Μετάνοια, Υπό κ. Νικολάου Βοινέσκου

 

Ἡ λέξις "ΜΕΤΑΝΟΙΑ"

 

Η μετάνοια εἶναι μιά λέξις, πού κάθε  γράμμα της δείχνει καί τά δύο: Καί

τη θεϊκή προσφορά καί τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία. Φωτιά ή δική μας ἁμαρτία, πέλαγος ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. ῎Ας δοῦμε τά γράμματα τῆς πλέον ὡραίας γιὰ μᾶς λέξεως: "Μετάνοια"!

 

Μ. Μετάνοια! Τό Μ εἶναι ἡ Μακροθυμία τοῦ Θεοῦ, καί τό Μυστήριο τό δικό μας. Μυστήριο μετανοίας εἶναι ἡ στιγμή, κατά τήν ὁποία ἡ ἀγάπη μας γιά τόν Χριστό συναντᾶ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μυστήριο! Πῶς μακροθυμεῖ καί δὲν μᾶς τιμωρεῖ. «Τό χρηστόν τοῦ Θεοῦ εἰς μετάνοιάν σε ἄγει» (Ρωμ. β' 4). Μυστήριο! Πῶς μακροθυμεῖς, Κύριε! Μυστήριο! Πῶς μετανοεῖ ὁ ληστής, ὁ Σαῦλος, ὁ Ζακχαῖος, ὁ τελώνης, ὁ ἄσωτος!

 

Ε. Μετάνοια! Το Ε γιά τόν Χριστό εἶναι τὸ ἔλεος. Ἄπειρο τό ἔλεος καί ἡ συγγνώμη Του. Το Ε γιὰ μᾶς εἶναι ἡ ἐπιστροφή στο σπίτι τοῦ Πατέρα. Χωρᾶνε ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί, πού μετανοοῦν καί ἐξομολογοῦνται. Δέν χωρᾶνε ὅσοι ἔχουν μεγάλη ἰδέα γιά τόν ἑαυτό τους.

 

Τ. Μετάνοια! Το Τ γιά τόν Χριστό θὰ μποροῦσε νά εἶναι Τιμωρία. Ἡ ἀντίδρασις ὅμως τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι ὅμως ἡ τιμωρία. Εἶναι ἡ ἄφεσις, ὅταν ἀσφαλῶς ὑπάρχη το δικό μας Τ, ἡ Ταπείνωσις. Ἐκεῖνος, ὁ Ἰησοῦς, σηκώνει τίς ἁμαρτίες μας, ὅταν ἐμεῖς μὲ ταπείνωσι τίς φανερώνουμε.

 

Α. Μετάνοια! Το Α γιά τό Χριστό εἶναι ἡ ᾿Αγάπη τοῦ ᾿Αναμαρτήτου Ἰησοῦ. Γιὰ τὸν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ᾿Ανάγκη τοῦ ἁμαρτωλοῦ. ᾿Ανάγκη γιατί Τὸν ἀγαπῶ καί δέν θέλω νά Τόν χάσω. Ανάγ-κη γιά τόν ἑαυτό μου, γιατί τόν ἀγαπῶ καί δέν θέλω να χαθῆ.

 

Ν. Μετάνοια! Τό Ν γιά τούς ἀνθρώπους τό ἐκφράζει ἡ πιό φρικιαστική λέξις. «Ναρκωτικό». Κάπως ἔτσι εἶναι ἡ ἁμαρτία. Ἐξάρτησις. Τό Ν γιά τόν Χριστό εἶναι «Νέκρωσις». Μᾶς ναρκώνει ἡ ἁμαρτία. Μᾶς νεκρώνει τήν ἁμαρτία ὁ Ἰησοῦς Χριστός, μέ τή δική μας μετάνοια. ᾿Αλλά γιά τόν χρόνο τῆς μετανοίας το Ν σημαίνει καί κάτι ἄλλο. «Νῦν». Ἐδῶ καί τώρα!

 

Ο. Μετάνοια! Τό Ο γιά τόν Χριστό εἶναι Ὁρατότητα. Ὅλα τά βλέπει. Γιά μᾶς εἶναι Ὁμολογία. Νά μή τά κρύβουμε! Νά τά ὁμολογοῦμε. «Εάν ὁμολογῶμεν τάς ἁμαρτίας ἡμῶν, πιστός ἐστι καί δίκαιος ἵνα ἀφῇ ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας» (Α΄ Ἰωάν. α΄ 9). Στό γιατρό ὅλα τά δείχνουμε. Στόν πνευματικό γιατί δέν ὁμολογοῦμε τίς πληγές μας;

 

Ι. Μετάνοια! Τό Ι γιά τόν Χριστό θυμίζει τό ὄνομα Ἰησοῦς. «Καί καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦν· αὐτός γάρ σώσει τόν λαόν αὐτοῦ ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν» (Ματθ. α΄ 21). Σωτήρας τῶν ἁμαρτωλῶν. Θεός τῶν ἁμαρτωλῶν. Γιά μᾶς τό Ι σημαίνει: Ἴδια! Δυστυχῶς παραμένουμε στά ἴδια.

 

Α. Μετάνοια! Γι' αὐτό χρειαζόμαστε τό τελευταῖο γράμμα. Τό Α. Γιά τόν Χριστό σημαίνει τόν ᾿Αναλλοίωτο, πού ἡ ἀγάπη τόν ἔκανε νά ἀλλάξη μορφή, γιά ν' ἀλλάξουμε ἐμεῖς ζωή. Ἀλλαγή! Νά τελικά τί εἶναι ἡ μετάνοια.

 

-Κάνε, Κύριε, νά ἀλλάξουμε! Νά ζήσουμε ἐν μετανοίᾳ καί νά ἐφαρμόζουμε το θέλημά Σου τό ἅγιο. Αμήν!

Από το Περιοδικό "Ιωάννης ο Βαπτιστής"