«Στα χρόνια του Ρωσικού εμφυλίου πολέμου, όταν τα αντίθετα στρατεύματα διεκδικούσαν την εξουσία, κατακτώντας και χάνοντας εδάφη επί τρία χρόνια,
μια μικρή πόλη, η οποία είχε μείνει στην κατοχή των αυτοκρατορικών στρατευμάτων, τελικά έπεσε στα χέρια του “κόκκινου στρατού". Μια γυναίκα βρέθηκε εκεί με τα δύο παιδάκια της, τεσσάρων και πέντε ετών. Αντιμετώπιζαν μεγάλο κίνδυνο, γιατί ο σύζυγος της ανήκε στο αντίθετο στρατόπεδο. Κρύφτηκε, λοιπόν, σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα κατόρθωνε να διαφύγει. Ένα βράδυ μια νέα γυναίκα, η Ναταλία, της ίδιας με αυτήν ηλικίας, λίγο πάνω από είκοσι ετών, κτύπησε την πόρτα και την ρώτησε αν ήταν η τάδε... Όταν η μητέρα είπε ότι αυτή ήταν, η Ναταλία την προειδοποίησε ότι την ανακάλυψαν και ότι θα την έπαιρναν την ίδια νύχτα για να την εκτελέσουν. Και η νέα πρόσθεσε:
-Πρέπει να φύγεις αμέσως.
Η μητέρα κοίταξε τα παιδιά της και είπε:
-Πώς μπορώ να φύγω;
Η νέα, που μέχρι τότε δεν ήταν παρά μια άγνωστη, έγινε εκείνη την στιγμή ο “πλησίον" του Ευαγγελίου.
Γύρισε στη μητέρα και είπε:
-Μπορείς, γιατί θα μείνω εγώ εδώ και θα πω το όνομά σου, όταν θα έλθουν να συλλάβουν εσένα.
-Αλλά θα σε τουφεκίσουν, είπε η μητέρα.
-Ναι, μα εγώ δεν έχω παιδιά.
Και έμεινε στο σπίτι, ενώ η μητέρα με τα παιδιά έφυγαν.
Μπορούμε να φανταστούμε το τι έγινε κατόπιν. Μπορούμε να δούμε τη νύχτα να έρχεται, να τυλίγει μέσα στο σκοτάδι, στη μελαγχολία, στο κρύο και στην υγρασία αυτό το σπίτι. Μπορούμε να δούμε εκεί μια γυναίκα να περιμένει το θάνατό της και να θυμηθούμε τον κήπο της Γεθσημανή.
Φανταζόμαστε τη Ναταλία να ζητά “όπως παρέλθη το ποτήριον τούτο" από αυτήν και να συναντά, όπως ο Χριστός, τη θεϊκή σιωπή. Μπορούμε να φανταστούμε να στρέφεται με τη σκέψη σ' εκείνους που ίσως μπορούσαν να την στηρίξουν, αλλά που ήσαν μακρυά. Οι μαθητές του Χριστού κοιμήθηκαν!... Και εκείνη δεν μπορούσε να στραφεί σε κανένα χωρίς να προδώσει. Μπορούμε ακόμη να φανταστούμε ότι πολλές φορές θα προσευχήθηκε. τουλάχιστον η θυσία της να μην πήγαινε χαμένη.
Η Ναταλία πιθανόν πολλές φορές διερωτήθηκε τι θα συνέβαινε στη μητέρα και στα παιδιά, όταν αυτή θα πέθαινε, και δεν υπήρχε απάντηση εκτός από τα λόγια του Χριστού: “Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ” (Ιωάν. 15, 13).
Πιθανόν πολλές φορές να σκέφθηκε ότι θα μπορούσε σε ένα λεπτό να βρεθεί ασφαλισμένη! Δεν είχε παρά να ανοίξει την πόρτα και από τη στιγμή που θα βρισκόταν στο δρόμο δεν θα ήταν πια εκείνη η γυναίκα, θα ήταν πάλι ο εαυτός της ο ίδιος. Θα ήταν αρκετό να αρνηθεί την ψεύτικη, τη μοιρασμένη της ταυτότητα. Αλλά η Ναταλία προτίμησε να πεθάνει, να τουφεκισθεί. Η μητέρα και τα παιδιά γλίτωσαν».
(Σόλων Νινίκας)
Από το βιβλίο: "Στιγμές Αγιότητας" επιμέλεια Μητροπολίτου Αργολίδος Νεκτάριου, εκδ. Επιστροφή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου