Η
κυριότερη πηγή της αγωνίας του σημερινού χριστιανού είναι υπαρξιακή . Και γι’
αυτό δεν έχει υποστεί καμιά ποιοτική
μεταβολή δια μέσου των αιώνων. Πρέπει όμως να παραδεχθούμε πως η ζωή μας στον 21ο αιώνα δημιουργεί
επιπρόσθετες, αν θέλετε αφορμές, που επιτείνουν την αγωνία.
Κάθε μέρα βλέπουμε πως υπάρχει μια
αντίθεση σε εκείνα που πιστεύουμε και σε εκείνα που ζούμε. Η αγάπη μας για τον
πλησίον τραυματίζεται βαρειά όταν εκείνος υποφέρει και εμείς είμαστε ανήμποροι
να τον βοηθήσουμε πνευματικά ή υλικά. Η ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού και η
διαμόρφωση των συνθηκών της ζωής λιγόστεψε
σημαντικά το χρόνο για προσευχή, για μια πνευματική ανανέωση, για έργα αγάπης και προσέγγισης προ τον πλησίον.
Η ζωή πήρε πολύ γρήγορο ρυθμό. Ο
χρόνος μας έχει συντρίψει και ο άνθρωπος αισθάνεται όλο και πιο μόνος, Πως
μπορεί ο άνθρωπος να μένει απαθής όταν βλέπει το συνάνθρωπό του να χάνεται
ηθικά ή να πεθαίνει από κάθε είδους στερήσεις, και το τραγικότερο από την
πείνα;
Η υπέρβαση αυτή της αγωνίας μπορεί να αντιμετωπισθεί με τη συμμετοχή μας
στην Εκκλησία σαν μέλη του Σώματος του Χριστού,
στη μυστηριακή ζωή και την προσευχή. Ακόμη με την ενεργό συμμετοχή μας
σε έργα αγάπης και διακονίας προς τους αδελφούς μας, τους πονεμένους αδελφούς
του Χριστού.
Κ.
ΤΣΙΡΟΠΟΥΛΟΣ, «Ο Χριστιανισμός και η εποχή μας»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου