Κάθομαι το βράδυ της Κυριακής, και προσπαθώ να μαζέψω σκόρπιες σκέψεις.
«Γιατί όχι σε μένα;» είναι αυτή που κυριαρχεί.
Γιατί να έχω ζέστη, ρεύμα, φαγητό;
Γιατί να έχω χαρτί και μολύβι,
κρεβάτι, ηρεμία, και ειρήνη, την ώρα που σε ανθρώπους δίπλα μου, φαντάζουν
πολυτέλεια…
Και γιατί και σήμερα να είμαι υγιής;
Γιατί να μην πρέπει να μπω για χημειοθεραπεία, γιατί να μην πρέπει να
πάρω αγωγή, γιατί να μην με βρίσκει στον θάλαμο;
Γιατί αυτή την Κυριακή, να μην με βρίσκει στον θάλαμο ή την αναμονή
κάποιου νοσοκομείου; Γιατί όταν ο πόνος χτυπάει την δίπλα πότρα;
Και οι άνθρωποι…..
Όλοι αυτοί που έχω κοντά μου, γιατί και σήμερα, γιατί να μπορώ να ακόμα
να τους αγγίζω, να τους βλέπω, να τους χαμογελώ, να μαλώνω μαζί τους;
Γιατί όταν οι μάνες θάβουν τα παιδιά τους, γιατί όταν άνθρωποι, Κυριακή
βράδυ, έχουν για παρέα μνήμες;
Γιατί όχι σε μένα, Άνθρωπε; Και γιατί όχι σε και σε σένα;
Μήπως είμαστε πιο καλοί; Μήπως πιο δίκαιοι; Μήπως πιο άξιοι;
Δεν είναι τύχη, Άνθρωπε, ούτε αξιοσύνη
Και να σου πω…
Τρέμω στην ιδέα να μάθω… Δεν θέλω…
Αυτό που ξέρω, όχι όμως γνωστικά, είναι το ότι με ό, τι έχουμε, και με
τρόπο, όποιο μπορούμε, οφείλουμε να προσφέρουμε ανακούφιση.
Οφείλουμε.
Όχι σαν σωτήρες. Όχι σαν ικανοί.
Σιωπηλά. Εν κρυπτώ.
Καληνύχτα.
Ελευθέριος Γ. Ελευθεριάδης
Ψυχολόγος
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου