Από αγάπη πάντοτε κινούμενος, ήθελε μόνο να προσφέρει. Και για να ικανοποιήσει τους ανθρώπου του, ξύπνησε πολύ πρωί και πήγε να τους κόψει
ξύλα. Και γύρισε χαρούμενος την πρώτη ημέρα, γιατί είχε κόψει είκοσι κορμούς.
Και χάρηκαν πολύ, όλοι οι δικοί του, και πολλά μπράβο.
Και
ξύπνησε και τη δεύτερη ημέρα, και πάλι
με την ίδια και μεγαλύτερη όρεξη πήγε για δουλειά. Και όμως σαν σουρούπωσε,
δεκαεφτά μόνο κορμούς έφερε στο σπίτι.
Οι άνθρωποι του, του είπανε πάλι μπράβο. Αυτός όμως στεναχωρήθηκε πολύ.
Και
τόβαλε πείσμα, την Τρίτη μέρα, και πιο νωρίς ξεκίνησε , και με πάθος μεγαλύτερο
άρχισε να κόβει δένδρα. Και πάλι σαν
βράδιασε μόνον δέκα κορμούς έφερε στο σπίτι.
Και τέταρτη και πέμπτη μέρα, παρά την
όποια προσπάθεια, όλο και λιγότερα ξύλα ήτανε , που μπορούσε να πρόσφερε στους
δικούς του ανθρώπους.
Και τον έπιασε πολλή στεναχώρια, γιατί
όλα τα έκανε σωστά και ώρες και πάθος και δύναμη έβαζε. Απ΄ όλα.
Και έτσι καθώς
ήτανε λυπημένος, καθότανε σκεπτικός, τον πλησίασε κάποιος γέροντας. Του είπε
γιατί ήταν στεναχωρημένος. Δεν μίλησε ο
γέροντας. Φεύγοντας απλά του άφησε μια συμβουλή. «Να μην ξεχνάς το τσεκούρι»,
έτσι του΄ πε, «να ακονίζεις».
Ξεχνάμε. Όλα καλά τα κάνουμε. Μα
ξεχνάμε το τσεκούρι να το ακονίσουμε καλά.
Και το ερώτημα…
Ποιο είναι, για τον καθένα , το
τσεκούρι;
Ελευθέριος Γ. Ελευθεριάδης
Ψυχολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου