Δύναμη ασύλληπτη

 

«Οι σύγχρονοι άνθρωποι συνήθως αδιαφορούν για τις πνευματικές υποσχέσεις. Τους ελκύει, όπως είναι πασίγνωστο, κυρίως ο πλούτος και η δύναμη με τις ποικίλες μορφές και παραλλαγές τους. Αλλά και η ελπίδα της κλήσεως ημών συναρτάται με πλούτο-άλλης βεβαίως ποιότητος. «Ελπίς έστιν αδήλου πλούτου πλούτος. Ελπίς έστιν ανενδοίαστος προ θησαυρού θησαυρός …αύτη αναιρεί απόγνωσιν», διευκρινίζει ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος. […] Και όχι απλώς πλούτος, αλλά και δύναμη. Δύναμη ασύλληπτη, με μοναδική ενέργεια. […] Πρόκειται για μία ενέργεια που ήδη έχει διαχυθεί και δρα στην παγκόσμια ιστορία. Διότι ο αναστάς Χριστός είναι πλέον «υπεράνω πάσης αρχής και εξουσίας και δυνάμεως και κυριότητος και παντός ονόματος ονομαζομένου ου μόνον εν τω νυν αιώνι τούτο, αλλά και εν τω μέλλοντι» (Εφες΄1, 21)»

            ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, Αρχιεπισκόπου Τιράννων, Δυραχίου και πάσης Αλβανίας. «ΣΥΝΑΞΗ» τ. 176

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΕΣ

 Μετά το β΄ Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο του περιοδικού Θεολογία με θέμα την «οντολογία» της τεχνολογίας στα τέλη Οκτωβρίου και τις αρχές Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη, η πρόσφατη έναρξη λειτουργίας Κέντρου Εκπαίδευσης Ψηφιακών Δεξιοτήτων στη Θεσσαλία ήλθε να μας δείξει, για μία ακόμα φορά, μια Εκκλησία που δεν επιλέγει να βρίσκεται μακριά από τις εξελίξεις  της εποχής, αλλά τις αφουγκράζεται και αναμετράται με αυτές.

          Διότι το πρόγραμμα αυτό, που έχει ως στόχο τη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος  των γενεών και την εισαγωγή στην Τεχνική Νοημοσύνη και την αξιοποίησή της υλοποιείται από την Περιφέρεια Θεσσαλίας, σε συνεργασία, μεταξύ άλλων με την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος.

          Οι νέες τεχνολογίες έχουν μπει στη ζωή μας, και το αληθινό ζητούμενο δεν είναι βέβαια η άρνησή τους, αλλά η ορθή αξιοποίηση των δυνατοτήτων που αυτές προσφέρουν. Αλλά αυτό προϋποθέτει να έχουμε τη διάκριση που θα μας επιτρέψει να δούμε τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις, και επομένως να τα βάλουμε στη σωστή τους θέση.

          Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Δημητριάδος και Αλμυρού κ. ΙΓΝΑΤΙΟΥ : «Η Τεχνητή Νοημοσύνη γράφει θαυμάσιες προσευχές, αλλά δεν μπορεί να προσευχηθεί. Μόνο οι άνθρωποι προσευχόμαστε. Γι΄ αυτό λοιπόν, όλοι χρειαζόμαστε μαθήματα ψηφιακών δεξιοτήτων, αρκεί να μην ξεχάσουμε να είμαστε άνθρωποι».

          «ΖΩΗ», τ. 440

Θρησκευτική Πανήγυρις Υπαπαντής του Κυρίου*Παρεκκλήσιο Ιερού Ναού

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία…..

 

«Το τριαδικό ιδανικό αποτελεί στον πυρήνα του το κοινωνικό κήρυγμα της Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία[….]  κατά συνέπεια καλείται να κηρύττει με θάρρος μέσα στον ενθουσιασμό και του πιο δίκαιου πολέμου την αγάπη, την κατανόηση, την Ειρήνη, αλλά και  μέσα στο πιο στυγνό δικτατορικό καθεστώς το απαραβίαστο των δικαιωμάτων του ανθρώπου, την ιερότητα του ανθρωπίνου προσώπου, την Ελευθερία.

            Το αν δε μια Εκκλησία κηρύττει παντού και πάντοτε, ανεξάρτητα από τις ιστορικές συνθήκες στις οποίες βρίσκεται, το ιδανικό αυτό και στις δύο πτυχές αποτελεί κριτήριο της ορθοδοξίας της».,

            Παν. ΝΕΛΛΑΣ,  ΣΥΝΑΞΗ τ. 176

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ

 

1.     ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ

Αυτήν που κήρυξε ο Χριστός, συνέχισαν οι Απόστολοι και διαφύλαξε η Εκκλησία αλώβητη και απαραχάρακτη από κάθε αιρετική διδασκαλία μετά από πολλούς αγώνες εναντίον των πάσης φύσεως εχθρών της.

 

2.     ΟΡΘΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΥ - ΤΩΝ ΑΓ. ΓΡΑΦΩΝ

Χωρίς την ερμηνεία των Πατέρων δεν θα κατανοούσαμε σωστά το πνεύμα και το νόημα των Γραφών, με κίνδυνο να παραποιήσουμε από εγωισμό ή μονομερή και υποκειμενική ερμηνεία την ΑΛΗΘΕΙΑ.

 

3.     ΕΓΚΥΡΗ, ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΑΥΘΕΝΤΙΘΚΗ ΑΤΟΜΙΚΗ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

Όλοι έχουμε ανάγκη πνευματικής καθοδήγησης απ΄ τους πνευματικούς μας πατέρες, ιεράρχες και ποιμένες της Εκκλησίας μας. Μας βοηθούν στο να πάρουμε σωστή θέση απέναντι στον Θεό, τον κόσμο, τον άνθρωπο, τις ψυχές, την συνείδηση, την ελευθερία, τον θάνατο, την αιωνιότητα και τ’ άλλα υπαρξιακά και μεταφυσικά προβλήματα του ανθρώπου και να ζήσουμε εφαρμόζοντας τις χριστιανικές αλήθειες.

 

4.ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Μας καθοδηγούν χωρίς πλάνη στην αρετή, την αγιότητα, την ηθική τελείωση και την θέωση.

5, ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΕΣ, ΟΥΣΙΩΔΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΈΣ ΛΥΣΕΙΣ ΣΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

Οι προτεινόμενες λύσεις σε όλα τα προβλήματα έχουν διαχρονικό χαρακτήρα. Συνεπώς μπορούν να εφαρμοστούν  σε κάθε εποχή, και στην δική μας φυσικά. Κατά βάση τα προβλήματα που απασχόλησαν και απασχολούν τον άνθρωπο είναι ουσιαστικά τα ίδια.

 

6. ΠΡΟΣΦΕΡΑΝ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΩΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ, ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟΤΗΤΑΣ.

Είναι μια δυναμική απάντηση σε όσους νομίζουν ότι το Ευαγγέλιο δεν μπορεί να εφαρμοσθεί στη ζωή των ανθρώπων. Η ζωή των τριών Ιεραρχών αποτελεί ζωντανή απόδειξη της βίωσης των χριστιανικών αληθειών. Θα ήταν παράλογο και ασέβεια   να υποθέσουμε ότι ο Θεός ζητά από τον άνθρωπο κάτι που ξεπερνάει τις πνευματικές του δυνάμεις. Το Ευαγγέλιο δεν ζητά ουτοπία, αλλά πραγματικότητα που βρήκε εφαρμογή στα πρόσωπα των Αγίων της Εκκλησίας. Η συνέχεια του Ευαγγελίου βρίσκεται στα πρόσωπα των Αγίων της Εκκλησίας μας. Κοντολογίς οι Τρείς Ιεράρχες μας δείχνουν ότι ο Χριστιανισμός μπορεί να εφαρμοσθεί από τον καθένα μας, αρκεί να το θελήσουμε.

 

      π. γ. σ.

ΟΧΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙΣ ΕΣΥ, ΑΛΛΑ Ο,ΤΙ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ!

 

Ὅταν ὁ Βασίλειος (μετέπειτα ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα) γύρισε ἀπό τό ἐξωτερικό πού ἦταν γιά κάποιες ἐμπορικές ὑποθέσεις, στό σιδηροδρομικό σταθμό τῆς Πετρούπολης τόν περίμενε ἡ δική του ἅμαξα γιά νά τόν πάει στο σπίτι. Ἐνῷ προχωροῦσαν στούς δρόμους τῆς πόλης, σέ ἕναν ἀπό αὐτούς εἶδε ὁ Βασίλειος ἕναν φτωχό ἀγρότη μέ ροῦχο σχισμένο νά κάθεται κάτω στό πεζοδρόμιο καί νά φωνάζει συνεχῶς. Ὄχι αὐτό πού θέλεις ἐσύ ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Θεός. Ὁ Βασίλειος αἰσθάνθηκε τήν ἀνάγκη νά μιλήσει μέ τόν ἀγρότη. Σταμάτησε τήν ἅμαξα καί ζήτησε ἀπό τόν ἀγρότη νά ἀνέβει. Στήν ἐρώτηση του, τί τοῦ συνέβη, ὁ ἀγρότης τοῦ διηγήθηκε τήν ἑξῆς ἱστορία: Ὅτι ἄφησε στό χωριό τή γυναῖκα του μέ τά 7 παιδάκια καί τόν πατέρα του, πού ὅλοι τους ἦταν ἄρρωστοι (εἴχανε τῦφο). Οἱ γείτονές τους φοβούμενοι μήν κολλήσουν, δέν ἔμπαιναν μέσα στο σπίτι γιά νά τούς βοηθήσουν. Μία μέρα ὁ πατέρας του τοῦ εἶπε: «Από ὅλους μας μόνο ἐσύ δέν εἶσαι ἄρρωστος. Πάρε λοιπόν τό ἄλογο πού ἔχουμε καί πήγαινε στήν πόλη γιά νά τό πουλήσεις. Μέ τά λεφτά πού θά πάρεις, ἀγόρασε μία ἀγελάδα καί ἴσως ἔτσι νά ζήσουμε». Ἔκανε λοιπόν ἔτσι ὁ φτωχός ἀγρότης, ἀλλά τά λεφτά, τοῦ τά ᾿κλεψαν, ὁπότε ἔτσι ἀπελπισμένος ἔπεσε στό πεζοδρόμιο καί ξέσπασε σε κλάματα. Ἀποφάσισε νά πεθάνει ἐκεῖ πού ἦταν. Πῶς θά μποροῦσε νά ἐπιστρέψει στό σπίτι μέ ἄδεια χέρια; Ἔτσι πεσμένος στό πεζοδρόμιο περίμενε νά ἔρθει ὁ θάνατος καί φώναζε στόν ἑαυτό του: Ὄχι αὐτό πού θέλεις ἐσύ, ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Θεός. Ὁ Βασίλειος ὅταν ἄκουσε τήν ἱστορία πῆγε μαζί μέ τόν ἀγρότη στήν ἀγορά καί πῆρε δύο ἄλογα ἕνα κάρο καί μία ἀγελάδα. Τό κάρο τό γέμισε μέχρι πάνω μέ διάφορα τρόφιμα καί ἀπό πίσω ἔδεσε τήν ἀγελάδα καί τά παρέδωσε στόν ἀγρότη. Ὁ ἀγρότης ἀντιστάθηκε, ἀλλά ὁ Βασίλειος τοῦ εἶπε: Ὄχι αὐτό πού θέλεις ἐσύ, ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Θεός. Ὅταν ὁ Βασίλειος ἔφτασε στο σπίτι του, κάλεσε τόν κουρέα, ἐκεῖνος ἦρθε καί τοῦ εἶπε νά καθίσει γιά νά τόν κουρέψει. Ἀλλά ὁ Βασίλειος ἀναστατωμένος περπατοῦσε στό δωμάτιο μονολογῶντας καί λέγοντας συνέχεια: Ὄχι αὐτό πού θέλεις ἐσύ, ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Θεός. Ὁ κουρέας τόν παρακάλεσε ξανά νά καθίσει, ἀλλά ὁ Βασίλειος δέν τόν ἄκουγε καί ἔλεγε ξανά καί ξανά...Ὄχι αὐτό πού θέλεις ἐσύ, ἀλλά ὅ,τι θέλει ὁ Θεός. Ξαφνικά ὁ κουρέας ἔπεσε μπροστά του στά γόνατά καί τοῦ εἶπε: «Πῶς τό ἔμαθες, ἀφεντικό;» Στή συνέχεια τοῦ ἐξομολογήθηκε ὅτι εἶχε στόν νοῦ του ὅταν θά καθόταν στήν καρέκλα, νά τόν σκοτώσει καί νά ληστέψει τό σπίτι του...

ΔΙΑΚΟΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΦΙΡΦΙΡΗΣ-ΑΡΓΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ (ΜΑΔΥΤΙΝΟΥ) ΗΧΟΣ ΠΛ Δ'

 

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΡΓΗ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑ ΣΕ ΗΧΟ ΠΛ Δ' ΧΡΩΜΑΤΙΚΟ ΣΕ ΜΕΛΟΠΟΙΗΣΗ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΟΣΜΑ ΜΑΔΥΤΙΝΟΥ (+1901) Η ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ ΕΓΙΝΕ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΧΙΛΑΝΔΑΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΕΙΣΟΔΙΩΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΤΟ 1989 ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ ΔΟΞΟΛΟΓΙΑΣ ΠΡΟΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΕΥΤΕΡΟ ΤΟΜΟ ΤΟΥ ΠΟΙΜΕΝΙΚΟΥ ΑΥΛΟΥ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΡΘΩΘΕΙΣΑ ΥΠΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΥΡΑΓΚΑΝΟΥ.

Η ψυχή ενός λαού

 

Ένας λαός που έχει μέσα του μια ψυχή, όταν φτάσει στον τελευταίο βυθό τη απόγνωσης, βρίσκει τη δύναμη να αντιδράσει εναντίον του εαυτού του. Αντιδρά ξαφνικά χωρίς καμιά προειδοποίηση και καμιά προετοιμασία του εδάφους. Μια ανόρθωση της ψυχής δεν είναι μια βαθμιαία εξέλιξη αλλά ένα απότομο ξύπνημα δυνάμεων που κοιμόντανε, μια βίαιη επιστροφή από το μαρασμό στη ζωή.

            Γιώργος Θεοτοκάς, «Ελεύθερο Πνεύμα»

Ὁ περίφημος ἐπίσκοπος Ἡ ἐνθρόνισίς του ..... Του ενορίτου μας κ. Νικολάου Βοϊνέσκου

 

τοῦ ἀρχιμ. Θεοδοσίου Μαρτζούκου

 

Το βράδυ τῆς ἐνθρονίσεώς του διοργανώνεται δεξίωση, γιά νά γιορτάσουν τήν ἐνθρόνιση τοῦ Ἰωάννου (νέου ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως). Αλλ' ὅταν βλέπει τούς ὑπηρέτες τοῦ Θεοῦ νὰ ρίχνονται πάνω στο κρέας καί τό κρασί, ὁ Ἰωάννης (ὁ Χρυσόστομος) νιώθει ναυτία. Χωρίς νὰ πεῖ λέξη, ἀποσύρεται στο δωμάτιό του. Ἀλλά καί ἐκεῖ, το σκαλιστό ξύλινο κρεβάτι καί τά μεταξωτά σεντόνια τόν ἀηδιάζουν. Βγάζοντας τά σανδάλιά του, ὁ νέος πατριάρχης γονατίζει μπροστά στο παράθυρο γιὰ νὰ δεῖ τὸν ἔναστρο οὐρανό, τή μόνη λαμπρότητα πού μπορεῖ νά τόν ἠρεμήσει. «Κύριε, συγχώρεσε τα πρόβατά μου, πού παρασύρονται ἀπό τούς πειρασμούς αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Ἀφοῦ μέ ἔκανες ποιμέ-να τους, φώτισε με στήν πορεία μου, ὥστε να μπορέσω νά τά ἐπαναφέρω σε Σένα». Ἐπαναλαμβάνει τό αἴτημά του ξανά καί ξανά, μέχρι πού μερικά χτυπήματα στήν πόρτα τόν ἀποσποῦν ἀπό τήν προσευχή του. Οἱ πρῶτες ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου δέν θά ἀργήσουν νά ἐμφανιστοῦν. Ἕνας ὑπηρέτης του φέρνει ἕνα ὑπέροχο χιτῶνα καί κοσμήματα, ἀλλ' ὁ Ἰωάννης ἀρνεῖται. «Κανένα ροῦχο δέν θά μποροῦσε νά κρύψη τίς ἁμαρτίες μου στά μάτια τοῦ Θεοῦ», δηλώνει. Καί ἄν ἡ ψυχή μου εἶναι ἄξια καί ἁγνή, οὔτε ὅλα τά πλούτη τοῦ αὐτοκράτορα δέν θά ἐξισωθοῦν μέ τή λαμπρότητά της. Πούλησέ τα καλύτερα καί δώσε τα χρήματα στούς φτωχούς». Ὁ ἀρχιεπίσκοπος δέν σταματᾶ μπροστά στο ἔκπληκτο βλέμμα τοῦ ὑπηρέτη καί βιάζεται να πάει στήν Ἐκκλησία. Μετά τή Λειτουργία, ἀποπέμπει τούς ἐπισκόπους πού περιμένουν ἀκρόαση καί καλεῖ τούς διαχειριστές καί τούς συμβούλους. Διατάζει νὰ ἀφαιρεθοῦν καί νά πωληθοῦν ὅλα τὰ ἀντικείμενα ἀξίας τοῦ παλατιοῦ, ἀπό τά χάλκινα ἀγγεῖα μέχρι το ξυλόγλυπτο κρεβάτι του. Τα χρήματα θα δοθοῦν στούς φτωχούς καί στα νοσοκομεία.

«Πῶς μπορῶ νά τρώω καί νά ζῶ σάν τέσσερις βασιλιάδες, ἐνῶ μερικά ἀπό τά πρόβατά μου κοιμοῦνται στο δρόμο, κατάχαμα, καί ἔχουν μόνο μουχλιασμένο ψωμί για να χορτάσουν;».

-Μά, κύριε, μερικοί ἀπό αὐτούς τούς θησαυρούς μᾶς ἔχουν δοθεῖ ἀπό τόν ἴδιο τόν αὐτοκράτορα... διαμαρτύρονται.

-Τά ἀγαθά τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν γιά νά ὑπηρετοῦν τούς φτωχότερους καί ὄχι τό ἀντίστροφο. Τό σύνολο αὐτῶν τῶν ἀγαθῶν δέν ἀξίζει οὔτε μία ψυχή. Ὅπως ὁ αὐτοκράτορας ἔχει καθῆκον νά φροντίζει τον λαό του, ἔτσι καί ἐγώ ἔχω καθῆκον νά φροντίζω τίς ψυχές πού μοῦ ἔχουν ἀνατεθεῖ, ἀπαντᾶ ὁ ἅγιος ποιμένας.

Δέν θά ὑπάρχει πλέον συσσώρρευση θησαυρῶν. Δέν θά ὑπάρχουν πλέον γεύματα. Οἱ περιπλανώμενοι μοναχοί, πού ἤλπιζαν σε εὔνοια τριγυρίζοντας γύρω ἀπό τό ἐπισκοπικό παλάτι, θά γυρίσουν στά μοναστήρια τους.

Βλέποντας τά ἀγανακτισμένα βλέμματα τῶν γύρω του, ὁ Ἰωάννης γνωρίζει καλά ὅτι αὐτή ἡ ἐπίθεση κατά τῆς διαφθορᾶς, δέν θά ἀρέσει σε ὅλους καί ὅτι ὁ ἀγώνας θά εἶναι σκληρός. Ἀλλά αὐτή εἶναι ἡ ἀποστολή πού τοῦ ἔχει ἀναθέσει ὁ Θεός. Δέν θά φοβηθεῖ, ἀφοῦ ὁ Θεός εἶναι στο πλευρό του.

Ἐξοργισμένη ἀπό τίς μεταρρυθμίσεις τοῦ Χρυσοστόμου ἡ πολιτική ἐξουσία τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἐξορίζει τόν ἅγιο Πατριάρχη, πού ὑπέκυψε στίς κακουχίες στο δρόμο γιά τήν ἐξορία τό 407 μ.Χ.

Ἄς εὐχηθοῦμε καί οἱ σημερινοί κληρικοί να πορευθοῦμε τήν ὁδό τῆς τήρησης τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀμήν.

Από το περιοδικό "ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΒΑΠΤΙΣΤΗΣ" Δεκέμβριος 2025.

Γέροντος Ἐφραίμ: Περὶ τῆς καύσεως τῶν κεκοιμημένων

 

Κατά τήν Ἱερά Παράδοση, ὅταν σκοτώθηκε ὁ Ἄβελ ἀπό τόν Κάϊν, ἔστειλε ὁ Θεός στόν Ἀδάμ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ, γιά νά τόν ὑποδείξει, ὅτι πρέπει τόν γιό του νά τόν θάψει.
Εἶναι ἀποκάλυψη δηλ. ἀπό τόν Θεό, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος πεθάνει, πρέπει στή γῆ νά ἐπιστρέψει.
Διότι ὅταν ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, πῆρε χῶμα ἀπό τό ἔδαφος, στό ὁποῖο δημιουργήθηκε μιά λακκούβα, πού πρέπει νά συμπληρωθεῖ διά τῆς ταφῆς μας.
Λέγει ὁ Κύριος: «Ἀπό χῶμα σέ ἔκανα καί εἶσαι ὑποχρεωμένος νά μπεῖς στό χῶμα».
Τό θέλημα λοιπόν τοῦ Θεοῦ εἶναι νά θαπτόμεθα καί ὄχι νά καιγόμαστε. Δέν εἶναι στήν ἐξουσία τή δική μας, στή κρίση τή δική μας.
Δέν μᾶς εἶπε ὁ Θεός: «ἐάν θέλετε μπορεῖτε νά θάπτεσθε, ἐάν θέλετε μπορεῖτε καί κάτι ἄλλο λ.χ. νά καίγεστε». Εἶναι ρητή ἐντολή... τοῦ Θεοῦ ὅλοι νά θαπτόμεθα, μηδενός ἐξαιρουμένου καί ὅποιος δέν ὑπακούσει στήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, θά ἔχει κυρώσεις.
Ποιές εἶναι αὐτές;
Τόλμησαν καί εἶπαν οἱ Πατέρες, ὅτι αὐτοί πού καίγονται καί δέν θάπτονται, πᾶνε ἀπό τήν μία φωτιά στήν ἄλλη..
Νά ξέρετε, ὅτι ὅταν ὁ ἄνθρωπος δέν ταφεῖ, ἡ ψυχή του βασανίζεται στήν κόλαση παραπάνω.
Θαπτόμενοι, κάνουμε τήν τελευταία μας ὑπακοή καί ξέρετε, εἶναι τιμητική ὑπακοή μέ πολύ γερό μισθό. Πές ὅτι παίρνουμε ἕνα ἐφάπαξ ὅταν θαπτόμεθα. Αὐτό νά τυπωθεῖ στό νοῦ ὅλων τῶν ἀνθρώπων.
Ἀντίθετα, ἡ ρητή ἐντολή τοῦ Διαβόλου εἶναι νά καίγονται οἱ ἄνθρωποι καί νά μήν βγαίνουν Ἁγία λείψανα.

Μεθέορτα

 

«Το αυθεντικό χριστιανικό μήνυμα είναι: Να πιστεύει κανείς εκεί όπου όλα φαίνονται χωρίς ελπίδα. Διότι  στηρίζεται στη βεβαιότητα ότι τελικά κάποιος Άλλος ρυθμίζει την εξέλιξη του σύμπαντος, «ο ων και ο ην και ο ερχόμενος, ο παντοκράτωρ» (Αποκ. 1,8).

            Να ζει με τη βεβαιότητα ότι η παγκόσμια κοινωνία αγάπης ελευθέρων προσώπων είναι ιδανικό για το οποίο αξίζει να αγωνίζεται. Να δρα δημιουργικά στο τοπικό με προοπτική το παγκόσμιο, να ανταποκρίνεται υπεύθυνα στο συγκεκριμένο χρέος, με προσανατολισμό  και σκοπό της ζωής το Άπειρο - τον Θεό της Αγάπης».

            Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

«Υγιή» γηρατειά - χρέος και πρόκληση

 

Οι ηλικιωμένοι, μητέρες και πατέρες, είναι οι ρίζες της ζωής μας, είναι αυτοί που μας έφεραν στη ζωή, μας μεγάλωσαν μέσα στην οικογένεια, μας προστάτευσαν από αρρώστιες και ατυχήματα. Οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που μας γαλούχησαν με το «άδολο» γάλα της χριστιανικής πίστεως και της πατρίδος μας και μας κληροδότησαν ελεύθερη την πατρίδα. Είναι αυτοί που στηρίζουν και μας συνοδεύουν με το κτυποκάρδι της στοργή τους και με τις ευχές τους, μας παραδειγματίζουν με την υπομονή τους,  μας μεταδίδουν  τη γνώση και την πείρα τους, μας μεταλαμπαδεύουν την παράδοση και τον πολιτισμό και μας μιλούν για όσα πράγματα έχουν αξία στη ζωή και για εκείνα που δεν έχουν….

            Οπωσδήποτε, η ηλικία δεν είναι μόνο υπόθεση χρόνου. Δεν υπολογίζεται με τις ρυτίδες. Το άνοιγμα του πνεύματος, το προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, πλάτεμα της αγάπης, η νεότης της καρδιάς, όλα αυτά μετράνε περισσότερο στον καθορισμό της ηλικίας. Γίνεται κανείς νέος, κάθε φορά που  προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, που ανακαινίζει την καρδιά του, την πνευματική του ζωή, που δεν κολλάει πεισματικά στις ιδέες του. Κάθε φορά που προσφέρει και δέχεται αγάπη, που συγκινείται από τα δώρα του Θεού και θαυμάζει τις ομορφιές της δημιουργίας. Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας  νεότητας….

            Όλοι μπορούμε να συντελέσουμε στην υποστήριξη της υγείας κα της ποιότητας της ζωής τη ηλικιωμένων, όταν πιστεύουμε ότι  τα γηρατειά έχουν μοναδικό νόημα για τον άνθρωπο, όταν ατενίζουμε την τρίτη ηλικία ως διάβαση απ΄ τη δραστηριότητα στην  ήρεμη  ζωή στη αιωνιότητα, ως το Μέγα Σάββατο, την παραμονή της Λαμπρής, την προσμονή μιας ένδοξης ανάστασης…

            Τελικά:

            Α) Ο ηλικιωμένος  είναι μια μοναδική και ανεπανάληπτη βιοψυχοκοινωνική και πνευματική ύπαρξη, και χρειάζεται ολική προσέγγιση.

            Β) Η φροντίδα του ηλικιωμένου είναι καθήκον, τιμή και προνόμιο, που μπορεί να προσφέρει ανακούφιση, χαρά και ελπίδα, καθώς και να αναζωπυρώνει το νήμα της ανθρώπινης ζωής ακόμα και στο τελικό στάδιο, οπότε μπορεί να ισχύει το:

                        «Μπροστά σε τέτοιο ηλιόγερμα

                        ντροπή το φως της ημέρας.

            Και να τονώνεται η βεβαιότητα ότι:

                        «Ο θάνατος δεν αφαιρεί το φως,

                        απλώς σβήνει τη λάμπα,

                        γιατί ζυγώνει το χάραμα»

                                                (Στ. Δημούλη)

                        Γ) Χρέος και πρόκληση να ανακουφίζουμε τον ηλικιωμένο, ώστε, καθώς διαβαίνει την τελευταία περίοδο της επίγειας ζωής του, να ξαναδιαβάζει και να διορθώνει το βιβλίο της ζωής  του, να βιώνει τη μεταμόρφωση της ζωής του σε ύμνο αγάπης και ταπεινής προσευχής, να επιτυγχάνει το καθ’ ομοίωσιν με τον Θεό και με την πίστη να προσμένει

            «στο φως μια νέας ζωής,

                        αθάνατης

            ν’ ανοίξει ο νους τα βλέφαρά του»

                                                            (Γ. Βερίτης)

            Οπότε:

            «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά…. παρά του Κυρίου αιτησώμεθα»

            «Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ», τ. 613

Οι Άγιοι του μηνός Ιανουαρίου και το ασκητικό ήθος της Ορθοδοξίας

 Ο μήνας Ιανουάριος είναι πλήρης από μνήμες αγίων και ασκητών τους οποίους χαρακτηρίζει ο ασκητικός τρόπος ζωής. Στον κατάλογο αυτό των ασκητών αναφέρονται: Ο Μ. Βασίλειος, ο Τίμιος Πρόδρομος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Θεοδόσιος  Κοινοβιάτης, Παύλος ο Θηβαίος, ο Ιωάννης ο Καλυβίτης, Ο Μακάριος ο Μέγας ο Αιγύπτιος, ο Μ. Ευθύμιος, Μάξιμος ο Ομολογητής κ.α.

Όλοι αυτοί οι άγιοι της Εκκλησίας μας με το ασκητικό τους ήθος προβάλλουν την κατά Χριστό άσκηση ως την κ’ εξοχήν μέθοδο κατά του διαβόλου και τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό. Η χριστιανική άσκηση οδηγεί  στην καταπολέμηση των παθών, στη μετάνοια και στην αποφυγή της αμαρτίας.

Πρέπει  να γνωρίζουμε, ότι η χριστιανική άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο.  Δεν αποβλέπει στο θάνατο του σώματος, αλλά στην καταπολέμηση των παθών. Είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος  διδάσκουν οι ασκητικοί πατέρες και οι εκκλ. συγγραφείς. Η ζωή των παθών είναι μια παρά φύση κατάσταση, γι΄ αυτό απαιτείται η σωματική άσκηση, για να ελευθερωθεί ο αγωνιστής πιστός από την τυραννία των παθών και να φτάσει στην απάθεια.

Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν νοείται άσκηση αποκομμένη από την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Η άσκηση είναι απαραίτητη για να μπορεί ο αγωνιστής χριστιανός ν’ ανταποκριθεί στη υπόθεση τη σωτηρίας. Ο ασκητικός τρόπος επικοινωνίας με τον Χριστό μας επαναφέρει σιγά- σιγά στην προπτωτική κατάσταση και το αρχαίο κάλλος. Αλλά για να φθάσει κανείς  εκεί χρειάζεσαι κόστος , κόπος, γιατί η ανθρώπινη φύση έχει διαβρωθεί από την αμαρτία. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας προσφέρει αυτή την σωστική άσκηση και μυστηριακή θεραπεία.

Πολλοί ισχυρίζονται, ότι η άσκηση είναι αποκλειστική υπόθεση ενός μοναχού και όχι για τα λαϊκά μέλη τη Εκκλησίας. Αυτό είναι λάθος. Η τήρηση των εντολών είναι κοινή υπόθεση αγάμων και εγγάμων. Οι Πατέρες λένε, ότι οι έγγαμοι δεν αντιγράφουν ολοκληρωτικά τους μοναχούς, αλλά εμπνέονται απ’ αυτούς στη ζωή τους. Με τον γάμο πολεμούν την σαρκολατρεία, με τη λογική χρήση των υλικών αγαθών την πλεονεξία και με την υπακοή στον πνευματικό και την Εκκλησία αποφύγουν τον εγωισμό. Ο αγώνας αυτός ενισχύεται από τη χάρη του Θεού με την εξομολόγηση και την προσευχή.

Τρία βασικά πάθη πολιορκούν τον άνθρωπο: το πάθος της φιληδονίας, της φιλαργυρίας  και φιλοδοξίας.  Ο άνθρωπος υποδουλώνεται σ’ αυτά κυριαρχούμενος από άγχος και ανασφάλεια. Γι’ αυτό και ο ασκητικός τρόπος ζωής είναι απαραίτητος προκειμένου ο άνθρωπος ν’ απαλλαγεί από τα βασανιστικά προβλήματά του.

Οι μοναχικές υποσχέσεις είναι ευαγγελικές αρετές και πρέπει να βιώνονται με μετριότεροι μορφή ανάλογα με τον τρόπο της ζωής. Ο Χριστός  με την αντιμετώπιση των πειρασμών στην έρημο έγινε υπόδειγμα για κάθε χριστιανό

Ο ασκητικός τρόπος ζωής ενεργεί θεραπευτικά στη ζωή των πιστών, γιατί εκριζώνει τη ρίζα των παθών και προσελκύει τη χάρη του Θεού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον ασκητικό τους ήθος πρέπει να γίνουν τα πρότυπα των πιστών στον  καθημερινό  πνευματικό τους  αγώνα.

Εισέρχεται κανείς στη Βασιλεία του Θεού εκείνος που εφαρμόζει τις θείες εντολές. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει: «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος εστίν και ο αγαπών με, ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου, καγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανισω αυτόν εμαυτόν» (Ιωαν. 14, 21).

γ

10 FACTS που δεν ήξερες για τον ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ

 

Μαρία Σ.

Διακριτικό «όχι» της Εκκλησίας στα… tablets για τους ψάλτες

 

Μπορεί να βρισκόμαστε στην καρδιά της ψηφιακής εποχής, ωστόσο η Εκκλησία της Ελλάδας επιμένει… αναλογικά.

Ο «Ισοκράτης» είναι μία εφαρμογή που έχει μπει πλέον δυναμικά σε κάθε ναό καλύπτοντας κάθε κενό που παρουσιάζεται όταν υπάρχει έλλειψη ιεροψαλτών.

 

Η εφαρμογή αυτή δίνει τη δυνατότητα μουσικής συνοδείας της κύριας μελωδίας στη Βυζαντινή μουσική με ανθρώπινη φωνή, έτσι ώστε να καλύπτεται τυχόν κενό κατά τη διάρκεια μίας λειτουργίας.

 

Σύμφωνα με έγγραφο της Ιεράς Συνόδου, τέτοια φαινόμενα είναι πολύ διαδεδομένα το τελευταίο διάστημα. Χωρίς να θέλει να πάει κόντρα στο ρεύμα της εποχής και γνωρίζοντας την έλλειψη ανθρωπίνου δυναμικού ώστε να στελεχωθούν αρκούντως οι ναοί, η Ιερά Σύνοδος συστήνει την λελογισμένη χρήση της τεχνολογίας.

 

Συστήνει επίσης σε όποια περίπτωση θεωρείται αναγκαία η χρήση της τεχνολογίας, αυτή να γίνει συγκεκαλυμμένα ώστε να μην “σκανδαλίζονται οι πιστοί”. Δίνει και παράδειγμα που λέει ότι καλό θα ήταν όταν γίνεται η χρήση της εφαρμογής αυτής, τότε να μην κρατάει ο ιερέας το τάμπλετ ή το κινητό στο χέρι αλλά να το ακουμπάει στο αναλόγιο.

 

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

Η χριστιανική θέση για την Καύση των Νεκρών

 

Η καύση των νεκρών από την άποψη της χριστιανικής ανθρωπολογίας και ηθικής.

Η ταφή των νεκρών, δεν αποτελεί δογματικό θέμα με την έννοια κάποιου δογματικού όρου. Η ανάσταση των νεκρών, στην οποία πιστεύει η Εκκλησία, δεν θα εξαρτηθεί από την ταφή ή την καύση τους. Αλλά και από την άλλη πλευ­ρά, η ταφή των νεκρών δεν είναι άσχετη με τη δογματική πίστη της Εκκλησίας. Η προτίμη­ση της ταφής και η απόρριψη της καύσεως των νεκρών συνδέονται στενά με την πίστη της Εκκλησίας για τον άνθρωπο και το σκο­πό της υπάρξεώς του.

Η Εκκλησία δεν αποστρέφεται το σώμα, αλλά το τιμά. Ο άνθρωπος εικονίζει τον Θεό όχι μόνο ως ψυχή, αλλά και ως σώμα. Εικόνα Θεού είναι το συναμφότερον, ψυχή και σώμα. Και ο σκοπός του ανθρώπου ως προσώπου που εικονίζει τον Θεό είναι να χωρέσει μέσα του τον εικονιζόμενο, δηλαδή τον ίδιο τον Θεό. Όλα τα άλλα υποτάσσονται και εντάσσονται στον σκοπό αυτό. Αν και η καύση του σώματος συνέβαινε να υπηρετεί τον σκοπό αυτό, μπορούσε να γίνει όχι μόνο αποδεκτή, αλλά και επιθυμητή.

Οι χριστιανοί που καταδικάζονταν στον διά πυράς θάνατο δεν τον απέφευγαν, αλλά τον υπέμεναν προσβλέποντας στην τελι­κή ένωσή τους με τον Χριστό. Χαρακτηριστι­κή είναι η ευχή που διατυπώνει ο άγιος Ιγνά­τιος ο Θεοφόρος για τον εαυτό του: «Πυρ και σταυρός, θηρίων τε συστάσεις, ανατομαί, διαιρέσεις, σκορπισμοί οστέων, συγκοπή μελών, αλεσμοί όλου του σώματος… επ’ εμέ ερχέσθωσαν, μόνον ίνα Ιησού Χριστού επιτύχω». Ο πόθος αυτός για πλήρη αφανισμό δεν οφείλεται σε εχθρότητα προς το σώμα ή την ύλη, αλλά στην αγάπη τους προς τον Χριστό. Είναι ο πόθος για τη φανέρωση της οντολογικής αλήθειας της εικόνας.

Εχθρότητα προς το σώμα παρατη­ρείται στις ανατολικές θρησκείες και την ειδωλολατρία. Η Εκκλησία δεν βλέπει το σώμα εχθρικά ούτε το θεωρεί ως «σήμα», δη­λαδή ως τάφο, όπως το θεωρούσε ο Πλάτων, για να θέλει να το αφανίσει. Το ανθρώπινο σώμα είναι ναός του Αγίου Πνεύματος. Είναι η ζωντανή Εκκλησία, μέσα στην οποία κα­λείται να λατρεύσει ο άνθρωπος τον Θεό. Και όποιοι λατρεύουν αληθινά τον Θεό, θεμελιώ­νουν με τα λείψανά τους τις κτιστές Εκκλησί­ες, που στεγάζουν τους ζωντανούς. Γι’ αυτό η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των αγίων και τα διατηρεί ως πολύτιμους θησαυρούς.

Για την Εκκλησία η ανθρώπινη φύση είναι τόσο ιερή και συγγενής προς τον Θεό, ώστε να μπορέσει να ενωθεί με αυτόν σε μια αδιαίρετη υπόσταση. Έτσι στην υπόσταση του Χριστού το ανθρώπινο σώμα ενώνεται αδιαίρετα και ασύγχυτα με την Θεότητά του, ενώ στις ανθρώπινες υποστάσεις το σώμα δέ­χεται την άκτιστη θεία χάρη και μετέχει στη θεία ζωή. Γι’ αυτό ο Χριστιανός δεν αποστρέφεται το σώμα του, ούτε θέλει να το αποβάλει ως εχθρικό, αλλά επιθυμεί την εν Χριστώ ανα­καίνιση και αφθαρτοποίησή του.

Όποιος βλέπει το νεκρό σώμα ως λεί­ψανο, ως σεβαστό δηλαδή κατάλοιπο της ανθρώπινης υπάρξεως, θέλει να το τιμήσει. Και στην περίπτωση αυτή η ταφή ή στη συνέ­χεια η διατήρηση των οστών είναι ιερή. Άλλω­στε γνωρίζουμε σήμερα ότι και τα ξερά οστά διατηρούν ζωντανή τη βιολογική ταυτότητα του νεκρού, αλλά όχι και η στάχτη. Όποιος όμως βλέπει το νεκρό ανθρώπινο σώμα ως μακάβριο πτώμα είναι φυσικό να το αποστρέφεται και να θέλει να το εξαφανίσει. Δεν δια­κρίνει σύμβολα, αλλά φυσικά αντικείμενα με χρηστική ή και χρηματιστική αξία. Λησμονεί την καρδιά και σκέφτεται λογικά. Με την προβληματική μάλιστα των μεγάλων αστικών κέντρων θεωρεί λογικότερη και πρακτικότε­ρη την καύση των νεκρών. Το μόνο λογικό κενό που παραμένει εδώ, είναι γιατί να υπάρ­χει μια άσκοπη καύση, χωρίς ταυτόχρονη χρήση του υλικού που μπορεί να προκύψει από το νεκρό σώμα.

Σε ολόκληρη την ιστορία της Παλαιάς Διαθήκης και της αδιαίρετης Χριστιανοσύνης η καύση των νεκρών αντιμετωπίζεται ως ειδωλολατρική συνήθεια και θεωρείται ως αποκρουστική πράξη. Ειδικότερα, ο διά πυράς θάνατος συνδέεται στην Παλαιά Διαθήκη με ειδεχθή εγκλήματα. Η Καινή Διαθήκη θε­ωρεί αυτονόητη την ταφή των νεκρών, ενώ στην ιστορία της Εκκλησίας μόνο διώκτες της κατέφυγαν στην αποτέφρωση των σωμάτων των Χριστιανών, για να εξαφανί­σουν τη μνήμη τους και να πλήξουν την ελπίδα της αναστάσεώς τους. Κατά τους νεώτερους, τέλος, χρόνους η καύση των νεκρών εφαρμό­σθηκε και ως κάποια μορφή εξαγνισμού του κόσμου από την παρουσία τους.

Η θέληση για την εξαφάνιση ή τη δια­τήρηση του νεκρού σώματος στον τάφο συν­δέεται άμεσα με την τοποθέτηση του ανθρώπου απέναντι στον θάνατο. Όταν κάποιος επιθυμεί να λησμονήσει τον θάνατο, είναι φυσικό να θέλει να εξαφανίσει καθετί που συνδέεται με αυτόν ή τον υπενθυμίζει. Και σ’ αυτό θωρακίζεται από τα σχετικά συστή­ματα της κοινωνίας μας. Όλα βοηθούν στην αποσιώπηση του θανάτου. Μέσα στο κλίμα αυτό είναι φυσικό να επιδιώκεται και η εξα­φάνιση του νεκρού ανθρωπίνου σώματος. Η ταφή στο μνήμα διατηρεί τη μνήμη· τη μνήμη του νεκρού, αλλά και του θανάτου. Και για να διατηρεί κάποιος τη μνήμη αυτή, χωρίς να βασανίζεται, χρειάζεται να πιστεύει στη νίκη εναντίον του θανάτου.

Ο Χριστιανός πιστεύει στη νίκη αυτή και περιμένει την ανάσταση: «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών». Περιμένει την ανάσταση που αφορά ολόκληρη τη σωματοψυχική του υπόσταση. Περιμένει την ανάσταση του και­νούργιου ανθρώπου μέσα από το σώμα που φθείρεται, όπως περιμένει και το καινούρ­γιο σιτάρι μέσα από τον σπόρο που σαπίζει στη γη. Όταν υπάρχει η πίστη ή η προσδοκία αυτή, τότε και η στάση απέναντι στον θάνα­το και το νεκρό σώμα γίνεται ανάλογη. Και η στάση αυτή εμπνέει το ήθος που καλλιεργή­θηκε επί αιώνες στον τόπο αυτόν, ενώ η καύ­ση εισάγει νέο ήθος.

Η καύση των νεκρών δεν προσβάλ­λει, άμεσα το δόγ­μα της αναστάσεως. Προσβάλλει όμως το αίσθημα και το ήθος που καλλιεργεί το δόγμα αυτό. Παρα­μορφώνει την προο­πτική και την προσ­δοκία της Εκκλησίας για τον άνθρωπο. Έτσι θίγεται και το δόγμα, μια που αυτό είναι οργανικά ενωμένο με το ήθος και τη ζωή της Εκκλησίας. Στον τόπο αυτόν, όπου δεν ήταν άγνωστη η καύση των νεκρών, καθιερώθηκε με τη χριστιανική διδασκαλία και διατηρήθηκε στη συνέχεια ως αυτονόητη η ταφή των νεκρών. Μια πράξη συμβολική, που παραλληλίζεται μάλιστα ήδη από τον Απόστολο Παύλο με τη σπορά του κόκκου του σιταριού και συνδέεται με την προσδοκία της καινούργιας ζωής. Όταν σβήνει η προσ­δοκία αυτή, χάνει και η ταφή τη συμβολική διάστασή της.

(Πηγή: Περιοδικό Παράκληση, Ι.Μ.Λεμεσού, τ. 71)

Σκάνδαλο διεθνούς αδιαφορίας και ηθικής αποσύνθεσης

 

ΕΤΣΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΗΚΕ ΑΠΟ διεθνή πρακτορεία ειδήσεων η σφαγή χριστιανών ανά την υφήλιο στο τέλος του 2025. Οι σφαγές στη Συρία, στο Σουδάν, στη Νιγηρία, στη Μοζαμβίκη, στη Νικαράγουα και αλλού, οι απαγωγές, οι εκτοπισμοί και οι παντός είδους επιθέσεις στο λήξαν έτος έχουν αναδείξει τους χριστιανούς ως την περισσότερο διωκόμενη κοινωνική ομάδα στον κόσμο.

            Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της OPEN DOORS, μιας διεθνούς οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων η οποία παρακολουθεί τη δίωξη χριστιανών παγκοσμίως, 380 εκατομμύρια χριστιανών αντιμετωπίζουν σκληρότατες διώξεις και διακρίσεις για την πίστη τους.

            Μάλιστα, στις πρώτες 10 χώρες με τη χειρότερη κατάσταση για χριστιανούς – εκτός από την πρώτη που είναι η Βόρεια Κορέα και στην οποία η δίωξη προκύπτει από το  κομμουνιστικό καθεστώς- η αιτία είναι η ισλαμική καταπίεση από τους τζιχαντιστές. Είναι με τη σειρά οι χώρες: Σομαλία, Υεμένη, Λιβύη, Ερυθραία, Νιγηρία, Πακιστάν, Ιράν, Αφγανιστάν.

            Ας σημειωθεί ότι στην κατάσταση του OPEN DOORS με τις 50 χειρότερες για χριστιανούς χώρες περιλαμβάνεται και μια χώρα του ΝΑΤΟ, η γειτονική  μας Τουρκία. Και ενώ συμβαίνουν αυτά, οι λαοί της Δύσης αδιαφορούν παντελώς. Ούτε μία πορεία ή  μια γραπτή διαμαρτυρία. Το ενδιαφέρον για την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, μεταξύ των οποίων είναι και θρησκευτική ελευθερία, φαίνεται να είναι “a la carte”.

            Έως πότε , όμως, οι κατ’ επιλογήν επαγγελματίες ανθρωπιστές  του δυτικού κόσμου θα διαμαρτύρονται γι’ αυτούς  που προτιμούν ή θα εφευρίσκουν δικαιώματα που απαιτούν προστασία, αλλά θα σιωπούν για την καταπάτηση των δικαιωμάτων κάποιων άλλων; Ξεχνούν ότι η σιωπή είναι συνενοχή;

 

            «Η ΔΡΑΣΗ ΜΑΣ», τ.634

Ο περίπατος της αρκούδας

 

Η προφορική παράδοση της Εκκλησίας από τα πρώτα χριστιανικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας διέσωσε περιγραφές διαφόρων γεγονότων και περιστατικών, βιώματα χριστιανών, που ενισχύουν την πίστη και δίνουν ελπίδα.

Έτσι μάθαμε κι εμείς μερικές ιστορίες από τα χρόνια των διωγμών. Στη δεκαετία 1930-1940 στη Σοβιετική Ένωση πάρα πολλούς χριστιανούς, μετά τις ανακρίσεις και τα βασανιστήρια, τους έστελναν με ειδικά φορτηγά τρένα στους τόπους εξορίας. Προσφιλής τόπος των Αρχών η Σιβηρία.

Φεβρουάριος 1937. Βράδυ, με θερμοκρασία 40-45°C υπό το μηδέν. Ένα τραίνο κινείται με μεγάλη ταχύτητα ανάμεσα στα δάση, κατάλευκα από το πυκνό χιόνι, που πέφτει από το πρωί.

Επιβάτες του ιερείς, μοναχοί και μοναχές, που κατευθύνονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της βόρειας Σιβηρίας.

Ήταν τόση η ταλαιπωρία τους από τα βασανιστήρια και το σφοδρό κρύο, ώστε πολλοί πέθαιναν στο τρένο. Τότε οι φρουροί που τους συνόδευαν, άνοιγαν την πόρτα του τρένου και τους πετούσαν έξω στο χιόνι, ύψους περίπου 2-3 μέτρων.

Αυτό επαναλήφθηκε και με ένα νέο ιερέα, ο οποίος κοιμόταν στο πάτωμα. Τον νόμισαν νεκρό, τον άρπαξαν, άνοιξαν την πόρτα και τον πέταξαν έξω. Το τρένο συνέχισε την πορεία του.

«Έπεσα στο αφράτο χιόνι, θυμόταν αργότερα ο ιερέας, μισοκοιμισμένος, σαν πούπουλο, ενώ σταμάτησε η χιονόπτωση. Απόλυτη ησυχία. Μόνο οι δυνατοί κτύποι της καρδιάς μου νόμιζες ότι ενοχλούσαν και διέκοπταν την ησυχία. Δεν υπήρχαν δένδρα εκεί κοντά. Το πυκνό δάσος ήταν λίγο μακρύτερα. Δεν αισθανόμουν τόσο πολύ το κρύο. Να 'ταν η φλόγα της αδιάκοπης προσευχής μου στον Κύριο Ιησού Χριστό και την Υπεραγία Θεοτόκο; Τα δάκρυα που μούσκευαν το πρόσωπο και τα χιονισμένα ρούχα μου καθώς κατέβαζαν τον ουρανό στη γη; Ποιος ξέρει;

Και τότε ακούω βαριά βήματα στο χιόνι. Μια τεράστια καφετιά αρκούδα έρχεται από το κοντινό δάσος προς εμένα.

Με πλησιάζει, κάνει μια βόλτα γύρω μου και σιγά σιγά ξαπλώνει δίπλα μου. Με προσοχή να μη με συνθλίψει με το τεράστιο βάρος της, απλώνει το πόδι της κάτω από το σώμα μου και με το άλλο με καλύπτει απαλά ώστε να βρεθώ στην αγκαλιά της. Ένιωσα τόση ζεστασιά! Κοιμήθηκα.

Πόσο κράτησε αυτό δεν θυμάμαι. Όταν ξύπνησα ήταν μέρα πια, δε χιόνιζε. Από κάποια κίνησή μου η αρκούδα κατάλαβε ότι ξύπνησα. Μου έγλειψε το πρόσωπο και όσο πιο απαλά μπορούσε τράβηξε τα πόδια της και σηκώθηκε. Έκανε μια βόλτα γύρω μου και σιγά σιγά κατευθύνθηκε προς το πυκνό δάσος.

Σηκώθηκα. Ένας χείμαρρος δοξολογίας ξεπήδησε από την καρδιά και τα χείλη μου. Το χιόνι, το κρύο, τα δάση, ο ουρανός, η ζέστη, τα ζώα, η αρκούδα, όλα μαζί μου μιλούσαν, δοξολογούσαν ασταμάτητα τον πιο στοργικό Πατέρα και την πιο γλυκιά Μάνα της γης!

Ολομόναχος στη Σιβηρία. Κοίταξα τις γραμμές του τρένου. Κάποιο χωριό θα είναι κοντά, σκέφθηκα.

Πράγματι, ένα μικρό χωριό φάνηκε σε μικρή απόσταση. Λιγοστά σπίτια. Χτύπησα μια πόρτα. Μου άνοιξαν. Ξαφνιάστηκαν που με είδαν. Με φιλοξένησαν. Ήταν κρυπτοχριστιανοί. Έμεινα εκεί πολλές ημέρες, μέχρις ότου βρέθηκε η κατάλληλη ευκαιρία και έφυγα. Σώθηκα!». Θαύμα! Μόνο θαύμα;

Μέριμνα, προστασία! Μόνον;

Είναι η αλήθεια, η επαναλαμβανόμενη αλήθεια.

«Θεός ἐγγίζων ἐγώ εἰμί, λέγει Κύριος, καί οὐχί Θεός πόρρωθεν. Εἰ κρυβήσεταί τις ἐν κρυφαίοις, καί ἐγώ οὐκ ὄψομαι αὐτόν; Μή οὐχί τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν ἐγὼ πληρώ;» (Ἰερεμίας κγ' 23.24).

(Dr. Ναταλία Γ. Νικολάου, Καθηγήτρια Παν/μίου Λομονόσωφ Μόσχας, Περιοδ. Η Δράση μας)

«Φιλόστοργοι» - Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ένα πρωί πριν τρία χρόνια, ήταν τις παραμονές των Χριστουγέννων, η κυρα-Πράπω η Σκαλιώτισσα, μια ψηλή, χοντρή γυναικάρα πενήντα οκτώ χρονών, είχε σηκωθεί να πάει να κάνει επίσκεψη στη νονά της στα Πατήσια. Είχε σπιτάκια με μεγάλη αυλή, σε μιαν άκρη της πόλης, οπού έτρεφε γίδες και προβατίνες και κότες και φραγκόκοτες και περιστέρια.

Το γάλα το πουλούσε ογδόντα λεπτά την οκά, με το δικό της το μετρίδι. Τα περιστέρια, μόνο σε έκτακτες περιστάσεις, χωρίς ορισμένο τιμολόγιο, αν της είχε πνίξει κανένα η γάτα ή αν έβρισκε πελάτες Γάλλους ή Ιταλούς του θεάτρου. Τα αυγά, προς 15 λεπτά το ένα, τη Σαρακοστή.

Αυτή, αν τραβούσε η όρεξή της να φάει αβγά, πράγμα σπάνιο, θα πήγαινε στην μεγάλη αγορά να τα ψωνίσει. Τα έβρισκε προς μια δεκάρα τα τρία, σπασμένα, αλλά φρέσκα, και με δοκιμή. Πού να γελαστεί αυτή!

Εκείνο το πρωί είχε σηκωθεί με την απόφαση να πάει να κάνει επίσκεψη στη νονά της, που ήταν αρχόντισσα με το σπίτι στα Πατήσια. Έρχονταν Χριστούγεννα, κι επιθυμούσε να της προσφέρει κατιτί. Τι άλλο από αβγά, που στο εμπόριό τους είχε ειδικότητα; Ήξερε ότι θα έβρισκε εκεί το νονό της, το γιο της γριάς, κι αυτός θα είχε το φιλότιμο να της πληρώσει καλά το δώρο της. Μέτρησε όσα αβγά είχε, και τα βρήκε δεκατέσσερα.

«Να τους τα πάει όλα; Έχουμε και λέμε, 14 αβγά, από μία δεκάρα, 14 δεκάρες, μια και σαράντα, κι από μια πεντάρα ακόμα, 14 πεντάρες, 7 δεκάρες, 70 λεπτά. 70 και 1,40 (μέτρησε στα δάχτυλα), δύο και δέκα.

»Τότε θα έχανε μια δεκάρα. Γιατί, βέβαια, δε θα της έδινε παραπάνω από δύο δραχμές ο νονός για το δώρο της.

»Να τους πάει τα δεκατρία, έχουμε και λέμε, βγάλε τα 15 λεπτά, 1,95, θα κέρδιζε μια πεντάρα. Γιατί, όσα και να πήγαινε, πάντα δυο δραχμές θα της τα πλήρωνε ο νονός της. Ας είναι τα 13. Μα το 13 λένε πως δεν είναι καλό νούμερο. Να τους πάει τα 12;… Είπαμε πόσα; 1,90, τα δεκατρία; Πόσα είπαμε; 2,10 τα δεκατέσσερα… Βγάλε τα 15, μένουν 1,95. Ναι, μια κι 95. Βγάλε τα 15, κάνουν 1,80 τα δώδεκα.

»Ας τους πάει τα δώδεκα που είναι και καλό νούμερο. Δεν θα της δώσει παρακάτω από ένα δίδραχμο ο νονός της, και ρέστα δεν θα καταδεχτεί να πάρει, και πού να έχει αυτή ρέστα πάνω της; Ναι, τα δώδεκα θα τους πάει.»

Τα τύλιξε σε άσπρη, καθαρή πετσέτα, και ξεκίνησε πεζή, κούτσα κούτσα, γιατί δεν ήταν και τόσο γερή στα πόδια, για τα Πατήσια. Είχε υπολογίσει την ώρα που θα έβρισκε εκεί το νονό της, όταν θα είχε έρθει λίγο πριν από το γραφείο του, αλλά όχι αμέσως, λίγο αργότερα, μόλις θα τέλειωναν το μεσημεριανό φαγητό, οπόταν θα τους έβρισκε σε καλή διάθεση. Ποτέ της δε θα έκανε, αυτή, το σφάλμα να εμφανιστεί την ώρα ακριβώς του φαγητού.

Η κυρα-Πράπω πέτυχε και με το παραπάνω. Δέχτηκαν τα αβγά (που πρέπει να το πούμε πως ήταν φρέσκα), της τα πλήρωσε ο νονός της ένα δίδραχμο, με μικρό μορφασμό της νονάς, που όμως δεν μπόρεσε να μην την καλέσει να καθίσει στο ίδιο τραπέζι της, για να χορτάσει με τα αποφάγια. Η κυρα-Πράπω δεν ήταν εντελώς νηστική, αλλά είχε φάει πρωινό στις δέκα. Έπειτα ο αέρας της εξοχής της είχε ανοίξει την όρεξη.

Αφού μίλησε για διάφορα πράγματα, ύστερα, χωρίς αδεξιότητα, ανάμεσα σε άλλα είπε πως είχε έρθει πεζή, και παραπονέθηκε για τα πόδια της… κλάφτηκε και για τα γεράματα του συζύγου της, του μπαρμπα-Πράπη, που δεν ήταν πια ικανός για τίποτα. Ο νονός, που είχε έρθει σε πολύ καλή διάθεση ύστερα από δύο ποτήρια δυνατό κρασί και από ένα ποτηράκι λικέρ σαρτρέζ με τον καφέ, έβγαλε και της έδωσε δύο ή τρείς δεκάρες, για να πληρώσει το λεωφορείο στην επιστροφή. Νέος μορφασμός της νονάς, που σκεφτόταν πως τα αβγά της βαφτισιμιάς κανείς δεν τα είχε προσκαλέσει να κάνουν τον κόπο να μεταφέρουν στα Πατήσια το χοντρό της σώμα.

Στο τέλος πήρε το θάρρος να μαζέψει λίγες πεπονόφλουδες, που είχαν μείνει πάνω στο τραπέζι, για την κατσίκα της, τις τύλιξε στην πετσέτα κι έφυγε. Είχε ξεκουραστεί πολύ και δεν νόμιζε πως ήταν ανάγκη να ανέβει στο λεωφορείο. Γύρισε πεζή.

Πέρασε από ένα εξοχικό σπιτάκι, όπου κατοικούσε μια περιβολάρισσα ξαδέρφη της, νυχτώθηκε, και γύρισε στην πόλη κρατώντας ένα μεγάλο δέμα κάτω από την μασχάλη της.

Είκοσι βήματα πριν φτάσει στο σπίτι της, την ώρα που είχαν ανάψει το φανάρι του γκαζιού που ήταν εκεί, βλέπει ένα μικρό παιδάκι μοναχό του, που έκλαιγε.

-Τι έχεις, παιδί μου;

Το παιδί ψέλλισε κάτι ζητώντας τη μητέρα στο σπίτι.

-Τίνος είσαι, μικρό μου;

Το παιδί δεν ήξερε να πει τίνος ήταν.

-Πώς τη λένε τη μάνα σου;

-Μαμά.

-Και τον πατέρα σου;

-Μπαμπά.

Η κυρα-Πράπω ήταν σε αμηχανία. Πήρε το παιδί από το χέρι και το έφερε ως την πόρτα της μάντρας όπου ήταν το σπίτι της. Εκεί στάθηκε για λίγα λεπτά, φώναξε με την ψηλή και τραχιά φωνή της την κόρη της, τη Μαρίνα, να την ξαλαφρώσει, και όταν αυτή ήρθε, της έδωσε το δέμα με τις φλούδες και τα εξωτερικά φύλλα των φυτών, όσα έφερνε, κι έπειτα έμεινε διστακτική, να ρωτάει με δυνατή φωνή τις γειτόνισσες, αν καμιά από αυτές γνώριζε το παιδί.

Πολλές το κοίταξαν κάτω από το φως του γκαζιού, το έψαξαν, το γύρισαν. Καμιά δεν έτυχε να το γνωρίζει.

Κατά τύχη, όπως συνηθίζεται στα παραμύθια, συνέπεσε να περνώ από εκεί. Άλλωστε ήμουν γείτονας, και ήταν η ώρα που συνήθως κατέβαινα στην συνοικία.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

 

«Φιλόστοργοι» Μέρος A'

Χριστουγεννιάτικα Διηγήματα

(για παιδιά και νέους)

anastasiosk