Ήλθε ξανά πρόσφατα στην επικαιρότητα το θέμα της κατάρρευσης της
ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης στη Γερμανία. Στη χώρα αυτή, με την ογκωδέστατη
ελληνική ομογένεια ( οι ‘Έλληνες αποτελούν την τέταρτη μεγαλύτερη πληθυσμιακή
ομάδα μεταναστών στη Γερμανία, μετά τους Τούρκους, τους Ιταλούς και τους
Πολωνούς), η στήριξη του ελληνικού κράτους προς την ομογένεια με την προσφορά
ελληνόγλωσσης εκπαίδευσης έχει πραγματικά καταρρεύσει τα τελευταία δεκαπέντε
χρόνια. Χαρακτηριστικά σημειώνεται ότι πριν τη μεγάλη οικονομική
κρίσι, που «γονάτισε» την ελληνική κοινωνία, η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στη
Γερμανία στελεχωνόταν από 500 εκπαιδευτικούς, οι οποίοι σήμερα έχουν
περιορισθεί στους 15!. Το ίδιο διάστημα, τα τμήματα ελληνικής γλώσσας, από 150
περιορίστηκαν μόλις 29. Όλα αυτά για ένα κράτος, το ελληνικό, που επαίρεται ότι
η γλώσσα και ο πολιτισμός του είναι το μεγαλύτερό του κεφάλαιο.
Μπαίνει κανείς στον
πειρασμό να κάνει μια σύγκριση ακριβώς με τη Γερμανία, που διατηρεί πλήθος
«Ινστιτούτων Γκαίτε» σε όλο τον κόσμο, τέσσερα στη χώρα μας (σε Αθήνα,
Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Χανιά) όχι για να στηρίξει κάποια ομογένεια και να
αποτρέψει την αποκοπή της από τον εθνικό κορμό, αλλά για να προαγάγει τη γνώση
της γερμανικής γλώσσας και του γερμανικού πολιτισμού στο εξωτερικό.
«ΖΩΗ», τ. 4407
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου