Ο μήνας Ιανουάριος είναι πλήρης από μνήμες αγίων και ασκητών τους οποίους χαρακτηρίζει ο ασκητικός τρόπος ζωής. Στον κατάλογο αυτό των ασκητών αναφέρονται: Ο Μ. Βασίλειος, ο Τίμιος Πρόδρομος, ο Μέγας Αντώνιος, ο Θεοδόσιος Κοινοβιάτης, Παύλος ο Θηβαίος, ο Ιωάννης ο Καλυβίτης, Ο Μακάριος ο Μέγας ο Αιγύπτιος, ο Μ. Ευθύμιος, Μάξιμος ο Ομολογητής κ.α.
Όλοι αυτοί οι άγιοι της Εκκλησίας μας με το ασκητικό τους ήθος προβάλλουν την κατά Χριστό άσκηση ως την κ’ εξοχήν μέθοδο κατά του διαβόλου και τη συμφιλίωση του ανθρώπου με τον Θεό. Η χριστιανική άσκηση οδηγεί στην καταπολέμηση των παθών, στη μετάνοια και στην αποφυγή της αμαρτίας.
Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η χριστιανική άσκηση δεν είναι αυτοσκοπός, αλλά μέσο. Δεν αποβλέπει στο θάνατο του σώματος, αλλά στην καταπολέμηση των παθών. Είναι παθοκτόνος και όχι σωματοκτόνος διδάσκουν οι ασκητικοί πατέρες και οι εκκλ. συγγραφείς. Η ζωή των παθών είναι μια παρά φύση κατάσταση, γι΄ αυτό απαιτείται η σωματική άσκηση, για να ελευθερωθεί ο αγωνιστής πιστός από την τυραννία των παθών και να φτάσει στην απάθεια.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν νοείται άσκηση αποκομμένη από την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Η άσκηση είναι απαραίτητη για να μπορεί ο αγωνιστής χριστιανός ν’ ανταποκριθεί στη υπόθεση τη σωτηρίας. Ο ασκητικός τρόπος επικοινωνίας με τον Χριστό μας επαναφέρει σιγά- σιγά στην προπτωτική κατάσταση και το αρχαίο κάλλος. Αλλά για να φθάσει κανείς εκεί χρειάζεσαι κόστος , κόπος, γιατί η ανθρώπινη φύση έχει διαβρωθεί από την αμαρτία. Γι’ αυτό και η Εκκλησία μας προσφέρει αυτή την σωστική άσκηση και μυστηριακή θεραπεία.
Πολλοί ισχυρίζονται, ότι η άσκηση είναι αποκλειστική υπόθεση ενός μοναχού και όχι για τα λαϊκά μέλη τη Εκκλησίας. Αυτό είναι λάθος. Η τήρηση των εντολών είναι κοινή υπόθεση αγάμων και εγγάμων. Οι Πατέρες λένε, ότι οι έγγαμοι δεν αντιγράφουν ολοκληρωτικά τους μοναχούς, αλλά εμπνέονται απ’ αυτούς στη ζωή τους. Με τον γάμο πολεμούν την σαρκολατρεία, με τη λογική χρήση των υλικών αγαθών την πλεονεξία και με την υπακοή στον πνευματικό και την Εκκλησία αποφύγουν τον εγωισμό. Ο αγώνας αυτός ενισχύεται από τη χάρη του Θεού με την εξομολόγηση και την προσευχή.
Τρία βασικά πάθη πολιορκούν τον άνθρωπο: το πάθος της φιληδονίας, της φιλαργυρίας και φιλοδοξίας. Ο άνθρωπος υποδουλώνεται σ’ αυτά κυριαρχούμενος από άγχος και ανασφάλεια. Γι’ αυτό και ο ασκητικός τρόπος ζωής είναι απαραίτητος προκειμένου ο άνθρωπος ν’ απαλλαγεί από τα βασανιστικά προβλήματά του.
Οι μοναχικές υποσχέσεις είναι ευαγγελικές αρετές και πρέπει να βιώνονται με μετριότεροι μορφή ανάλογα με τον τρόπο της ζωής. Ο Χριστός με την αντιμετώπιση των πειρασμών στην έρημο έγινε υπόδειγμα για κάθε χριστιανό
Ο ασκητικός τρόπος ζωής ενεργεί θεραπευτικά στη ζωή των πιστών, γιατί εκριζώνει τη ρίζα των παθών και προσελκύει τη χάρη του Θεού. Οι Πατέρες της Εκκλησίας με τον ασκητικό τους ήθος πρέπει να γίνουν τα πρότυπα των πιστών στον καθημερινό πνευματικό τους αγώνα.
Εισέρχεται κανείς στη Βασιλεία του Θεού εκείνος που εφαρμόζει τις θείες εντολές. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης σημειώνει: «ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς εκείνος εστίν και ο αγαπών με, ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου, καγώ αγαπήσω αυτόν και εμφανισω αυτόν εμαυτόν» (Ιωαν. 14, 21).
γ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου