ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο : Μτ.14, 22-34

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ

          Εν ολίγοις

          Το σημερινό θαύμα που μας αφηγείται η ευαγγελική διήγηση συνέβη μετά τον χορτασμό των πεντακισχιλίων. Τότε ο Ιησούς «ηνάγκασεν τους μαθητάς αυτού εμβήναι εις το πλοίον και προάγει αυτόν εις το πέραν…». Ο ίδιος δε ανέβηκε στο όρος να προσευχηθεί κατ’ ιδίαν.

          Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το πλοίο δοκιμάσθηκε από τους ανέμους και λίγο έλειψε να καταποντισθεί, σε σημείο μάλιστα που οι μαθητές φοβήθηκαν  πολύ γιατί είχαν συνηθίσει τη διαρκή παρουσία του Κυρίου. Τα ξημερώματα ο Χριστός ήρθε κοντά στους μαθητές περπατώντας πάνω στη λίμνη. Ο μαθητές τρομάζουν νομίζοντας ότι είναι κάποιο φάντασμα και έβαλαν τις φωνές από το φόβο τους. Ο Χριστός αμέσως τους μιλούσε και τους είπε: «Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε». Και η δοκιμασία αυτή ολοκληρώνεται με την προτροπή του Πέτρου να πάει κοντά στο Χριστό πατώντας πάνω στο νερό. Ο Πέτρος βλέποντας την θαλασσοταραχή δειλιάζει και αρχίζει να βυθίζεται στο νερό από το φόβο του. Και ο Κύριος ελεγκτικά τον επιτιμά: «Ολιγόπιστε εις τι εδίστασας;».

          Ο άνεμος κοπάζει και όλοι ήρθαν και τον προσκύνησαν λέγοντας : «Αληθινά είσαι υιός του Θεού».

          Μελετώντας τη σημερινή ευαγγελική διήγηση διαπιστώνουμε ότι αποτελούσε μία νέα εμπειρία και εξάσκηση των μαθητών στην υπομονή, την καρτερία και την προσευχή. Ο Θεός όταν πρόκειται να χαρίσει περίσσια χάρη στους εργάτες, τους δοκιμάζει και τους εκπαιδεύει με πολλούς και ποικίλους πειρασμούς.

`        Ας μη λησμονούμε ότι οι απόστολοι σε λίγο θα έβγαιναν στον κόσμο να κηρύξουν το ευαγγέλιο, ακόμη να κάνουν τέρατα και σημεία. Γι’ αυτό  έπρεπε προηγουμένως να περάσουν από δοκιμασίες  για να μην αποθαρρυνθούν και απελπιστούν σε ενδεχόμενες και αναπόφευκτες δυσκολίες και εμπόδια. Η παρουσία στη συνέχεια του Κυρίου τους έβγαλε από το φόβο όταν είδαν τη θάλασσα να γαληνεύει και να κοπάζει ο ενάντιος άνεμος.

          Ο Ιησούς είπε στους φοβισμένους και αποθαρρυμένους μαθητές: «Θαρσείτε, εγώ ειμί, μη φοβείσθε».

          Το περιστατικό αυτό μας δίνει την ευκαιρία να κατανοήσουμε και τη δική μας προσωπική  σχέση με τον Χριστό μέσα από την καθημερινότητά μας που είναι γεμάτη από φόβους, περιπέτειες και ανασφάλειες.

Ένας πατέρας της Εκκλησίας μας λέγει, ότι όταν οι μαθητές βρίσκονταν στο μέσον της θαλάσσης, ο Χριστός επέτρεπε τη φουρτούνα και τον ενάντιο άνεμο και τους άφησε να ταλαιπωρούνται όλη τη νύχτα χωρίς να τους βοηθήσει. Και τούτο για να τους αφυπνίσει την καρδιά για να  επιθυμήσουν εντονότερα την παρουσία του.

          Κατά παρόμοιο τρόπο ο Χριστός νουθετεί τον καθένα από μας και μας συνιστά να μην ζητούμε απαλλαγή από τις περιπέτειες και τα δεινά της ζωής, αλλά να έχουμε υπομονή. Και οι μαθητές μπροστά στον κίνδυνο ταράχθηκαν και άρχισαν να ανησυχούν, αλλά νόμισαν ότι σώθηκαν καθώς βλέπουν το Χριστό επί των κυμάτων. Εντύπωση πάντως προκαλεί το γεγονός, ότι ο Ιησούς δεν φανερώθηκε αμέσως, ούτε διάλυσε και το σκοτάδι. Με τον τρόπο αυτό γυμνάζει τους μαθητές Του να έχουν καρτερία μπροστά στα διάφορα αδιέξοδα της ζωής.

          Ο Χριστός μπροστά στον κίνδυνο έδωσε θάρρος στους μαθητές του λέγοντας: «Θαρσείτε, εγώ ειμί , μη φοβείσθε». Αλλά την ίδια προτροπή και υπόσχεση απευθύνει στον καθένα από μας ο Χριστός. Αλήθεια πόσες τρικυμίες και θαλασσοταραχές και ενάντιους ανέμους δεν συναντάμε στην πορεία της ζωής μας, όχι μόνο εμείς αλλά και η ιστορία της Εκκλησίας;

          Το να χάνουμε το θάρρος μας μπροστά στους κινδύνους είναι δείγμα χαμηλής εκτίμησης του εαυτού μας και άρνηση και απόρριψη της δύναμης του Θεού. Διότι όταν χάνεται η εμπιστοσύνη στη χάρη και τη δύναμη του ευαγγελικού λόγου, η σχέση μας με τον Χριστό απειλείται με διάλυση. Και τότε πράγματι κινδυνεύουμε να καταποντιστούμε μέσα στη θάλασσα των συμβιβασμών και της απόγνωσης χάνοντας την ζωντανή παρουσία του Θεού στη ζωή μας.

          Είναι παρατηρημένο πως όσο λιγότερο αντιλαμβανόμαστε την παρουσία του Χριστού στη ζωή μας, τόσο περισσότερο αμφιβάλλουμε για τη δύναμη Του και εκθέτουμε τον εαυτό μας σε κινδύνους που μας απειλούν.

          Ο Απ. Πέτρος στη δύσκολη στιγμή του κινδύνου φωνάζει : «Κύριε, σώσον με». Η κραυγή αυτή φανερώνει την ταπείνωση και την εμπιστοσύνη του προς τον Χριστό και ο Κύριος τον Αφήνει να συναισθανθεί την αδυναμία του και να εκφρασθεί έτσι ελεύθερα. Κι όμως ο Χριστός ήταν κοντά του, όπως και στους άλλους μαθητές. Έτσι ακριβώς βρίσκεται και κοντά μας, διότι μέσα σ’ Αυτόν «ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν».

          Ο Ιησούς είναι κοντά μας, στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα της ζωής  περισσότερο απ’ όσο νομίζουμε. Τόσο  κοντά μας μάλιστα που καμία φοβία ή άγχος ή και απελπισία ακόμα δεν μπορεί να κλονίσει.

Καλή Κυριακή

π. γ. στ.

           

Τη αυτή ημέρα...

24 Αυγούστου, του Αγίου Εθνομάρτυρος και ιερομάρτυρος Κοσμά του Αιτωλού

Των Πανελλήνων ο Άγιος

          Απολυτίκιον  Ήχος δ΄ Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ εκουσίως…

          Τω ομοτίμω τοις σοφοίς αποστόλοις, ιερομάρτυρι Κοσμά τω γενναίω, οι ακριβώς επόμενοι ταις τούτου διδαχές, δεύτε και προσπέσωμεν, ευσεβείας εν πόθω, λύσιν εξαιτούμενοι, παθημάτων ποικίλων. Και γαρ πλουτούμεν τούτον ιατρόν, θερμόν προστάτην, και πρέσβυν ακοίμητον.

         

Η επίδραση των Διδαχών του στο νησί της Κεφαλληνίας

Από την «Ιστορία Κεφαλληνίας» του Λοβέρδου μεταφέρουμε μια μικρή χαρακτηριστική περικοπή: 

          «Η αυστηρότης του ήθους, η ευαγγελική απλότης των λόγων και η δύναμις των επιχειρημάτων του επέφεραν τοιαύτην μεταβολήν ηθών, ώστε πολέμιαι οικογένειαι εφαίνοντο συμβιούσαι αδελφικώς, ασπαζόμεναι αλλήλας και αιτούμεναι αμοιβαίως συγχώρησιν. Άνθρωποι διαπράξαντες βαρέα εγκλήματα εφαίνοντο κλαίοντες πικρώς τα αμαρτήματά των και πανταχόθεν προσερχόμενοι εις εξομολόγησιν. Γάμοι διαλελυμένοι από πολλών ετών πάλιν απεκαθίσταντο. Πόρναι εγκατέλειπον το αισχρόν αυτών έργον και επέστρεφον πλήρεις μετανοίας. Δεσποινίδες πλούσιαι και καλαί- ωραίες τα πολύτιμα αυτών κοσμήματα εδωρούντο τοις πτωχοίς ή τοις ναοίς. Δίκαι κατάπαυσαν. Κλοπιμαία επεστράφησαν. Ύβρεις συνεχωρήθησαν».

π. γ.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ Ευαγγέλιο : Μτ. 14,14-22

Ο ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΚΟΣ ΑΡΤΟΣ: Η ΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

            Εν ολίγοις

            Ένα από τα πιο εντυπωσιακά θαύματα μας αναφέρει η σημερινή διήγηση: Το χορτασμό των πεντακισχιλίων ανθρώπων με πέντε άρτους και δυο ψάρια. Μόλις ο Ιησούς πληροφορήθηκε το θάνατο του Αγ. Ιωάννη του Βαπτιστού αναχώρησε στην έρημο για να φυλάξει τον εαυτό ΤΟΥ για την κατάλληλη ώρα. Οι κάτοικοι όμως των γύρω περιοχών τον ακολούθησαν και βλέποντας το πλήθος του λαού τους ευσπλαγχνίσθηκε και στο χώρο αυτό έκανε το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων.

            Καθώς περνούσε η ώρα οι μαθητές υπενθυμίζουν στον Ιησού, ότι ο τόπος είναι έρημος και δεν υπάρχει δυνατότητα εξευρέσεως τροφίμων. «΄Ερημος ο τόπος έστιν και η ώρα ήδη παρήλθεν. Απόλυσον τους όχλους, ίνα απελθόντες εις τας κώμας αγοράσωσιν εαυτοίς βρώματα». Και ο Χριστός τους λέγει : δώστε τους εσείς να φάνε. Και φέρνουν πέντε ψωμιά και δύο ψάρια. Αυτός στρέφει τα μάτια του στον ουρανό, τα ευλόγησε και τους τα έδωσε να τα μοιράσουν. Το θαύμα είχε γίνει. Οι μαθητές έκπληκτοι βλέπουν ότι έφαγαν όλοι, χόρτασαν και περίσσεψαν και δώδεκα κοφίνια.

            Πολλοί μπορεί να διερωτηθούν: τι νόημα μπορεί να έχει το θαύμα αυτό ή και τα άλλα που αναφέρονται μέσα στα ι. Ευαγγέλια; Έχουν  ήδη περάσει δύο χιλιάδες χρόνια και πλέον μέχρι σήμερα. Το νόημα έχουν στη σημερινή εποχή μας; Αυτό αποτελεί και μία αφορμή πολλοί να μην μελετούν την Αγ. Γραφή, λέγοντας ότι οι διηγήσεις της δεν έχουν κάποιο ενδιαφέρον για την εποχή μας! Βέβαια να δούμε τα πράγματα έτσι απλά οι βιβλικές διηγήσεις πολλές φορές μας αφήνουν αδιάφορους.

Πρέπει όμως να έχουμε υπόψη μας, ότι όταν μελετούμε την Αγ. Γραφή, δεν το κάνουμε για να δούμε τι έγινε πριν από δύο χιλιάδες χρόνια, αλλά γιατί πιστεύουμε, ότι εμπεριέχει την αποκάλυψη του Θεού η οποία απευθύνεται σε όλους τους ανθρώπους όλων των εποχών. Η Αγ. Γραφή δεν χάνει ποτέ την αξία της και την επικαιρότητα της, αλλά όσα αναφέρει αποκτούν  νόημα σε κάθε εποχή ανάλογα με τις ανάγκες που κάθε εποχή αντιμετωπίζει. Ο ίδιος Ο Θεός απαντά στα ερωτήματα μας και μας βοηθεί

Να βλέπουμε τα πράγματα από μία άλλη οπτική γωνία, με την προϋπόθεση βέβαια ότι έχουμε την ανάλογη διάθεση να τα δούμε.

            Αλλά το θαύμα του χορτασμού των πεντακισχιλίων έχει και άλλες όψεις όπως:

-          Ο Χριστός πριν θαυματουργήσει προσεύχεται στον Πατέρα Του για να δείξει την τέλεια ανθρώπινη φύση Του.

-          Δίνει στους μαθητές του οι ίδιοι να μοιράσουν τους άρτους στο λαό για να θυμούνται το θαύμα και για να μην νομισθεί ότι πρόκειται για κάποια φαντασία. Εξ άλλου τα περισσεύματα των κλασμάτων αποτελούν δείγματα αυτής της αλήθειας.

-          Ακόμα το θαύμα αυτό είναι ένα σύμβολο της Θ. Ευχαριστίας , διότι αυτή είναι ο ουράνιος άρτος για τον άνθρωπο. Ο Κύριος τρέφει το λαό του και την Εκκλησία του με τον Εαυτό του, διότι Αυτός είναι ο ουράνιος και ζωοποιός ΄Αρτος.

-          Υπάρχει και μία άλλη παράμετρος του σημερινού θαύματος που εγγίζει το λεγόμενο κοινωνικό πρόβλημα και τις βιοποριστικές ανάγκες των ανθρώπων, αλλά με τρόπο μαγικό. Πολλοί άνθρωποι της εποχής του Χριστού νόμιζαν ότι κάθε μέρα  θα έκανε ο Χτιστός ένα τέτοιο θαύμα και δεν θα είχαν ανάγκη να εργάζονται.

Ο Χριστός βέβαια δεν περιφρονεί τα υλικά αγαθά, αλλά τα ιεραρχεί. «Ζητείτε πρώτον την βασιλεία του Θεού και ταύτα πάντα  προστεθήσεται αυτοίς». Το άγχος και η επίπονη προσπάθεια για την απόκτηση των υλικών αγαθών απορρίπτονται από την Εκκλησία, η οποία συνιστά: «επίρριψον επί τον Κύριον την μέριμνα σου και αυτός σε διαθρέψει».

Ο Χριστός σήμερα με τη συμπεριφορά του μας δίδαξε πως πρέπει να προηγούνται οι πνευματικές ανάγκες και τα ενδιαφέροντα  έναντι των υλικών. Γι’ αυτό πρώτα διδάσκει το λαό και μετά κάνει τι θαύμα και τους δίνει να φάνε.

Ο λόγος του Χριστού προς τους μαθητές : «δότε αυτοίς υμείς φαγείν» απευθύνεται και σε μας σήμερα. Η ευθύνη για την αντιμετώπιση της πείνας πέφτει σε μας τους χριστιανούς. Και όσο πιο συνειδητά μετέχουμε στο μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας δηλ. γινόμαστε ευχαριστιακοί, τόσο πιο υπεύθυνη στάση και συμπεριφορά δείχνουμε απέναντι στους πεινώντας συνανθρώπους μας.

            Και η ευχαριστιακή αυτή τροφή αποτελεί ένα πρώτο βήμα για να περιορίσουμε και, γιατί όχι να εξαλείψουμε, τις ποικίλες  μορφές του κακού μέσα στον κόσμο.

π. γ. στ.

Πρωταθλητής του Πόνου

Έχεις βάλει στόχους. Έχεις όνειρα. Όλη σου η ζωή μαρτυρά πως προχωράς για μια σπουδαία καριέρα. Και ξαφνικά… μια ανίατη ασθένεια καταστρέφει όλα σου τα όνειρα.

Αυτά ακριβώς αντιμετώπισε ο Παύλος Κούλης. Γεννήθηκε το 1946 στην Πάτρα. Ήταν μέλος των Χαρούμενων Αγωνιστών Πατρών. Τελειώνοντας το σχολείο, έδωσε και πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις στην Νομική, στην Φιλοσοφική και την Θεολογική. Διάλεξε την τελευταία, την οποία και τελείωσε ως αριστούχος. Ταυτόχρονα ήταν χοράρχης της χορωδίας της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης Αθηνών και κυκλάρχης. Και τότε ήρθε το νέο: διάγνωση πως πάσχει από σκλήρυνση κατα πλάκας… Ήταν 23 ετών όταν έγινε η διάγνωση.

Η νέα παραγωγή της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης, με τίτλο “Πρωταθλητής του Πόνου”, παρουσιάζει την ζωή του Παύλου Κούλη, ενός ανθρώπου που ήρθε αντιμέτωπος με τον πόνο και, με πολύ αγώνα, κατάφερε να τον νικήσει. Στο ντοκιμαντέρ, το οποίο θα είναι διαθέσιμο στον ιστότοπο της Χριστιανικής Φοιτητικής Δράσης – www.xfd.gr – από τις 22 Σεπτεμβρίου, μιλούν άνθρωποι που γνώρισαν και έζησαν από κοντά τον Παύλο και περιγράφουν πώς κατάφερε να αποδεχτεί την δοκιμασία που του έστειλε ο Θεός και να την εκλάβει ως ευεργεσία…

Πατήστε εδώ για να δείτε το trailer:

http://vimeo.com/69879842

Πηγή: http://www.xfd.gr/

"Μια Παναγιά"

                   

"Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι αλαργινό
κάθε βραδιά
της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
κοιτάζω λίγο και προσκυνώ.

Πότε θα `ρθει, πότε θα `ρθει
το καλοκαίρι
πότε τ’ αστέρι θ’ αναστηθεί
να σου φορέσω στα μαλλιά
χρυσό στεφάνι
σαν πυροφάνι σ’ ακρογιαλιά.

Μια Παναγιά
μιαν αγάπη μου έχω κλείσει
σ’ ερημοκλήσι αλαργινό
    κάθε βραδιά
   της καρδιάς την πόρτα ανοίγω
    δακρύζω λίγο και προσκυνώ."

Πηγή: Νίκος Γκάτσος

Τον Δεκαπενταύγουστο κορυφώνεται ο πάνδημος εορτασμός της Θεοτόκου

           

            Η Θεοτόκος αποτελεί το πλέον αγαπητό πρόσωπο της ελληνικής ορθόδοξης λαϊκής λατρείας. Στην Παναγία προσβλέπει ο λαός και αυτήν επικαλείται σε κάθε προσωπική, οικογενειακή και συλλογική δυσκολία.

          Το αρχέτυπο της Παναγίας ως μητέρας όλων των ανθρώπων προερχόμενο από την ιδιότητά της ως Μητέρας του Θεανθρώπου Χριστού, κυριαρχεί σ’ όλες τις σχετικές παραδόσεις, τις προσευχές και τις αντιλήψεις του λαού μας. Η ωραιότερη γιορτή της Παναγίας και η πιο σημαντική ανάμεσα στις θεομητορικές εορτές, είναι εκείνη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

          Ο φιλόθεος και φιλόθρησκος λαός μας που τιμά τη Θεοτόκο ως μητέρα, καταφυγή και σκέπη του ανθρωπίνου γένους, συγκινείται βαθιά από τον θάνατό της, έχοντας προετοιμαστεί πνευματικά με την νηστεία που προηγείται της εορτής και τις καθημερινές παρακλήσεις που ψάλλονται σ’ όλους τους ναούς, ο πιστός άνθρωπος φτάνει στην εορτή της Κοιμήσεως με αισθήματα χαρμολύπης, που την κάνουν να παρομοιάζει με Πάσχα.-«Πάσχα του καλοκαιριού». Μάλιστα σε πολλούς ναούς  κατά τον πανηγυρικό εσπερινό στολίζουν τον επιτάφιο της Παναγίας, τον οποίο περιφέρουν και ψάλλουν τα εγκώμια σε τρείς στάσεις ως παραλλαγή του επιτάφιου  θρήνου της Μ. Παρασκευής. Το έθιμο αυτό ξεκίνησε από τους Αγ. Τόπους, μετά από τη νήσο Πάτμο  και  στις μέρες μας σε πολλούς τόπους.

          Η Κοίμηση της Θεοτόκου εορτάζεται σε όλους τους ελληνικούς τόπους. Ξεχωρίζουν όμως τα αιγαιοπελαγίτικα προσκυνήματα όπως της Παναγίας της Αγιάσου, της Κύκκου στην Κύπρο, η Σπηλιανή, η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο, η Εικοσιφοίνισσα στο Παγγαίο κ.α. Ανάμεσα σ’ αυτά τα προσκυνήματα την πρώτη θέση έχει η Μεγαλόχαρη της Τήνου. Παράλληλα υπάρχουν προσκυνήματα που συνδέονται στενά με την ιστορική μνήμη και την εθνοτική ταυτότητα ορισμένων πληθυσμιακών ομάδων. Το πιο χαρακτηριστικό είναι η Παναγία Σουμελά στο όρος Βέρμιο, εθνικό και θρησκευτικό κέντρο του ποντιακού ελληνισμού.

          Αξίζει  εδώ να σημειώσουμε και την Παναγία που βρίσκεται στο Μαρκόπουλο Κεφαλληνίας, όπου κάθε χρόνο εμφανίζονται το Δεκαπενταύγουστο ιδιόμορφα φιδάκια και το οποία εξαφανίζονται μετά την εορτή, για να εμφανισθούν τον επόμενο χρόνο.

          Αυτά και άλλα που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε αποτελούν χαρακτηριστικές μορφές της εξέχουσας και κεντρικής θέσης της Παναγίας στην νεοελληνική θρησκευτική παράδοση. Ο Θεοτοκεντρισμός αυτός είναι μία παράδοση που κυριαρχεί και κορυφώνεται κάθε Αύγουστο κατά τη μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, την οποία ο λαός πολύ σωστά ονόμασε «Πάσχα του καλοκαιριού».

Πηγή: Μ.Γ.Βαρβούνης

Εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Αγία Βαρβάρα

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

  

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

          Την προσεχή Τρίτη 13 Αυγούστου, το απόγευμα μετά την ακολουθία του Παρακλητικού Κανόνα θα τελεσθεί το Μυστήριο του Ιερού Ευχελαίου προς αγιασμό των πιστών και ως πνευματική ετοιμασία εν όψει της επικείμενης  μεγάλης εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου  και της συμμετοχής των στη Θ. Κοινωνία.

         

Την δε Τετάρτη, 14 Αυγούστου μετά την ακολουθία του πανηγυρικού Εσπερινού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θα ψαλλούν τα Εγκώμια της Θεοτόκου.

          Η συμμετοχή των πιστών κρίνεται απαραίτητη σε όλες  τις πνευματικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται από τις εκκλησιαστικές κοινότητες προς τιμή της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Μητέρας του Κυρίου και  ημών.

Καλό Δεκαπενταύγουστο  και η χάρη της Παναγίας να σκέπει και να  χαριτώνει τον πιστό λαό του Θεού.

                                                                                ΕΚ ΤΟΥ  ΙΕΡΟΥ ΝΑΟΥ