Οι ηλικιωμένοι, μητέρες και πατέρες, είναι οι ρίζες της ζωής μας,
είναι αυτοί που μας έφεραν στη ζωή, μας μεγάλωσαν μέσα στην οικογένεια, μας
προστάτευσαν από αρρώστιες και ατυχήματα. Οι ηλικιωμένοι είναι αυτοί που μας
γαλούχησαν με το «άδολο» γάλα της χριστιανικής πίστεως και της πατρίδος μας και
μας κληροδότησαν ελεύθερη την πατρίδα. Είναι αυτοί που στηρίζουν και μας
συνοδεύουν με το κτυποκάρδι της στοργή τους και με τις ευχές τους, μας
παραδειγματίζουν με την υπομονή τους, μας μεταδίδουν τη γνώση και την πείρα τους, μας
μεταλαμπαδεύουν την παράδοση και τον πολιτισμό και μας μιλούν για όσα πράγματα
έχουν αξία στη ζωή και για εκείνα που δεν έχουν….
Οπωσδήποτε, η
ηλικία δεν είναι μόνο υπόθεση χρόνου. Δεν υπολογίζεται με τις ρυτίδες. Το
άνοιγμα του πνεύματος, το προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, πλάτεμα της
αγάπης, η νεότης της καρδιάς, όλα αυτά μετράνε περισσότερο στον καθορισμό της
ηλικίας. Γίνεται κανείς νέος, κάθε φορά που
προεκτείνει τη ζωή του στην αιωνιότητα, που ανακαινίζει την καρδιά του,
την πνευματική του ζωή, που δεν κολλάει πεισματικά στις ιδέες του. Κάθε φορά που
προσφέρει και δέχεται αγάπη, που συγκινείται από τα δώρα του Θεού και θαυμάζει
τις ομορφιές της δημιουργίας. Αυτό είναι το μυστικό της αιώνιας νεότητας….
Όλοι μπορούμε να
συντελέσουμε στην υποστήριξη της υγείας κα της ποιότητας της ζωής τη
ηλικιωμένων, όταν πιστεύουμε ότι τα
γηρατειά έχουν μοναδικό νόημα για τον άνθρωπο, όταν ατενίζουμε την τρίτη ηλικία
ως διάβαση απ΄ τη δραστηριότητα στην
ήρεμη ζωή στη αιωνιότητα, ως το
Μέγα Σάββατο, την παραμονή της Λαμπρής, την προσμονή μιας ένδοξης ανάστασης…
Τελικά:
Α) Ο ηλικιωμένος είναι μια μοναδική και ανεπανάληπτη
βιοψυχοκοινωνική και πνευματική ύπαρξη, και χρειάζεται ολική προσέγγιση.
Β) Η φροντίδα του
ηλικιωμένου είναι καθήκον, τιμή και προνόμιο, που μπορεί να προσφέρει
ανακούφιση, χαρά και ελπίδα, καθώς και να αναζωπυρώνει το νήμα της ανθρώπινης
ζωής ακόμα και στο τελικό στάδιο, οπότε μπορεί να ισχύει το:
«Μπροστά
σε τέτοιο ηλιόγερμα
ντροπή
το φως της ημέρας.
Και να τονώνεται
η βεβαιότητα ότι:
«Ο
θάνατος δεν αφαιρεί το φως,
απλώς
σβήνει τη λάμπα,
γιατί
ζυγώνει το χάραμα»
(Στ.
Δημούλη)
Γ)
Χρέος και πρόκληση να ανακουφίζουμε τον ηλικιωμένο, ώστε, καθώς διαβαίνει την
τελευταία περίοδο της επίγειας ζωής του, να ξαναδιαβάζει και να διορθώνει το
βιβλίο της ζωής του, να βιώνει τη
μεταμόρφωση της ζωής του σε ύμνο αγάπης και ταπεινής προσευχής, να επιτυγχάνει
το καθ’ ομοίωσιν με τον Θεό και με την πίστη να προσμένει
«στο φως μια νέας
ζωής,
αθάνατης
ν’ ανοίξει ο νους
τα βλέφαρά του»
(Γ.
Βερίτης)
Οπότε:
«Χριστιανά τα
τέλη της ζωής ημών, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα, ειρηνικά…. παρά του Κυρίου
αιτησώμεθα»
«Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ
ΕΛΛΗΝΙΔΟΣ», τ. 613
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου