοιπόν ΄Όμηρε, πως νιώθεις για τον χρόνο που αφιερώνεται σε αυτές
τις γυναίκες στην ταινία, λαμβάνοντας υπόψη πόσο λίγο, χρόνο αφιέρωσες εσύ σε
αυτές;». Χωρίς να το θέλουμε, η σκέψη μας πήγε στον Άγγλο λόγιο Samuel Balter και ένα Γάλλο φιλόλογο, οι οποίοι σε
βιβλία τους που κυκλοφόρησαν αντίστοιχα
το 1897 και το α977, υποστηρίζουν ότι ο δημιουργός της Οδύσσειας είναι άλλος
από τον δημιουργό της Ιλιάδας και
μάλιστα είναι…. γυναίκα.
Στην Οδύσσεια,
εξηγούν, εξυμνούνται οι γυναικείες αρετές, περιγράφονται με ακρίβεια οι
οικιακές εργασίες, προβάλλεται το γυναικείο ρομαντικό όνειρο της υποδοχής του
βασιλόπουλου. Μόνο μια γυναίκα, υποστηρίζουν, θα μπορούσε να ταυτίζεται σε
τέτοιο βαθμό με τη Ναυσικά, την Καλυψώ και την Πηνελόπη. Συγκρίνετε, τώρα, αυτό
με τη …. μομφή της Κενυάτισσας ηθοποιού κατά του Ομήρου… Εντάξει, τουλάχιστον ο
Άγγλος Λόγιος και ο Γάλλος φιλόλογος … είχαν διαβάσει τον Όμηρο…
«ΖΩΗ», τ. 4414
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου