Όσοι κατέχουν μια κάποια κεντρική θέση μέσα στον πνευματικό,
τον κοινωνικό και πολιτικό μας οργανισμό, φαίνεται να άρχουν πάνω στους άλλους.
Γι’ αυτό και συνηθίσαμε να τους αποκαλούμε άρχοντες.
Πολλές φορές
μερικοί απ’ αυτούς άρχοντες ,γίνονται αφεντάδες του παλιού καιρού.
Ξεκινάνε από
το λαό, για να είναι διάκονοί του, υπηρέτες του και καταντούν πάσες φορές να
γίνονται οι περιφρονητές του. Γιατί ο λαός τους δίνει τη σάρκα του, το αίμα του
και την καρδιά του ακόμα, τους δίνε τη
δύναμη και τα μέσα για να γίνουν οδηγοί του, για να φροντίσουν για το ψωμί του
το υλικό και το πνευματικό. Τους βλέπει σαν σάρκα από τη σάρκα του, απ’ όπου
και αν προέρχονται.
Κι αυτοί τον
εκμεταλλεύονται, στρατεύονται πολλές φορές σε ξένη στρατιά, αντίθετη στα ενδιαφέροντα του λαού.
Συνεργάζονται-χωρίς να το πολυκαταλαβαίνουν- με τους υπονομευτές του
πνευματικού θησαυρού του λαού, ξεχωρίζοντας τον εαυτό τους από τον «λαουτζίκο»,
«τον όχλο» τον μη γινώσκοντα τον νόμον».
Στο λαό
δίνουν μόνο μερικά ψίχουλα για να του κρατάνε το στόμα κλειστό, με χέρια
δεμένα, για να μη τους συντρίψει.
Και ο λαός
απογοητεύεται, αηδιάζει και διασκορπίζεται σαν τα πρόβατα που έχασαν τον
τσοπάνη τους.
Αλλοίμονο!
Όταν αντιστρέφονται οι όροι και οι διάκονοι του λαού γίνονται «άρχοντες» και
αφεντάδες- όπως τόσο συμβαίνει-πως να δει
προκοπή αυτός ο τόπος.
ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
Ιερομονάχου, «ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου