Η αγάπη αντίδοτο του εγωκεντρισμού

 

Στις μέρες μας, που η θλίψη, ο πόνος και η σύγχυση από τον αδελφοκτόνο πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας κατακλύζουν τη σκέψη και την ψυχή μας, ίσως φανεί παράξενο να αναφερόμαστε στην αγάπη. Ο επιθετικός πόλεμος αποτελεί την τραγικότερη και σκληρότερη προβολή και άρνησή της. Στις οδυνηρές, όμως, αυτές συνθήκες είναι  φυσικό η προσοχή μας, αναζητώντας διέξοδο, να στρέφεται προς τις θεμελιώδεις αξίες της πίστεώς μας. Συγχρόνως  με την καταδίκη των εγκλημάτων, επείγει γενικότερα να ενισχυθεί η πάντα νουν υπερέχουσα δύναμη της αγάπης μέσα μας και γύρω μας. Μόνο αυτή τελικά μπορεί να νικήσει την αλαζονική δύναμη της εξουσίας και να εξασφαλίσει τον δεσμό μας με τον Θεό της ειρήνης και της καταλλαγής.

          “Ο ουν κτησάμενος την αγάπην αυτόν τον Θεόν εκτήσατο, επειδή ο Θεός αγάπη εστίν”. Ο άνθρωπος, λοιπόν, που απέκτησε την αγάπη, απέκτησε τον ίδιο τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη”. (Μαξίμου του Ομολογητού, κεφ. Περί αγάπης).

          Συχνά διατυπώνεται η ευχή να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας, Η αναστάσιμη ευχή παρακινεί να είμαστε πάντοτε στην πλευρά της αγάπης, όπως την αποκάλυψε με τη διδασκαλία, τη ζωή, τη θυσία και την Ανάστασή Του ο Χριστός. Η αγάπη είναι το αντίδοτο κατά του εγωκεντρισμού, εθνικού, φυλετικού, θρησκευτικού, που δηλητηριάζει την ειρηνική συνύπαρξη ανθρώπων και λαών.

          Η αγάπη εκφράζεται ως μυστική κίνηση του Θεού προς τον άνθρωπο και του ανθρώπου προ τον Θεό και τους άλλους ανθρώπους. Κρατάει σε συνοχή όλα τα λογικά όντα, είναι η ακατάλυτη ενέργεια του  Θεού.

          Η σταυροαναστάσιμη ελπίδα ότι η αγάπη τελικά θα νικήσει ας παρηγορεί και γαληνεύει την ψυχή μας.

          Αρχιεπισκόπου Αλβανίας ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ;

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν μαίνεται μακριά μας, αλλά στην παγκοσμιοποιημένη εποχή μας, αγγίζει κάθε γωνιά της γης. Και ίσως δεν έχουμε δει ακόμη τα χειρότερα. Ο εκτελεστικός διευθυντής του Παγκοσμίου Επισιτιστικού Προγράμματος  του ΟΗΕ Ντέιβιντ Μπίσλι, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία και τα επισιτιστικά προβλήματα που ήδη παρατηρούνται, προειδοποίησε: “Εάν νομίζετε ότι αυτή τη στιγμή επικρατεί κόλαση στη γη, προετοιμαστείτε για τα χειρότερα που έρχονται”. Το κρίσιμο ερώτημα όμως είναι....πως αντιμετωπίζουμε τις κρίσεις, πως αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα.

          Εύγλωττος είναι ο τίτλος άρθρου που δημοσιεύθηκε στον τύπο: “Οι Έλληνες στοκάρουν τρόφιμα, αντί να γεμίζουν τις πνευματικές “αποθήκες” τους με μετάνοια και θεϊκή ελπίδα”. Δύσκολα θα μπορούσε κανείς να το θέσει καλύτερα. Ο τρόπος με τον οποίο αντιδρούμε στα προβλήματα αναδεικνύει τον προσανατολισμό και τις προτεραιότητές μας. Λοιπόν, ας έχουμε πάντα κατά νουν τον λόγο Αυτού που μας είπε: “Μη θησαυρίζετε υμίν θησαυρούς επί της γης, όπου σης και βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται διορύσσουσι και κλέπτουσι. Θησαυρίζετε δε υμίν θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει και όπου κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν”

          “ΖΩΗ”, τ.4367

Δεν αποκλείεται.......

 

Στη σφαγή και στο αίμα κυλίεται ο μισός κόσμος κι ο άλλος μισός ενημερώνεται κάθε μέρα από εφημερίδες, ραδιόφωνα και τηλεοράσεις.

Και δεν νοιάζεται μη τυχών κι αλλάξουν οι όροι αυτός να σφάζεται κι οι άλλοι να ενημερώνονται.

 

Νίκος Ματσούκας

«Κύριε, τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…».

 

Μια φτωχή και πολύτεκνη μητέρα πήγε στο παντοπωλείο ν’ αγοράσει, με πίστωση, τρόφιμα για τα Χριστούγεννα. Ο παντοπώλης τη ρώτησε πόσα χρήματα είχε μαζί της, κι εκείνη του απήντησε ότι ο σύζυγός της και ο γιος της σκοτώθηκαν στον πόλεμο, έχει πέντε παιδάκια και χωρίς κανένα πόρο ζωής. «Ειλικρινά, το μόνο που έχω τυχαίως αυτή τη στιγμή μαζί μου, είναι ένα χαρτάκι στο οποίο έγραψε η άρρωστη κόρη μου μια προσευχή…».

Ο παντοπώλης, ψυχρός και αδιάφορος, της είπε ότι εδώ είναι παντοπωλείο και όχι φιλανθρωπικό κατάστημα. Πειράζοντας τη γυναίκα και αστειευόμενος πήρε το χαρτάκι και το έβαλε στο ένα μάτι της ζυγαριάς, λέγοντας ειρωνικά και αλαζονικά: – Να δούμε πόσα τρόφιμα ζυγίζει η προσευχή της κορούλας σου...

Τοποθέτησε στο άλλο «μάτι» της ζυγαριάς μια φέτα ψωμί, αλλά δεν υποχωρούσε και δεν κατέβαινε. Εν συνεχεία μισό ψωμί, ένα ψωμί, δύο, τρία, πέντε και άλλα τρόφιμα πιο βαριά, και υπερνικούσε πάντοτε το βάρος του χαρτιού…

Ανησύχησε ο παντοπώλης, για την ιδιαίτερη βαρύτητα του χαρτιού, κατελήφθη από κάποιο ιερό δέος, και γεμάτος με παράξενα συναισθήματα μετανοίας και αμηχανίας, είπε στη γυναίκα: Πάρε αυτό το σακί, γέμισέ το δωρεάν με τρόφιμα και πήγαινε στην οικογένειά σου και Καλά Χριστούγεννα...

Η γυναίκα συγκινημένη από την γενναία και φιλάνθρωπη χειρονομία του παντοπώλη, τον ευχαρίστησε με δάκρυα και έφυγε χαρούμενη. Όταν έφυγε, ο παντοπώλης πήρε το χαρτάκι και διάβασε τι έγραφε:

«Κύριε, τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…». Αυτό ήτο το βάρος της προσευχής…

ΕΝΟΡΙΟΝ: «Κύριε, τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον…». (enorion.blogspot.com)

Στήν Ἑλλάδα κάθε πέτρα ἔχει ἀπό μία ἱστορία νά πεί

 

H τοπική ιστορία ως ψηφίδα της εθνικής συνείδησης

Του Χρήστου Κλειώση

Η ιστορική μνήμη δεν είναι συνυφασμένη μόνο με συγκεκριμένο χρόνο, αλλά και με συγκεκριμένο χώρο όπου εξελίχθηκαν τα γεγονότα στα οποία αναφέρεται. Κάθε χώρος της ελληνικής πολιτισμικής επικράτειας, η οποία δεν ταυτίζεται, αλλά υπερβαίνει την κρατική επικράτεια, έχει μια ιστορία να πει, μια συνήθεια να διατηρήσει και έναν πολιτισμό να μεταλαμπαδεύσει. Εξάλλου η τοπική πολιτισμική ταυτότητα, ως ψηφίδα της εθνικής ταυτότητας την ενισχύει και την κάνει πιο ακμαία, αφού η σχέση του προσώπου με τον πολιτισμό του έθνους του γίνεται πιο άμεση και πιο προσωπική όταν η αναφορά του προσώπου δεν είναι αφηρημένη, αλλά συγκεκριμένη και προσδιορισμένη στον τόπο και τον χρόνο.
Η σημασία επομένως της τοπικής ιστορίας, αλλά και του τοπικού πολιτισμού γενικότερα είναι ουσιώδης για την ανάπτυξη και διατήρηση μια ακμαίας εθνικής συνείδησης. Κάθε ψηφίδα τοπικής ιστορίας και κάθε ίχνος τοπικού πολιτισμού δίνει χρώμα στη σχέση του Έλληνα με την πατρίδα του, αφού η τοπική πατρίδα γίνεται ένας πανίσχυρος σύνδεσμος με την ενιαία πολιτισμική κληρονομιά. Ο Κρητικός, ο Μανιάτης, ο Αρκάς, ο Μακεδόνας, ο Ηπειρώτης, ο Επτανήσιος, ο Χιώτης κ.λπ. έχουν όλοι διαφορετικούς λόγους να νιώθουν περήφανοι για τη συνεισφορά της ιδιαίτερης τους πατρίδας στην εθνική ιστορία και πολιτισμό.῏῏῏

[] η περιφέρεια είναι από τη φύση της πολύ πιο ικανή να διατηρήσει την ανόθευτη αίσθηση συμμετοχής σε έναν εθνικό πολιτισμό, εν αντιθέσει με τα μητροπολιτικά κέντρα στα οποία το εθνικό πολιτισμικό φαινόμενο αντιμετωπίζεται αδικαιολόγητα ως κάτι παρακατιανό με αρνητικό πολιτισμικό πρόσημο λόγω μιας ψευδεπίγραφης ηθικής ανωτερότητας του πολυπολιτισμού, φαινόμενο το οποίο τροφοδοτείται περισσότερο από την εμμονική αρνησιπατρία και τη συμπλεγματική οικοφοβία και λιγότερο από γνήσιο ενδιαφέρον για τον ξένο, τον οποίο προσποιείται ότι θέλει να εντάξει στην κοινωνία, ενώ στην ουσία τον εργαλειοποιεί στη σταυροφορία της πλήρους πολιτισμικής αλλοίωσης του υφιστάμενου εθνικού χαρακτήρα ενός τόπου.

[] Το παράδειγμα της Ιταλίας, όπου σε ένα πλαίσιο πανίσχυρων τοπικών αυτοδιοικήσεων η τοπική ταυτότητα προϊόντος ενισχύει την εμπορευσιμότητά του, αρκεί για να αντιληφθεί κανείς τη δυναμική μιας τέτοιας πρωτοβουλίας. Η τοπική ταυτότητα δημιουργεί αφενός ηθικό κίνητρο για την αναζωογόνηση της υπαίθρου αφετέρου όμως διαμορφώνει πολιτισμικά διακριτικά στοιχεία που μπορούν να περάσουν και στο ίδιο το τοπικό προϊόν κάνοντας το να ξεχωρίσει και να αποκτήσει εμπορική υπεραξία, ειδικά μάλιστα όταν μια ιστορία είναι συνυφασμένη με αυτό. Και στην Ελλάδα κάθε πέτρα έχει από μια ιστορία να πει.
Είναι χρέος μας, λοιπόν, απέναντι στις επόμενες γενιές, να ξεπεράσουμε τον εαυτό μας, να συγκρουστούμε με τις αγκυλώσεις που πηγάζουν από μια εμμονική προώθηση της μεταεθνικής πολυπολιτισμικότητας και αντιμετωπίζουν την τοπική πολιτισμική παράδοση ως παρακατιανή ή ξεπερασμένη προκειμένου να διεκδικήσουμε να στηθούν φάροι τοπικής μνήμης σε όλη την ελληνική πολιτισμική επικράτεια ως ανάχωμα στην παρακμή και την εθνική αλλοτρίωση.

῏Διαβάστε ὅλο τό ἄρθρο στην ἰστοσελίδα τῆς ἐφημερίδας Ρήξη.

Φωτογραφία: Ἱερός Ναός Ἁγίας Φωτεινῆς Μαντινείας

Πηγή: Ρήξη, τ. 174 (Ἰανουάριος 2022)

ζωντανο ιστολογιο

Η Γενοκτονία των Ποντίων

 

Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους.

Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1915, οι τούρκοι εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

Στις 19 Μαΐου 1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 200.000, ενώ κάποιοι ιστορικοί ανεβάζουν τον αριθμό τους στις 350.000.

Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού

Πηγή: https://www.sansimera.gr/articles/140

© SanSimera.gr

Ποντιακό μοιρολόι ~ Αλέξης Παρχαρίδης Βίντεο