Όταν με τη χάρη του
Θεού καμιά φορά, γίνεται φως μέσα μας κι αντικρίζουμε γυμνό τον εαυτό μας, σ’
όλη του τη ρυπαρότητα, σ’ όλες του τις αδυναμίες, σ’ όλη του την αναξιότητα,
αναρωτιόμαστε κι ένα ρίγος μας ταράζει, πως ο Θεός υπομένει και μας ανέχεται.
Συναισθανόμενοι τις αμαρτίες μας , αναλογιζόμαστε πως ο Κύριος επιτρέπει σ΄
εμάς στους ανάξιους να μιλάμε στους άλλος γι’ Αυτόν;
Μεγάλο και
συγκλονιστικό το μυστήριο της υπομονής, της ανοχής του Θεού απέναντι στους
ανθρώπους. Γιατί αυτό είναι το μυστήριο
της αγάπης.
Ο άγιος
Μακάριος ο Αιγύπτιος γράφει:
«Όπως μια κόρη
που είναι ομορφότερη και σοφότερη και πλουσιότερη απ’ όλες, πάρει γι΄ άντρα της
κάποιο τιποτένιο κι άσχημο, και τον ξεντύνει τα λερωμένα ρούχα και τον ντύσει
βασιλική στολή, και του βάλει στο κεφάλι του την κορώνα και καθίσει μαζί του,
και τότε εκείνος ο φτωχός αρχίζει να φοβάται και να λέγει σε μένα τον
καταφρονεμένο και το φτωχό και τον τιποτένιο δόθηκε τέτοια τιμή; Έτσι και ο
Θεός έκανε στον ταλαίπωρο και ταπεινό άνθρωπο. Του έδωσε ν’ απογευθεί κάποιον άλλο κόσμο, κάποια άλλη
τροφή γλυκύτατη. Του έδειξε δόξα και
κάλλη βασιλικά που δεν λέγονται με το στόμα, κάλλη ουράνια».
Κώστα Ε.
Τσιρόπουλου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου