Το Νέον Έτος

 

Το Νέον Έτος δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ακόμη χρονικό διάστημα με τα μέτρα, τα οποία καθορίσαμε οι χοϊκοί και εφήμεροι άνθρωποι για να μετρούμε αυτό, που ονομάσαμε χρόνο, φέρνει στην μνήμη  μας το λόγο του Πασκάλ, ο όποιος είπε:  «Ο άνθρωπος είναι ένα μηδέν σε σχέση με το άπειρο, ένα παν σε σχέση με το μηδέν, μια σχέση ανάμεσα στο τίποτε και στο παν».

          Κάποιοι είπαν πως ο Πασκάλ διατυπώνοντας  τούτη τη σκέψη έπαιζε με τις λέξεις και τις φράσεις του. Όμως το μεγάλο εκείνο χριστιανικό πνεύμα δεν έπαιζε με τις λέξεις του. Με τη δυνατή του σκέψη εξέφραζε πάντα αλήθειες  βαθειές και διαχρονικές.

          Εμείς με αφόρμηση την πιο πάνω σκέψη του Πασκάλ, σημειώνουμε ότι με τα μέτρα της άπειρης και ατελεύτητης αιωνιότητας δεν υπάρχου άνθρωποι μεγάλοι και μικροί, σημαντικοί και ασήμαντοι. Ωστόσο ο άνθρωπος έχει χρέος να υπερβεί τον εαυτό του. Και θα τον υπερβεί όχι με το να τον επεκτείνει, όχι με το να γίνει   υπεράνθρωπος, όπως ζητούσε ο αντίχριστος Νίτσε. Ο άνθρωπος ξεπερνάει τον εαυτό του όταν περιορίσει το «εγώ» του ή ορθότερα όταν νεκρώσει το «εγώ», όπως μας διδάσκει ο αιώνιος λόγος της Αγίας Γραφής.

          Ο υπεράνθρωπος του Νίτσε δεν κάνει τίποτ’ άλλο παρά να ανυψώνει τον εαυτό του κομπαστικά. Έτσι όμως δεν ξεπερνάει καθόλου τα ανθρώπινα μέτρα. Τα ανθρώπινα μέτρα τα υπερβαίνουν πραγματικά εκείνοι που ταπεινώνονται  εκούσια      και όσοι νεκρώνουν το «εγώ» τους, τις αμαρτωλές επιθυμίες κα τα πάθη τους, με τη βοήθεια της θείας   χάριτος.  Αυτοί δε είναι εκείνοι που βρίσκουν  πραγματικά τον εαυτό τους.  Διότι εκείνο που προσδιορίζει το πνευματικό ανάστημα ή το αληθινό μεγαλείο του ανθρώπου δεν είναι το ύψος ,είναι το βάθος, ο εσωτερικός  πλούτος της αναγεννημένης ψυχής. Σωστά είπε ο Πασκάλ, ότι το άπειρο χωράει περισσότερο στην αθάνατη, λογική και ελεύθερη ψυχή μας, παρά σ’ ολόκληρο τον κτιστό κόσμο.

          «Η Δράση μας», τ. 264