«Καλά που έχω το παιδί μου, τον άντρα, τη γυναίκα μου…»

 

Πόσο τελικά αυτό το «δικό μου» ξεφτίζει μέσα μου την όντως αγάπη; Τελικά το παιδί είναι «δικό σου»;  Ο άντρας σου είναι «δικός σου;»

Αν μάθαινες να ζεις με τη σκέψη πως κανένας  και τίποτα  δεν είναι «δικό σου», πως θα είχαν άραγε διαμορφωθεί τα συναισθήματά σου για τους  σημαντικούς σου άλλους; Πόσο διαφορετικά θα είχε σμιλέψει την αγάπη σου η ελευθερία από τον καταιγισμό των ακατέργαστων και ασυνείδητων προσδοκιών σου;

Συνειδητοποιείς άραγε πως η ψευδαίσθηση της κατοχής σφετερίζεται την ερωτική φλόγα  του αληθινού δοσίματος αφού εξακολουθείς να περιμένεις από τους «δικούς σου»  να σου φερθούν όπως οι τίτλοι ιδιοκτησίας στον κάτοχό  τους;  Αν είχες αποποιηθεί τους «τίτλους σου», πόσο θα είχε ανθίσει άραγε μέσα σου η κλεμμένη, η στερημένη αγάπη….; Και πόσο κόσμο θα είχες στ’ αλήθεια ξεδιψάσει  με μια τέτοια αγάπη διαθέσιμη στη φαρέτρα σου!

Γρηγ. Βασιλειάδης, «ΠΌΣΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ;»

(Ψυχοθεραπευτής)