Η καθιέρωση από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το 1990 της 1ης
Οκτωβρίου ως «Παγκόσμιας ημέρας για την Τρίτη Ηλικία» έγινε κυρίως για να
παροτρύνει σε απότιση του οφειλόμενου
φόρου τιμής προς τους ηλικιωμένους. Τους παππούδες και γιαγιάδες, που
είναι στύλοι της κοινωνίας, φορείς της μνήμης
και της πείρας δεκαετιών.
Είναι γνωστό
ότι ο σεβασμός προς τους γέροντες ήταν πολιτισμικό χαρακτηριστικό από την
αρχαιότητα. Ο Ηράκλειτος συμβούλευε : «Πρεσβύτερον αιδού», δηλαδή να σέβεσαι
τους γεροντότερους. Επίσης, είναι γνωστή η παρότρυνση του λόγου του Θεού από τα
χρόνια της Π. Δ. : «από προσώπου πολιού
εξαναστήση και τιμήσεις πρόσωπον πρεσβυτέρου» (Λευϊτ. Ιθ, 32), δηλαδή να σηκώνεσαι
όρθιος μπροστά στους ασπρομάλληδες γέροντες και να τιμάς κάθε ηλικιωμένο
πρόσωπο.
Είναι
προφανές ότι ο σεβασμός προς τους ηλικιωμένους δεν είναι απλώς μια ευγενική
κοινωνική εκδήλωση προς πρόσωπα που δεν διαθέτουν τις σωματικές δυνάμεις για να
κάνουν κάτι καλύτερο για την προσωπική εξυπηρέτηση και ασφάλεια. Αποτελεί και
έκφραση ευγνωμοσύνης προς τους ήρωες της ζωής, οι κόποι και οι θυσίες των
οποίων υπό συνθήκες σαφώς λιγότερης
άνεσης, έφεραν στη ζωή και ανέδειξαν τους γονείς μας και όλους τους υπεύθυνους παράγοντες
της σημερινής κοινωνίας.
Πέραν αυτών,
αποδίδοντας σεβασμό προς τους ηλικιωμένους και ειδικότερα τους γονείς προς τους
παππούδες, ουσιαστικά προετοιμάζουν το δικό τους «αύριο». Διδάσκουν τα παιδιά
τους πως να συμπεριφερθούν και αυτά σ΄ αυτούς, όταν γεράσουν.
«Η ΔΡΑΣΗ
ΜΑΣ», τ. 641
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου