Η Αρχή για ένα καινούργιο μέτρημα του χρόνου, είναι η Γέννηση
του Χριστού και η επί γης παρουσία Του. Το δεύτερο, ότι αυτή η είσοδος του
Χριστού μέσα στον χρόνο τέμνει τον χρόνο και την ιστορία σε δύο μεγάλες
περιόδους, την προ και την μετά Χριστόν.
Αλλά γιατί, θα
ρωτήσει ίσως αυτό το πρόσωπο έχει τόσο κυριαρχική παρουσία μέσα στον χρόνο;
Σκέψου λίγο
τον χρόνο και το νόημά του. Ξέρεις πολύ καλά ότι μέσα στη ροή του χρόνου
υπάρχει ένα σκάνδαλο. Αυτό το σκάνδαλο είναι ο θάνατος. Ο θάνατος σταματά τον
χρόνο και μάλιστα πολλές φορές αιφνιδιαστικά. Μέσα σ’ αυτή την προοπτική ο κάθε
χρόνος που περάνει είναι ένα βήμα προς το τέλος.
Το ποτάμι του
χρόνου κυλάει προς τον θάνατο. Αλλά αυτό αφαιρεί κάθε νόημα από τη ζωή. Σ’
αυτόν τον χρόνο τον ά-σκοπο και τον α-νόητο και τον παράλογο σε κάποια στιγμή
γεννιέται ο Χριστός. Ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού προσλαμβάνει την
ανθρώπινη φύση και μπαίνει μέσα στον χώρο και τον χρόνο του ανθρώπου. Αυτή όμως η είσοδος ανατρέπει τα μέχρι τότε
δεδομένα του χρόνου. Η πορεία του δεν πλέον πορεία προς τον θάνατο, αλλά
γίνεται πορεία προς την ζωή.
Η έξοδος δια
του θανάτου από τον χρόνο γίνεται την Ανάσταση του Χριστού, είσοδος στη
Βασιλεία του Θεού. Ο χρόνος και ο άνθρωπος που είναι δεμένος με τον χρόνο,
αποκτούν άλλες δυνατότητες. Ο Χριστός με την Γέννησή Του, με την είσοδό Του
στον χρόνο, γίνεται η αρχή ενός νέου χρόνου, γίνεται το νόημα του χρόνου,
γίνεται-τέμνοντας τον χρόνο- το κέντρο της Ιστορίας και είναι το τέλος της
Ιστορίας, το τέλος με την έννοια της τελείωσης, της ολοκλήρωσης της ιστορίας.
Να, γιατί οι
Πατέρες της Εκκλησίας λένε ότι το μόνο αληθινά καινούργιο μέσα στην αέναη ροή
του χρόνου είναι η Γέννηση του Χριστού, η Σάρκωση δηλαδή, του Υιού του Λόγου
του Θεού. Γιατί δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλο ο Θεός. Ο Χριστό είναι ο
ίδιος ο Θεός που προσλαμβάνει την ανθρώπινη φύση για να της ξαναδώσει την
αρχική της ακεραιότητα.
Η Γέννηση
λοιπόν, του Χριστού δεν είναι μια στιγμή μέσα στον χρόνο, δεν είναι δηλαδή ένα
γεγονός που προσδιορίζεται μόνο χρονικά,
αλλά είναι μια οντολογική ανακαίνιση και του χρόνου αλλά κυρίως του άνθρωπου. Αρχίζουμε πλέον ναου
μετράμε από μια νέα αφετηρία, από μια νέα αρχή τον χρόνο, από τον Χριστό.,
γιατί έχουμε μια καινούργια δυνατότητα για τον
άνθρωπο και αυτή η δυνατότητα είναι η υπέρβαση του θανάτου και η θέωση του ανθρώπου.
Μητροπολίτη
ΣΙΣΑΝΙΟΥ ΚΑΙ ΣΙΑΤΙΣΤΗΣ κυρού ΠΑΥΛΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου