Με επισημότητα ο διήμερος εορτασμός των Αγίων της ενορίας μας

 

Με κάθε θρησκευτική λαμπρότητα γιορτάσθηκε κι εφέτος εορτή της Αγίας Μεγαλομάρτυρας Βαρβάρας και του οσίου Σάββα του Ηγιασμένου, 4  και 5 Δεκεμβρίου, προστατών της ενορίας μας.

          Ο ορθόδοξος λαός μας δεν χάνει την ευκαιρία στη μνήμη κάθε εορταζομένου Αγίου να εκδηλώνει αυθόρμητα την πηγαία ευσέβεια του. Έτσι και τώρα πλήθη πιστών που ευλαβούνται τους Αγίους μας, προσήλθαν από όλα τα σημεία της πόλης  για να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, ν’ ανάψουν το κεράκι τους και ν’ αποθέσουν τις ταπεινές προσευχές τους.

       Την κυριώνυμη ημέρα  λάμπρυνε την εορτή μας με την  παρουσία του η Σεβ. Μητροπολίτης μας κ. κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, ο οποίος προΐστατο της λειτουργικής συνάξεως με τη συμμετοχή αδελφών συμπρεσβυτέρων, εν μέσω πλήθους πιστών που είχαν κατακλύσει ασφυκτικά τον Ιερό Ναό και έξω απ’ αυτόν.

          Την ενοριακή μας εορτή τίμησαν εφέτος με την παρουσία τους ο κ Δήμαρχος Πατρέων κ. Δημαράς συνοδευόμενος από τους αντιδημάρχους κ. κ. Σιγαλό, Στανίτσα Χαρ., Μασαρά και Βαφέα κ. ά.

          Μετά τη Θ. Λειτουργία όλοι οι επίσημοι με επικεφαλής τον Σεβ. Μητροπολίτη μας, τους ιερείς, τους ιεροψάλτες κ. λ. προσήλθαν στην αίθουσα  του πνευματικού μας κέντρου όπου προσεφέρθη ένα πλούσιο παραδοσιακό κέρασμα.

`        Η προσκυνηματική προσέλευση των πιστών συνεχίστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, ενώ δεν παράλειψαν και οι δάσκαλοι των σχολείων της ενορίας μας να οδηγήσουν  τους μαθητές τους στον Ι. Ναό για να προσκυνήσουν την Αγ. Εικόνα και να μετάσχουν της εορταστικής χαράς.

        Πάντως τους συγχαίρουμε για την πρωτοβουλία τους αυτή και τους επαινούμε.

        Τέλος ευχαριστούμε όλους όσους εργάσθηκαν και προσέφεραν για την άρτια προετοιμασία και οργάνωση της εορτής μας ευχόμενοι κάθε ευλογία και όλα τα αγαθά του Θεού.

Πρωτ. Γερ.-Αγγ. Στανίτσας

"Στώμεν καλώς"

Όταν αρχίζαμε την χριστιανική μας ζωή, ήμασταν γεμάτοι από ενθουσιασμό. Αλλοίμονο, εάν δεν είχαμε ενθουσιασμό• θα μοιάζαμε με μία μηχανή ξεθυμασμένη, με ένα ρολόγι ξεκουρδισμένο και δεν θα βγαίναμε πουθενά. Είχαμε λοιπόν τον ενθουσιασμό μας, μας βοηθούσαν και η χάρις του Θεού, ο πνευματικός μας, τα χριστιανικά βιβλία, και έτσι προχωρούσαμε. Σιγά σιγά άρχισαν οι δυσκολίες, οι αποτυχίες, οι υποχωρήσεις, οι αμαρτίες, οι πειρασμοί, σκέψεις να σταματήσωμε ή να γυρίσωμε πίσω. Τότε η ζωή μας από τραγούδι, από χαμόγελο γίνεται σταυρός. Όταν, αγαπητέ μου, η χριστιανική σου ζωή αρχίζη να γίνεται δύσκολη και να σου φαίνεται ασήκωτος σταυρός, εκεί στάσου ακλόνητος, γίνε μάρτυρας. Πες στον εαυτό σου, «στώμεν καλώς» στάσου ακλόνητος. Πες, όπως ο προφήτης, «ιδού εγώ, Κύριε, στέκομαι εδώ να εκτελέσω το θέλημά σου» ή όπως η Παναγία, «ιδού η δούλη Κυρίου• γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Εάν επιμείνης, μετά από την καταιγίδα θα έρθη η γαλήνη, θα ξαναγίνη γιορτινή η ζωή σου. Θα έχης τώρα επί πλέον και την πείρα του πνευματικού αγώνος, θα έχης εμπειρία. Μετά από την δοκιμασία αυτή, μετά από το σήκωμα του σταυρού σου, θα ανάψουν πια μέσα σου οι φλόγες του θείου έρωτος• θα αποκτήσης την ωραιότερη, την δυνατώτερη, την αγνότερη, την αγγελικώτερη αγάπη, την αγάπη του Θεού.

Γέρων Αιμιαλιανός Σιμωνοπετρίτης

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ (συγκύπτουσας) Ευαγγέλιο : Λ. κ. 14, 16-24

Η ΓΝΗΣΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΒΙΩΜΑΤΟΣ

            Εν ολίγοις

            Το γεγονός που αναφέρει η σημερινή ευαγγελική διήγηση της συγκύπτουσας γυναίκας, διαδραματίζεται μέσα σε μία ιουδαϊκή συναγωγή. Παρόντες, εκτός από τον λαό, ήταν και εκπρόσωποι της ιουδαϊκής θρησκείας. Αυτοί όταν είδαν τη θεραπεία της άρρωστης γυναίκας αντέδρασαν, γιατί ήταν ημέρα Σάββατο, ημέρα αργίας. Η υποκριτική διαμαρτυρία του αρχισυνάγωγου είχε σχέση περισσότερο για τη διαφύλαξη του τύπου παρά για τη θεραπεία  της συγκύπτουσας γυναίκας, που χαρακτηρίζεται μάλιστα και ως «θυγατέρα Αβραάμ», δηλ. δικός τους άνθρωπος.

            Ο ευαγγελιστή Λουκάς  μας αναφέρει, ότι ο Χριστός θεραπεύει ημέρα Σάββατο, κάτι που γίνεται αφορμή διαμαρτυρίας και σύγκρουσης με τον ιουδαϊσμό της εποχής Του, ο οποίος έχει μετατρέψει το Μ. Νόμο σ’ ένα στείρο και καταπιεστικό σύστημα υποχρεώσεων και περιορισμών.

            Ο αρχισυνάγωγος αγανακτεί για τη θεραπεία της συγκύπτουσας, γιατί η θεραπευτική αυτή ενέργεια του Χριστού καταργεί την ημέρα του Σαββάτου. Το μήνυμα του σημερινού ευαγγελίου αφορά όλους. Γιατί πολλές φορές κι εμείς πέφτουμε θύματα μιας τέτοιας συμπεριφοράς, όταν δίνουμε προτεραιότητα σε κάποιους τελετουργικούς τύπους χωρίς να προσέχουμε την ουσία.

            Οι θεραπείες του Χριστού τα Σάββατα  φανερώνουν το πνεύμα της αγάπης και της ελευθερίας που πρέπει να μας συνοδεύει, όταν τηρούμε τις εντολές του Θεού. Μπορεί βέβαια να έχει προτεραιότητα η ουσία, αλλά και ο τύπος χρειάζεται στο βαθμό που περισώζει την ουσία.

            Η χριστιανική πίστη είναι ένα γεγονός που συγκλονίζει τον άνθρωπο και δεν  περιορίζεται μόνο στην αποδοχή του Θεού, αλλά κυρίως οικοδομείται στο διάλογο του ανθρώπου με τον Θεό, το θεμέλιο της υπάρξεώς του. Όμως πολλές φορές μέσα στην πνευματική ιστορία της ανθρωπότητας και στην προσωπική μας ζωή το χριστιανικό βίωμα κινδυνεύει να χάσει τη γνησιότητά του, ιδιαίτερα όταν υπερτιμάται ο κοινωνικός ρόλος της θρησκείας και εξυπηρετούνται μονόπλευρα ηθικοκοινωνικές σκοπιμότητες. Τότε αποχρωματίζεται το χριστιανικό βίωμα και η πίστη γίνεται καθήκον, συνήθεια που δεν αγγίζει το εσωτερικό του ανθρώπου και περιορίζεται σε εξωτερικούς τύπους. Έτσι η πίστη αλλοτριώνεται και μεταβάλλεται  σε τυπολατρεία.

            Ο περιορισμός της πίστης σε τυπικές διατάξεις και η παραγνώριση του αληθινού θρησκευτικού βιώματος ήταν ένα φαινόμενο που κυριαρχούσε στους ιουδαίους της εποχής του Χριστού. Γι’ αυτό ο Κύριος  πολλές φορές, όπως και στη σημερινή ευαγγελική διήγηση, ελέγχει αυτή την εκτροπή της επιφανειακής θρησκευτικότητας και τόνισε την προτεραιότητα της ειλικρινούς πίστεως και του αληθινού βιώματος.

            Η τυπολατρεία ως ροπή του ανθρώπου να προσηλώνεται στους τύπους και ν’ αρνείται τη ουσία των πραγμάτων  αποτελεί την παθολογία την θρησκευτικής μας ζωής. Αυτό αποτελεί μια πνευματική σκλαβιά  που βάζει στο όνομα του Θεού κανόνες πάνω από τον άνθρωπο και τις ανάγκες του. Είναι βέβαια απαραίτητοι οι τύποι και οι τυπικές διατάξεις, οι θεσμοί και οι νόμοι. Ελευθερία δεν σημαίνει ασύδοτη παραβίαση του τύπου, αλλά προτίμηση της ουσίας όταν αυτή απειλείται από τον τύπο. Οι νόμοι του Θεού είναι σκαλοπάτια που μας ανεβάζουν στην κατά Θεό ελευθερία και όχι βάρη που μας καταπιέζουν και μας συνθλίβουν.

            Στη χριστιανική πίστη το κέντρο βάρους της πνευματικής ζωής τοποθετείται στην ουσία του ευαγγελικού μηνύματος. Όταν όμως αγνοείται η ουσία της πίστεως και διατηρείται μόνο ο τύπος, απονοηματίζει την πίστη και οδηγούμαστε στην τυπολατρεία που μοιραία καταλήγει στην ειδωλολατρία, αφού δίνει προτεραιότητα και κύρος σε δευτερεύοντα στοιχεία και παραγνωρίζει τις ουσιαστικές ανάγκες της πίστεως.

            Οι άνθρωποι πολλές φορές ρέπουν σ’ αυτού του είδους την επιφανειακή θρησκευτικότητα, ικανοποιούνται στην εκτέλεση μόνο εξωτερικών και τυπικών πράξεων, με συνέπεια να παραμένουν αμέτοχοι της χριστιανικής ζωής. Και η νοοτροπία αυτή συνοδεύεται από ένα τυφλό φανατισμό προκειμένου να διατηρηθεί μία ετικέτα η οποία οδηγεί σε μία επιφανειακή χριστιανική ζωή μακριά από την εν Χριστώ  πνευματική αναγέννηση που μπορεί να μεταμορφώσει τον άνθρωπο σε «ζώον θεούμενον».

            Όταν βέβαια διατηρείται η γνήσια ουσία της πίστεως, τότε ο τύπος βοηθεί να διατηρηθεί η ουσία. Αλλά και η κατάργηση κάθε εξωτερικού τύπου είναι λάθος, γιατί ο τύπος συνδέεται με την ουσία της πίστεως, από την οποία προέρχεται, ενώ η απόρριψή του ισοδυναμεί με την οριστική απομάκρυνση από την ουσία της πίστεως.

            Τελικά ο χριστιανός έχει χρέος να είναι ειλικρινής, γνήσιος και πηγαίος στην πίστη του και διακριτικός στην έκφραση του εσωτερικού του βιώματος. Όσο περισσότερο ο άνθρωπος μυείται και βιώνει την πνευματική ζωή, τόσο βαθαίνει και η εξωτερική ζωή και είναι ικανός να αξιολογεί και να δίνει προτεραιότητα στην ουσία και τις αρχές της χριστιανικής πίστης. 

Καλή Κυριακή

π. γ. στ.

Εύγε στους αστυνομικούς!

Παραλίγο τραγωδία στην Πάτρα με ένα παιδάκι 17 μηνών , το οποίο πνιγόταν από ένα κομμάτι πατάτας το οποίο του είχε σταθεί στο λαιμό.

Το παιδί σώθηκε χάρη στην βοήθεια δύο αστυνομικών, οι οποίοι προσέτρεξαν αυθόρμητα και κατ' αρχήν οδήγησαν γρήγορα το αυτοκίνητο με το παιδί στο νοσοκομείο, ενώ κάνοντάς του την ειδική λαβή κατάφεραν να αποκολληθεί το κομμάτι της πατάτας και να σωθεί από βέβαιο πνιγμό.

Σε ανακοίνωσή της η Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αχαϊας συγχαίρει τους δύο αστυνομικούς για την πράξη τους. Αναλυτικά στην ανακοίνωση αναφέρεται:
"Μέσα στην δύσκολη οικονομική και αξιακή κρίση που βιώνουμε ως χώρα κάποιοι άνθρωποι συνεχίζουν με αυτοθυσία και αυταπάρνηση να προσφέρουν στην κοινωνία. Και ευτυχώς είναι πολλοί.
Μεταξύ αυτών δυο συνάδελφοι μας, ένας παλιός Ζητάς με μεγάλη προσφορά, ο ΔΙΑΣ-9 Αρχιφύλακας ΚΑΠΠΟΣ Ανδρέας και ένας νέος άνθρωπος που δεν χάνει ευκαιρία να προσφέρει και πρόσφατα βραβεύτηκε με τον τίτλο του Τροχονόμου της χρονιάς, ο Τ-32 Υπαρχιφύλακας ΠΑΤΕΝΤΑΣ Κωνσταντίνος, χθες 6/12/2013 και περί ώρα 22:00 προσέτρεξαν αυθόρμητα, συνόδευσαν ΙΧ αυτοκίνητο που μετέφερε ένα 17μηνο παιδάκι που πνιγόταν από κομμάτι πατάτας που είχε καταπιεί και είχε ήδη «μελανιάσει».
Στην συνέχεια οι ίδιοι οι Αστυνομικοί το έσωσαν από βέβαιο πνιγμό με σχετική λαβή πρώτων βοηθειών, μπροστά στους αλλόφρονες γονείς του, φτάνοντας στο Νοσοκομείο.
Να σημειώσουμε ότι και οι δυο Αστυνομικοί με προσωπική τους πρωτοβουλία έχουν εκπαιδευτεί σε θέματα πρώτων βοηθειών και διάσωσης.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ από εμάς τους συναδέλφους τους που μας έκαναν υπερήφανους άλλη μια φορά με τις πράξεις τους. Εύγε."

Πηγή: http://www.thebest.gr

«Δε μας παρατάς με το Γέροντά σου!»

Γράφει η Μάρω Σιδέρη για τον Άγιο Πορφύριο

Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου- του Αγίου Πορφυρίου, όπως ακούω να τον λένε οι πιστοί ολόγυρά μου. Κοιτάζω την αγιογραφία του με το φωτοστέφανο και νοιώθω ανόητη. Θεέ μου πόσο ανόητη! Ήταν Άγιος λοιπόν εκείνος ο γέροντας που με υποδεχόταν χωρίς να μιλά όταν έμπαινα στο κελάκι του  τρομαγμένη; Ήταν άγιος εκείνο το γλυκό, υπομονετικό γεροντάκι που σεβάστηκε πάντα την άρνησή μου να ακούω  συμβουλές τύπου Κατηχητικού και δε μου έδωσε ποτέ καμιά τέτοια συμβουλή; Ήταν Άγιος λοιπόν! Κι εγώ νοιώθω ανόητη γιατί πάντα ήξερα ότι ήταν Άγιος, κι όμως  τον φοβόμουν. Ένα παιδί ήμουν όταν τον γνώρισα, με όλα τα θέματα που έχει ένα παιδί που μπαίνει σε  μια άγρια μαύρη εφηβεία. Ένα παιδί, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που όμως ήθελε να τις γκρεμίσει γιατί δεν του άρεσαν, δεν το ικανοποιούσαν, το καταπίεζαν. Τέτοιο παιδί ήμουν όταν γνώρισα το Γέροντα, γι' αυτό και καταπιεζόμουν όταν έπρεπε να ακολουθήσω την οικογένειά μου που λαχταρούσε να τον επισκεφτεί. Εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια όταν έπρεπε να βγάλω τα αγαπημένα μου τζιν και να φορέσω τη φούστα για να πάω να του φιλήσω το χέρι  με εξόργιζαν. Τη θυμάμαι αυτή την οργή που έσκαγε μέσα μου σιωπηλά - γιατί δεν τολμούσα να πω ότι δεν ήθελα να τον δω. Δεν τολμούσα γιατί μέσα μου ήξερα ότι ήταν Άγιος- πώς να αρνηθώ την ευχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Κι από την άλλη τον φοβόμουν που ήταν Άγιος. Στην αρχή φοβόμουν γιατί  ένοιωθα ότι ήξερε τις σκέψεις και τις πράξεις μου και έτρεμα μην τις  αποκάλυπτε στη μαμά μου... Κι όταν κατάλαβα ότι δεν αποκάλυπτε τίποτα, πάλι τον φοβόμουν γιατί πίστευα ότι με έκρινε για όσα είχα κάνει, όσα είχα πει, για ότι ήμουν, ότι δε με ενέκρινε για φιλαράκι του - και γιατί να το έκανε άλλωστε; Είχε ήδη εγκρίνει για φιλαράκια του την αδερφή μου, τη μαμά μου, το μπαμπά μου. Σ' εκείνους μιλούσε, τους καλωσόριζε, τους έδινε το σταυρό που κρατούσε στο χέρι να τον φιλήσουν. Σε μένα δεν το έκανε... δεν άπλωνε το χέρι να του το φιλήσω... πλησίαζα μόνη μου, τρομαγμένη, καταπιέζοντας τον εαυτό μου να το κάνω και πάντα έφευγα με  τρόμο ότι δεν με είχε δεχτεί. Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου , η μαμά μου ζήτησε επιτακτικά να ετοιμαστώ για να πάμε στο Γέροντα. Ήθελα να της πω ότι δεν ήθελα να έρθω μα δεν τόλμησα. Κι έτσι φώναξα ότι ήθελα να έρθω με το παντελόνι. Η μαμά μου ήταν ανένδοτη κι έτσι μπήκα οργισμένη στο δωμάτιό μου και πίσω από την ασφάλεια της μοναξιάς μου τον έβρισα. Τον έβρισα τόσο, που μετά από τόσα χρόνια ακόμα ντρέπομαι για όσα είπα μονάχη στο δωμάτιό μου. Μετά, βγήκα φορώντας τη φούστα μου,  μπήκα στο αυτοκίνητο, σιωπηλή  και πάντα με  την ίδια οργή μέσα μου. Όταν φτάσαμε στο κελάκι του, μπήκαμε όλοι μέσα - εγώ απλά τυπικά θα του φιλούσα το χέρι και θα έφευγα τρέχοντας έξω. Εκείνο το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που με χαιρέτησε με το όνομά μου. Έλα Μάρω μου είπε και μου άπλωσε το χέρι. Θεέ μου πόσο μου άρεσε που άκουσα τη φωνή του να με λέει όπως με φώναζαν οι φίλοι μου! Και πόση ανακούφιση αισθάνθηκα,  με την υποδοχή του! Ασφαλώς για να με υποδεχτεί έτσι για πρώτη φορά, ενώ εγώ είχα ξεσπάσει εναντίον του στο δωμάτιό μου, μάλλον δεν ήταν Άγιος. Μάλλον δεν ήξερε τι είχα πει...

Κι εκεί που πήγα μια ανάσα ανακούφισης τον άκουσα να μου λέει στοργικά- πολύ στοργικά: Μάρω θα μπορούσες να βγεις λίγο έξω, για να μιλήσω στο μητέρα σου;

Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί εκείνη την ώρα! Ήμουν σίγουρη ότι, ως Άγιος, όχι μόνο είχε ακούσει όλα όσα είχα ψιθυρίσει, αλλά θα τα έλεγε όλα στη μαμά μου! Βγήκα με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή κι όση ώρα  περίμενα απ έξω είχα ετοιμάσει στη σκέψη μου την άμυνά μου: είχα φορτώσει κι ήμουν έτοιμη για μάχη! Κι όμως καμιά μάχη δε συνέβη.  Δεν ξέρω τι της είπε, ξέρω  όμως ότι όταν  βγήκε από το κελάκι η μαμά μου μού ζήτησε συγγνώμη χωρίς να μου εξηγήσει γιατί. Ξέρω ακόμα ότι δεν μου επέβαλε ποτέ ξανά να πάω μαζί τους στο Γέροντα. Μόνη μου πήγαινα, από ντροπή, γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήθελα να πάω, γιατί ζήλευα τη σχέση που είχε η αδερφή μου μαζί του κι ας μην τον πήγαινα! Ήθελα να τον αγαπάω κι ας μην τον αγαπούσα. Ήθελα να ένοιωθα την ευλογία του κι ας μην την ένοιωθα! Ήθελα να με θεωρήσει φιλαράκι του κι ας μην αισθανόμουν ότι ήταν δικός μου φίλος. Έπρεπε να βγω από το σκοτάδι της εφηβείας μου για να καταλάβω με ντροπή ότι εκείνος με είχε αποδεχτεί,  έτσι όπως ήμουν. Κατάλαβα πως όταν δεν μου άπλωνε το χέρι να το φιλήσω, το έκανε όχι από αποδοκιμασία αλλά από αποδοχή. Στη μεταξύ μας σχέση εκείνος ήταν ο ειλικρινής κι εγώ η ψεύτικη. Εγώ πλησίαζα κι ας μην ήθελα, εκείνος όμως δεν άπλωνε το χέρι επειδή σεβόταν το φόβο και την αντίδρασή μου. Εγώ καταπίεζα τη Μάρω, ενώ εκείνος την αποδεχόταν κι έκανε αυτό που η Μάρω ήθελε... Ακόμα και την οργή μου εκείνος την ερμήνευε σαν προσευχή. Δε μου έκανε καμιά νύξη για το Χριστό, δε μου έδωσε καμιά συμβουλή, δε μου μίλησε για θαύματα για να με πείσει. Κι όμως ξέρω πια ότι αυτή η σιωπή ήταν η πιο τρανή απόδειξη ότι με είχε αποδεχτεί σα φιλαράκι του, έτσι όπως ήμουν. Ίσως γι' αυτό ήταν ο μόνος που δεν αντέδρασε όταν πέρασα στη Θεολογία. Όλοι οι άλλοι, φίλοι συγγενείς θορυβήθηκαν: Η Μάρω στη Θεολογία? Ακόμα κι εγώ η ίδια δεν ήξερα γιατί είχα βάλει τη Θεολογία ως πρώτη επιλογή. Εκείνος όμως δεν είπε τίποτα. Ούτε με συνεχάρη, ούτε θριαμβολόγησε. Κράτησε την ίδια σιωπηλή, ξεκάθαρη στάση που επιθυμούσε η ψυχή μου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέποντας το αγρίμι μέσα μου, με ανέθεσε απευθείας στο Θεό κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι με ένοιωθε φιλαράκι του...

Αυτή τη σχέση την παθιασμένη την είχα με το Γέροντα ως το τέλος. Εγώ δε μαλάκωσα ποτέ κι εκείνος δεχόταν πάντα την ορμή μου σαν δείγμα αγάπης. Τον ξαναπρόσβαλα το Γέροντα, άλλη μια φορά και πάλι πίσω από την πλάτη του - ως γνήσια θρασύδειλη! Πάλι Σάββατο ήταν  κι εγώ ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας? Αφού έχεις το Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς  με το Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τωρα ο Γέροντας;» Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν   άκουσα τη μαμά μου να λέει:Γέροντα!... ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο σθεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ' αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε  να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος αλλά της ψυχής... «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;» με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει. Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας  είχε λειτουργία στο Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν... Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10,  πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!»

Από  τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε!  Άλλωστε πάντα με το Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5... με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί. Όσο για το ότι είναι Άγιος; Το ξέρω μα δε το αντέχει το μυαλό μου... ο γέροντας ήταν άγιος πάντα , μόνο ένας Άγιος θα άντεχε κάποιαν σαν εμένα. Για μένα είναι Άγιος  μα παραμένει  ο Γέροντας, ο δικός μου Γέροντας, αυτός που χρησιμοποιεί  την απιστία και τον εγωισμό και την αμφιβολία μου ως μέσα για να επικοινωνήσει μαζί μου. Είναι ο Γέροντας που  δε με μάλωσε ποτέ, δε με κολάκεψε ποτέ, δε με εγκατέλειψε ποτέ μα μόνο με τα εντελώς απαραίτητα λόγια. Είναι ο Γέροντας  που  δε μου απαντά  όταν απευθύνομαι σ' αυτόν  από υποκριτικό καθωσπρεπισμό και που με καλωσορίζει  πάντα  όταν του μιλάω  απλά  ως Μάρω...

Τα ευώδη άνθη της ερήμου - Οι αρετές

Η άσκηση, ο καθημερινός αγώνας και η αδιάκοπη πνευματική καλλιέργεια έκαναν την έρημο ευωδιαστό κήπο και όαση. Οι Πατέρες της ερήμου με τους αγώνες  και τους ιδρώτες  τους κατόρθωσαν να πετύχουν πολλές χριστιανικές αρετές και να νοιώσουν τη χαρά της γνήσιας χριστιανικής ζωής. Μερικές αρετές που χαρακτήριζαν γενικά όλους τους αγωνιστές είναι οι εξής:

-Η ταπεινοφροσύνη:  Η αρετή αυτή ήταν η βασική επιδίωξη και στόχος κάθε αγωνιστή. Ήταν η αρετή που μπορούσε να οδηγήσει τον μοναχό στην ηθική τελειότητα.

-Η υπακοή:  Η αρετή αυτή είναι συνέπεια της ταπεινοφροσύνης και εκδηλώνεται με την πλήρη απουσία του εγωισμού.

-Η σιωπή: Θεωρείται μία από τις κυριότερες αρετές ως αποτελεσματικό όπλο νίκης σε κάθε πόνο. Ο Άγ. Αρσένιος έλεγε: «πολλές φορές μετάνιωσα που μίλησα, ποτέ όμως γιατί εσιώπησα».

-Τα δάκρυα: Ήταν βασικό στοιχείο του ηθικού αγώνα των ασκητών της ερήμου. Σαν τις σταγόνες της βροχής γεωργούσαν το άγονο της ερήμου. Είναι αποτελεσματικό μέσο για την λύτρωση των αμαρτιών και την απόκτηση των αρετών.

Γ.

Ο γέρων Ιωσήφ μιλά για τον Άγιο Σάββα τον Ηγιασμένο

Σήμερα πανηγυρίζει ένας εκ των γιγάντων της μοναστικής μας πολιτείας, ο Μέγας Σάββας, πού εδώ στο Άγιο Όρος δεν είναι και τόσο πολύ γνωστός. Αυτός ο μεγάλος φωστήρας, είναι για μάς η μεγαλύτερη παρηγοριά. Στο πρόσωπό του ευρίσκαμε τους κεντρικότερους παράγοντες της μοναχικής μας ιδιότητας.

Βλέπομε στον Άγιο Σάββα το απόλυτο της υποταγής και εξαρτήσεως και ιδιαίτερα την αγάπη και την φιλαλληλία του. Μέσα στην βιογραφία του αναφέρεται, ότι εκινδύνευσε ο ίδιος από την αγάπη προς τον πλησίον. Κάποτε ο αρτοποιός του μοναστηριού σε καιρό χειμώνος, άπλωσε τα βρεγμένα ενδύματά του στο βάθος του ζεστού φούρνου για να στεγνώσουν, διότι δεν φαινόταν καθόλου ήλιος. Εκεί τα εξέχασε. 

Μετά από μία ημέρα πού έλειψε το ψωμί, μερικοί Πατέρες επήραν ευλογία και άρχισαν να εργάζονται στο φούρνο. Μαζί με αυτούς ήταν και ο Άγιος Σάββας. Ο αρτοποιός επήρε είδησι από τον καπνό και ενεθυμήθη τα ρούχα του. Εταράχθη τότε και ανησύχησε και εθλίβετο, διότι η φλόγα ήταν μεγάλη και είχε αρκετά ζεσταθή ο φούρνος, και κανείς από τους μεγάλους δεν ετόλμησε να μπή μέσα διότι θα εκαίετο. 

 

 Πηγή: Γέροντος Ιωσήφ, Αθωνικά μηνύματα, Ψυχωφελή Βατοπαιδινά,Έκδοσις Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου, Άγιον Όρος 1999.