Εύλογο προβληματισμό γεννούν τα αποτελέσματα της μελέτης
«Παιδιά της δεκαετίας του 2000» του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής στην
Αγγλία. Σύμφωνα με τα πορίσματα της μελέτης, περίπου τα τρία τέταρτα των βρεφών
ηλικίας εννέα μηνών στην Αγγλία
βρίσκονται καθημερινά μπροστά από οθόνες, για χρονικό διάστημα που σε
περιπτώσεις υπερβαίνουν και τις τρεις ώρες ημερησίως. Και ενώ οι συνέπειες αυτή
της πραγματικότητας δεν είναι εύκολο να μετρηθούν, αυτό που διαπιστώνει η
μελέτη είναι ότι τα βρέφη με μεγάλο χρόνο έκθεσης στις οθόνες έχουν σημαντικά
λιγότερες εμπειρίες από αυτές που είναι
πολύτιμες για την ομαλή ανάπτυξη του παιδιού, όπως είναι η ανθρώπινη
επικοινωνία, το τραγούδι, οι εκδρομές και άλλα. Με απλά λόγια. Το πρόβλημα δεν
είναι μόνο-ίσως μάλιστα δεν είναι τόσο- το τι προσλαμβάνει το παιδί μέσα από
την έκθεσή του στις οθόνες, όπως αφελώς πιστεύουμε, όσο κυρίως το τι κάνει το
παιδί, εξαιτίας της έκθεσής του σε αυτές. Και μια άλλη πλευρά του προβλήματος,
όχι λιγότερη σημαντική: Μπροστά στην οθόνη το παιδί καταδικάζεται να μαθαίνει
την παθητικότητα και να βυθίζεται σε αυτή – με συνέπειες βέβαια ανυπολόγιστες
για όλη τη μετέπειτα ζωή του.
«ΖΩΗ», τ.4412
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου