Η απώλεια του πλησίον

 

Η μεγάλη απώλεια της εποχής μας, που δεν την επισημαίνει σχεδόν κανείς, είναι ότι χάθηκε ο πλησίον, ο διπλανός μας. Οι συνέπειες αυτής της απώλειας είναι τεράστιες. Τις οποίες δεν επισημαίνει σχεδόν κανείς. Βεβαίως αυτά τα πράγματα τα επισημαίνουν οι ανεπίκαιροι. Αλλά γι’ αυτό ακριβώς βοούν στην έρημο.

          Στην εποχή μας πολύ μελλοντολογούμε. Κοπτόμαστε γι’ αυτούς που θα ζήσουν στο μέλλον και αδιαφορούμε γι’ αυτούς που ζουν τ ώ ρ α. Η ύπαρξή μας  δαπανάται πάντοτε ωσάν “τώρα”. Το τώρα και το εδώ είναι η προνομιακή της στιγμή. Συνεπώς στο τώρα πρέπει να είναι εγκατεστημένη η ύπαρξή μας για να είναι εδραία και ολοτελής. Το να βλέπει στο τώρα  όλα τα άσχημα και να ατενίζει στο μέλλον όλα τα ωραία αποτελεί φρικιαστική διαστρέβλωση του όρου της ζωής, που είναι η έκτακτη παρουσία της καταμεσής του τώρα. Και είναι φρικιαστική επειδή η διαστρέβλωση της ζωής καταλήγει να μισεί τον πλησίον και να “αγαπά” τον μακρινό. Πράγμα που οδηγεί στον φανατισμό, στο μίσος και στον φόνο.

          Αντίθετα, η προτεραιότητα  της διάστασης του παρόντος, αποκαλύπτει την σημαντικότητα του υπάρχειν στον κόσμο, καθιστά τον βίο πιο ήρεμο, περισσότερο σφαιρικό, και αναφαίνεται  η σπουδαιότητα του πλησίον. Η  μέριμνα για το μέλλον είναι θεμελιώδης ροπή της υπάρξεως. Στην εποχή μας όμως κατάντησε μανία καταδιώξεως.

          Είναι πολύ εύκολο να στραφείς στο μέλλον, προς το δέον, όπου άνετα νομοθετείς και κατακεραυνώνεις, όπου ανέξοδα χτίζεις νοερές πολιτείες και αφηρημένες κοινωνίες. Όλα αυτά ικανοποιούν την ανάγκη για μια δικαίωση, ακόπιαστα όμως αποκτημένη. Τούτο ισχύει συνήθως όταν ο μελλοντιστής μισεί το παρόν και τους πλησίον του. Δεν πρόκειται για ιδεολογία , αλλά για παθολογία.....

          Και αυτά συμβαίνουν στις ημέρες μας. Γι’ αυτό χάθηκε ο πλησίον. Διότι ο πλησίον δεν είναι μέλλων είναι ο παρών. Για τον μελλοντιστή δεν έχει νόημα το να στραφείς άμεσα προς αυτόν που πεινάει, που πονάει, που πάσχει. Γι’ αυτόν, νόημα έχει να αγωνιστείς, ώστε στο μέλλον να μην υπάρχει πείνα και πόνος. Ωσάν να υπάρχουν κοινωνικοί μηχανισμοί που αποτρέπουν την αρρώστια, την τρέλα, τη μοναξιά, τον θάνατο. Πρέπει να εκτείνουμε τις δυνάμεις μας  προς το μέλλον, αλλά ως περίσσευμα από το παρόν.

          Τα σημαντικότερα πράγματα στη ζωή του ανθρώπου δεν τα παρέχουν ούτε οι κοινωνικοί μηχανισμοί, όπως και να είναι  οργανωμένοι, ούτε οποιοδήποτε κράτος. Τα παρέχει ο πλησίον. Μπορεί να οικοδομήσουμε κοινωνίες  και κράτη τέλεια ορθολογισμένα. Αν όμως, αυτά γίνουν με την καταστροφή της έννοιας του πλησίον, είναι μάταια. Ποιο κοινωνικό σύστημα θα παρασταθεί σ’ αυτόν που έχασε ό, τι πολυτιμότερο είχε, ένα αγαπημένο πρόσωπο, και τι μπορεί να κάνει ένα κράτος μπροστά στο αμήχανο γεγονός του θανάτου κάθε υπάρξεως, έστω κι αν διαθέτει τον ισχυρότερο στρατό του κόσμου; Μόνον ο πλησίον καλείται να συμπαρασταθεί.

          Ο πλησίον είναι η πραγματική κοινωνία, απο κάθε άποψη, κοινωνιολογική, ψυχολογική, πνευματική. Χωρίς τον πλησίον δεν υπάρχει κοινωνία, υπάρχει μάζα, όχλος, συρφετός, ζούγκλα. Μόνο δια μέσου του πλησίον διανοίγονται ο προοπτικές για ένα βίο ουσιώδη, χυμώδη, άξιο να βιωθεί. Διότι ο πλησίον δεν είναι απλώς ο άλλος. Είχε δίκιο ο Σάρτρ που έλεγε πως ο άλλος είναι η κόλαση. Επειδή, ο πλησίον που είναι ο παράδεισος εξαφανίστηκε. Η εσωτερική μοναξιά πληθαίνει επειδή ο πλησίον έγινε άλλος-και έτσι όλοι μας καταντήσαμε άλλοι, δηλαδή άλλοι από ό, ότι πραγματικά είμαστε, ξένοι προς την ουσία μας, που είναι η πνευματική επικοινωνία με τον πλησίον.

          Θα πει κανείς: μα δεν πρέπει να εργαζόμαστε για τη βελτίωση των συνθηκών της ζωής; Βεβαίως. Τροποποιώντας όμως τους θεσμούς και όχι καταστρέφοντας τους όρους της ζωής και την ίδια την ζωή. Όταν ακυρώνουμε την παρουσία του πλησίον, ακυρώνουμε και κάθε μακρινό, και κάθε μελλοντικό. Η ηθική και αγάπη και η  πνευματικότητα και η ανθρωπιά δεν είναι πράγματα που αναστέλλονται. Αν δεν ασκούνται τώρα δεν πρόκειται να ασκηθούν ποτέ. Και το παρόν παρέχει πλούσιες τις ευκαιρίες για την άσκησή τους. Μόνο αυτοί που δεν τα διαθέτουν ισχυρίζονται ότι τα αναστέλλουν. Ώστε το μίσος τους και η απανθρωπία τους να έχει μια δικαίωση στο μέλλον. Αλλά το μέλλον κληρονομεί το παρόν. Κι αν το παρόν είναι η απανθρωπία, την απανθρωπία θα κληρονομήσει και το μέλλον.

          Η ανθρωπότητα προχωρεί και αφήνει πίσω της νεκρούς, τραυματίες, τρελούς, άρρωστους, μοναξιασμένους, ποδοπατημένους, απελπισμένους-σαν να μην συμβαίνει τίποτε. Ο χορός καλά κρατεί. Τον κρατούν οι οπαδοί με τις έρρυθμες κραυγές τους στα σταυροδρόμια του κόσμου τούτου. Διότι γι’ αυτούς ο άνθρωπος είναι μόνον ο μακρινός του μέλλοντος. Δηλαδή μόνον ο έξαλλος και ξέφρενος εαυτός τους. Τον πλησίον τον έχουν δολοφονήσει μέσα στην ψυχή τους. Αύριο θα τον δολοφονήσουν και έξω στον δρόμο.

          ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΑΛΕΒΙΤΣΗ: “Ο έγκοπος λόγος”

“Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον”

 

“Πάντα χορηγεί το Πνεύμα το Άγιον”. Η αγωνιστική διάθεση, η αγιότητα το βίου,ο αγιασμός της ψυχής, τα δώρα της χάριτος, μας προσφέρονται εν Αγίω Πνεύματι. “Τούτου μετέχοντες έχομεν του Πατρός την αγάπην και του Υιού την  χάριν και αυτού του Πνεύματος την κοινωνίαν”,  όπως παρατηρεί ο Μέγας Αθανάσιος. Αυτό αγιάζει το σώμα μας και το κάνει “ναόν Θεού ζώντος”, ασύγκριτα τιμιώτερο από κάθε χειροποίητο ναό, αφού  έρχεται να κατοικήσει ο ίδιος ο Θεός. Σ’ αυτόν ιερουργεί το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Όπως κατά την δημιουργία “Πνεύμα Θεού επεφέρετο” πάνω στα ύδατα και διαμόρφωνε το άμορφο χάος, έτσι και σε κάθε πνευματική αναδημιουργία το Πνεύμα το Άγιο μορφοποιεί και διακοσμεί το άκοσμο ηθικό χάος της ψυχής. Κάνει τον τελώνη Ευαγγελιστή, τον άσημο αλιέα διάσημο θεολόγο, τον “πνέοντα απειλής και φόνου” διώκτη Σαύλο μεγαλόπνοο Απόστολο και κήρυκα της αγάπης.

          Και οι θαυμαστές αυτές μεταστροφές από την αναγεννητική παρουσία του Αγίου Πνεύματος στη ζωή της Εκκλησίας, δεν έγινε μια φορά μόνον στο παρελθόν. Συντελούνται και σήμερα στη ζωή του καθενός μας. Τις διαπιστώνουμε στις πτώσεις μας που ακολουθούνται από ανορθώσεις, στις αυθόρμητες εμπνεύσεις και παρακινήσεις για αγαθά έργα ανιδιοτελούς αγάπης και προσφοράς. Υπάρχουν ανεξήγητες στιγμές πνευματικής ευφορίας και ψυχικής ανατάσεως, αγωνιστικής αυταπάρνησης, ατομικού παραμερισμού, αποστροφής  προς την αμαρτία, ταπεινής διακονίας, ειλικρινούς αγάπης προς τον πλησίον.  Ποια είναι η κινητήρια δύναμη για όλα αυτά;

          Πόσες φορές πέσαμε και δεν μείναμε στη πτώση μας; Σηκωθήκαμε. Ποιος ψιθύρισε  στα βάθη της ψυχής μας το “αναστάς πορεύσομαι”; Και ποιος μας παρακίνησε να προφέρουμε με συντριβή το “ήμαρτον”; Ποιος λάλησε ενισχυτικούς λόγους την ώρα της απελπισίας  μας και μας έδωσε    φτερά να  πετάξουμε στην κορυφή της αγιότητας  και της πνευματικής δημιουργίας; Αν το Άγιο Πνεύμα δεν μας εμψύχωνε με το ζωογόνο πνοή του στην πνευματική ξηρασία μας  ποιος ηθικός μαρασμός και νέκρωση θα κυριαρχούσε στην ψυχή μας!

          Τα χαρίσματα του αγίου Πνεύματος χορηγούνται πλούσια. Η δεκτικότητά μας είναι ανάλογη; θα το αφήσουμε να σκηνώσει στην ψυχή μας.

          γ.

Ἄρης Σερβετάλης: "Ὅταν μπαίνεις στή διαδικασία τῆς Πίστης ὅλα τά ἄλλα καταλαγιάζουν καί εἶναι λυτρωτικό. Ἐκεῖ αἰσθάνεσαι τήν πραγματική ἐλευθερία"

          Ἐκτός ἀπό χαρισματικός ἠθοποιός, ὁ Ἄρης Σερβετάλης εἶναι καί χαρισματικός συνομιλητής. Καθώς ἡ συζήτησή μας περνᾶ ἀπό τό «Ὄνειρο ἑνός Γελοίου» τοῦ Ντοστογιέφσκι, πού ἀνεβάζουν φέτος τό καλοκαίρι μαζί μέ τή σύζυγο καί συνεργάτιδά του, Ἔφη Μπίρμπα, σέ ὅλη τήν Ἑλλάδα, στήν «Ἀγέλη Προβάτων», τό ἐνδιαφέρον ἀστυνομικό «γουέστερν» πού βγαίνει σύντομα στά θερινά σινεμά καί στό ὁποῖο πρωταγωνιστεῖ, κι ἀπό ἐκεῖ στόν δύσκολο φετινό θεατρικό χειμῶνα, πού σημαδεύτηκε ἀπό τήν ἀπόφασή του νά ἀποχωρήσει ἀπό τήν παράσταση «Ρινόκερος», ὅταν ἡ.... εἴσοδος στά θέατρα ἄρχισε νά γίνεται ἀποκλειστικά καί μόνο μέ τήν ἐπίδειξη πιστοποιητικοῦ ἐμβολιασμοῦ γιά τόν κορωνοϊό, καί μετά στήν πίστη του καί στή διάκριση τῆς ζωῆς του σέ «πρό Χριστοῦ» καί «μετά Χριστόν» ἐποχή, ὁ ἴδιος παραμένει ἤρεμος καί συγκεντρωμένος σέ ὅσα μοῦ λέει.

ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ- ΑΓΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ

 

Γιορτάζουμε σήμερα την Πεντηκοστή, που είναι η γενέθλιος ημέρα της Εκκλησίας. Είναι η ημέρα κατά την οποία πίστεψαν ο πρώτοι μετά τους αποστόλους, οι οποίοι εκεί στο υπερώο της Ιερουσαλήμ δέχθηκαν τις πύρινες γλώσσες του Αγίου Πνεύματος. Το όλο έργο το έκανε ο Χριστός: έγινε άνθρωπος, κήρυξε, φανέρωσε το θέλημα του Θεού, πέθανε επάνω στον σταυρό, ανέστη και εισάγει τον άνθρωπο στον ουρανό. Αλλά όλο αυτό το έργο το κάνει στον καθένα μας πραγματικότητα το Άγιο Πνεύμα ανάλογα με την ανταπόκριση  του ανθρώπου. Αν όμως πάρεις στάση αντιδραστική, αρνητική, τότε βγαίνεις από τη ζωή, βγαίνεις από την όλη φυσιολογική πορεία-από το πως δηλαδή τα έχει κανονίσει ο Θεός-και χάνεσαι. Ελεύθερος είσαι να φύγεις ή να μείνεις. Αλλά αν μείνεις  έχεις ζωή, έχεις σωτηρία. Αν φύγεις, έχεις θάνατο, έχεις απώλεια, καταστροφή. Προς τα που θα κινηθεί η ψυχή σου;

 

          Πνευματική ζωή μέσα μας δημιουργεί το Πνεύμα το Άγιο, όχι εμείς. Χριστιανική ζωή ζούμε, όταν είναι μέσα μας ο Χριστός, τον οποίο τον μορφώνει μέσα μας το Πνεύμα το Άγιο. Και αν θελήσουμε να είμαστε ειλικρινείς, δεν θα δυσκολευτούμε πολύ να πούμε ότι καθόλου δεν το προσέξαμε αυτό το θέμα. Κάνουμε απλώς τον σταυρό μας, λέμε κάποια λόγια προσευχής, θα εκκλησιαστούμε, θα θυμηθούμε να πάμε να κοινωνήσουμε, αλλά βλέπουμε καρπό; Έχουμε αποτελέσματα; Αν δεν έχουμε, κάτι δεν πάει καλά, κάτι δεν γίνεται σωστά. Τα κάνουμε όλα, αλλά μέσα στην καρδιά υπάρχει αντίσταση. Κυρίως υπάρχει απιστία ή περιφρόνηση. Και μόνο η στάση μας, που είναι περιφρονητική ή απλώς αδιάφορη απέναντι στο Άγιο   Πνεύμα, είναι μεγάλο κακό. Πως λοιπόν αυτό θα μείνει στην ψυχή μας και θα ενεργήσει μέσα μας;

          Γι’ αυτό ας επαναλάβουμε κι εμείς σήμερα την αρχαία εκείνη προσευχή της Εκκλησίας: “ Ελθέτω το Πνεύμα το Άγιον εφ’ ημάς”.

          Ο ΠΜΕΥΜΑΤΙΚΟΣ

Ακραία σενάρια από Εκκλησιαστκή Παρέμβαση τ. 309

Σε περιόδους κρίσεως, όπως η εποχή μας, οι άνθρωποι βρισκόμενοι σε αδυναμία, προσπαθούν να ερμηνεύσουν την κατάσταση, και λαμβάνοντας υπ’ όψη  τους μεμονωμένα γεγονότα με την χρήση της φαντασίας και του στοχασμού, κατασκευάζουν πολλά σενάρια, τόσο για την υπάρχουσα ακαταστασία, όσο και για την λύση των προβλημάτων.

          Έτσι καθημερινά γράφονται διάφορα σενάρια επιστημονικής ή λαϊκής φαντασίας για το ποια ευθύνονται για την κοινωνική κρίση που εμφανίσθηκε και ποιος είναι ο σκοπός τους. Μεταξύ αυτών των σεναρίων δύο είναι τα κυριότερα.

          Το πρώτο σενάριο είναι ότι όσα γίνονται στις κοινωνίες και σε παγκόσμιο επίπεδο, κυρίως η πανδημία του κορωνοϊού, σχεδιάζονται από διάφορα κέντρα για να καθυποτάξουν τους λαούς, τα κράτη, τους ανθρώπους, με σκοπό να εγκαταστήσουν την δική τους δικτατορία και να κυβερνούν τον κόσμο, προωθώντας τα συμφέροντά τους.

          Το δεύτερο σενάριο είναι ότι τίποτε δεν γίνεται προγραμματισμένο, αλλά εξελίσσονται τα πάντα με τον δικό τους τρόπο και ρυθμό και τελικά επικρατούν στην κοινωνία  διάφορες  καταστάσεις, οπότε οι ηγέτες αναλαμβάνουν να χειριστούν την εξελισσόμενη ανάρχως κατάσταση.

          Πρόκειται, όπως γίνεται φανερό, για δύο ακραία σενάρια και οι άνθρωποι, ανάλογα με τις ιδεολογίες τους και τον ιδιαίτερο ψυχισμό τους, υποστηρίζουν με πειστικά επιχειρήματα κάθε φορά. Άλλωστε, η μεγάλη δυνατότητα πληροφόρησης διευκολύνει στις συναγωγές αντιθέτων συμπερασμάτων.

          Συζητώντας με ανθρώπους που ασκούν εξουσία, βλέπω την άποψή τους ότι, δυστυχώς, οι άνθρωποι φαντάζονται ότι υπάρχουν μερικά κέντρα εξουσίας  που επιβάλλουν τα προγράμματά τους  και θέλουν να κυριαρχήσουν πάνω στους λαούς, και καταρτίζουν διάφορα σχέδια επιστημονικής φαντασίας. Στην πραγματικότητα, όπως υποστηρίζουν, αν είναι κανείς μέσα στα πράγματα, διαπιστώνει ότι σε αυτές τις κυβερνήσεις δεν υπάρχουν δυνατά εξουσιαστικά κέντρα, αλλά πάντοτε  προσπαθούν να αφουγκρασθούν τον σφυγμό του λαού και να το εκμεταλλευθούν αναλόγως για κάποιο έργο και για ψηφοθηρία.

          Νομίζω, όμως ότι τα δύο αυτά ακραία σενάρια που επικρατούν σε περιόδους κρίσεως διακρίνονται το μεν πρώτο από τη φαντασία, και όσοι το υποστηρίζουν είναι  φαντασιόπληκτοι, το δε δεύτερο διακρίνεται από τον ρεαλισμό και όσοι το υποστηρίζουν είναι ρεαλιστές.

          Θεωρώ κάπου  στο ενδιάμεσο βρίσκεται η αλήθεια. Δηλαδή, αφ ενός μεν είναι φυσικό σε παγκόσμιο επίπεδο να υπάρχουν μερικά κέντρα που θέλουν να ελέγχουν  τις καταστάσεις, αφ’ ετέρου δε τα γεγονότα και η εξέλιξη της κοινωνίας λειτουργούν αυτοκαθοριστικά. Δηλαδή έχουν τους δικούς τους ρυθμούς, γι’ αυτό όσοι θέλουν να ασκούν εξουσία διαφοροποιούν κάθε φορά τα σχέδιά τους , ανάλογα με τις εξελίξεις των γεγονότων.

          Όλα αυτά τα εξετάζει η επιστήμη της κοινωνιολογίας  και της οικονομίας, αφού συμπλέκονται τα ιδεολογικά ρεύματα με τα κοινωνικο- οικονομικά και βρίσκει την χρυσή τομή.

          Το πρόβλημα είναι, όταν οι άνθρωποι της Εκκλησίας ήτοι ποιμένες και διδάσκαλοι αναλίσκονται με τα ακραία αυτά σενάρια και ασχολούνται υπερβολικά αφήνοντας   κατά μέρος την θεολογία και την ποιμαντική επιστήμη.

          Σκέπτομαι ότι στην ζωή των Αποστόλων υπήρχαν τρομακτικά εξωτερικά γεγονότα, όπως η λεγόμενη PAX ROMANA, η τότε  παγκοσμιοποίηση της Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας, αλλά αυτό δεν ενδιέφερε καθόλου τους Αποστόλους. Στις επιστολές τους οι Απόστολοι έγραφαν για τον Τριαδικό Θεό, τον Χριστό, την Εκκλησία, την Βασιλεία του Θεού, την χάρη του Βαπτίσματος, την νοερά προσευχή στην καρδιά, και πως ο άνθρωπος θα μεθέξει της ακτίστου χάριτος του Θεού και θα ενωθεί με τον Χριστό. Δεν τους απασχολούσαν τα κοινωνικά γεγονότα, γιατί όλα τα έβλεπαν κάτω από το “πρίσμα της αιιωνιότητος”.

          Οι Απόστολοι και οι Χριστιανοί γνώριζαν ότι ο Θεός διευθύνει την ιστορία και “ο κατοικών εν ουρανοίς εκγελάσεται αυτούς, και ο Κύριος εκμυκτηριεί αυτούς”.

          Το να ασχολούνται οι σύγχρονοι κληρικοί, μοναχοί, λαϊκοί  θεολόγοι, με σενάρια του κόσμου τούτου και να αφήνουν τα μεγάλα και ουσιώδη του βίου και της ζωής μας είναι πτώση, κατάπτωση και τελικά εκκοσμίκευση.

          “ΕΚΚΛ. ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ”, τ. 309

Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός

 

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Τα Επτάνησα είναι κοιτίδα πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Παναγής Μπασιάς από το Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Έζησε στην εποχή, όταν τα Επτάνησα άλλαζαν συνεχώς κατακτητές και η Εκκλησία μας στέναζε κάτω από τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι για ολόκληρες εκατονταετίες συνεργάζονταν στενά με τους κατακτητές δυτικούς για τον αφελληνισμό των κατοίκων και την υποταγή στον αιρεσιάρχη πάπα.  

        Γεννήθηκε  στο Ληξούρι το 1801. Γονείς ήταν ο Μιχαήλ Τυπάλδος Μπασιάς και η Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατοι. Έλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση. Γνώριζε επίσης την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.

       Αρχικά διορίστηκε γραμματοδιδάσκαλος και εξάσκησε το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά σύντομα εμπνεύστηκε από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, μεγάλων εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και συντάχτηκε μαζί τους. Οι άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) υποτιθέμενοι προστάτες, τυραννούσαν το λαό και επιβουλεύονταν το ορθόδοξο φρόνημά του. Άφησε λοιπόν το δημόσιο σχολείο, το οποίο προπαγάνδιζε την αγγλική κυριαρχία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον.

 

       Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατον του πατέρα του, έχοντας έμφυτη κλίση για τον μοναχισμό και επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του Πολιούχου μεγάλου Ασκητού, Αγίου Γερασίμου και του γείτονά του, επίσης μεγάλου Ασκητού, Αγίου Ανθίμου, εγκατέλειψε τα πάντα και πήγε  στο νησάκι «Ξηροσκόπελο», στην Κάτω Λειβαθώ, στη Μονή Βλαχερνών, τόπος εξορίας Κληρικών από τους Άγγλους. Εκεί συνάντησε και τον εξόριστο περίφημο Ζακύνθιο Κληρικό Νικόλαο Καντούνη και έλαβε το μοναχικός σχήμα και μοναχικό όνομα Παΐσιος.

      Δεν έμεινε όμως εκεί πολύ διάστημα, διότι αναγκάστηκε να γυρίσει στο Ληξούρι να προστατέψει τη χήρα μητέρα του και την απροστάτευτη αδελφή του. Αν και ζούσε στον κόσμο, ολόκληρη η ζωή του αποδείχτηκε ένας συνεχής ασκητικός αγώνας και μια συνεπής βίωση των μοναχικών ιδεωδών και αρχών. Στα 1836 χειροτονείται διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κεφαλληνίας Παρθένιο Μακρή. Στο εξής ζούσε για την Εκκλησία, για το Χριστό και για τους πιστούς αδελφούς του. Αρνήθηκε να διοριστεί σε ενορία και εγκαταστάθηκε στη μικρή Μονή του Αγίου Σπυρίδωνος. Για πενήντα χρόνια λειτουργούσε καθημερινά, κήρυττε με φλόγα ψυχής. Έτρεχε στα σπίτια των κατοίκων για να τους βοηθήσει υλικά και πνευματικά. Το πρόβλημα του καθενός γινόταν και δικό του πρόβλημα. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και τα μοίρασε στους φτωχούς. Αναδείχτηκε επίσης εξαίρετος εξομολόγος. Πλήθη βασανισμένων ανθρώπων έτρεχαν για να πάρουν παρηγοριά και να ελαφρώσουν τα βαριά φορτία τους από τον  αυτόν ενάρετο κληρικό.

     Με την προσωπική του κάθαρση και αγιότητα, έλαβε από το Θεό το χάρισμα της προφητείας και προέλεγε τα μέλλοντα συμβαίνειν σε πρόσωπα, οικογένειες και γενικότερα της κοινωνίας. Αξιώθηκε επίσης να επιτελεί στο όνομα του Χριστού θαύματα.

      Ταυτόχρονα είχε αναπτύξει και μια αξιοθαύμαστη εθνική και πατριωτική δράση. Στις 21 Μαΐου 1864 γεύτηκε τη χαρά της Ενώσεως της Επτανήσου με την Μητέρα Ελλάδα, για την οποίαν εργάστηκε και ο ίδιος με τον ιδικό του αντιστασιακό τρόπο, στο πλευρό των ηρώων ριζοσπαστών, διατηρώντας και καλλιεργώντας την Ορθόδοξη παράδοση, σε τόσο δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές περιόδους.

         Το 1867 με τους φοβερούς σεισμούς της Παλλικής γκρεμίστηκε το σπίτι του και έκτοτε φιλοξενήθηκε στο σπίτι του εξαδέλφου του Ιωάννου Γερουλάνου, πατέρα του γνωστού χειρουργού και ακαδημαϊκού Μαρίνου Γερουλάνου.

         Ήταν ταπεινός. Δεν ήθελε να μιλούν γι’ αυτόν και για τούτο αποφάσισε να ασκήσει την αρχαία και μεγάλη αρετή της δια Χριστόν σαλότητας. Προσποιούταν τον πνευματικά ανάπηρο, να θεωρούν οι άλλοι τα πνευματικά του χαρίσματα και τις αρετές του ως προϊόντα ανθρώπου χαμηλής νοημοσύνης. Παρ’ όλα αυτά έχαιρε εκτίμησης από το σύνολο των κατοίκων, εκτός ελαχιστότατων περιπτώσεων. Ως και ο γνωστός ληξουριώτης αντικληρικός λογοτέχνης Ανδρέας Λασκαράτος τον συμπαθούσε και τον εκτιμούσε!  

       Από τις κακουχίες, τι στερήσεις και τον ασκητικό του αγώνα κλονίστηκε η υγεία του έμεινε πέντε χρόνια κλινήρης. Τον είχε επισκεφθεί στο σπίτι του ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγάς, του οποίου προείπε την εκλογή του ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών!  Κοιμήθηκε ειρηνικά, σε ηλικία 88 ετών, την 7^η Ιουνίου 1888. Η κηδεία του έγινε πάνδημη. Τον αποχαιρέτισε όλος ο λαός της Κεφαλονιάς, με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Γερμανό Καλλιγά.

       Η φήμη του δεν έσβησε ποτέ από τις μνήμες των ευσεβών Κεφαλλήνιων. Ώσπου η μητέρα μας Εκκλησία στα 1986 τον κατέταξε στα αγιολόγιά της. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του υπήρξε μεγάλο γεγονός, των οποίων η ευωδία επιβεβαίωσε την αγιότητά του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του. Τα χαριτόβρυτα λείψανά του φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου.

        Από όλες τις αρετές του ξεχωρίζει η ταπείνωσή του, η οποία, εξυψώνει τον άνθρωπο και τον τοποθετεί κάτω από το θρόνο του Θεού. Σε αντίθεση με την υπερηφάνεια, η οποία γκρεμίζει τον άνθρωπο στα πιο βαθιά βάραθρα της κολάσεως. Η υπερηφάνεια είναι η αγιάτρευτη ρίζα του κακού στον άνθρωπο, η οποία τον κρατά μακριά από την αγιαστική χάρη του Θεού και πως η ταπείνωση είναι το σωτήριο αντίδοτο της καταστροφικής πορείας, που οδηγεί τον άνθρωπο η εγωπάθεια. Είναι το χειρότερο εμπόδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αυτή η εγωιστική αυτάρκεια, ως μια λίαν νοσηρή κατάσταση εμποδίζει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητας και τη διάθεση για μετάνοια. Εγωισμός και μετάνοια είναι δυο έννοιες εντελώς αντίθετες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Η μία αναιρεί την άλλη. Οι πύλες της ψυχής του εγωπαθούς ανθρώπου είναι ερμητικά κλειστές για τη θεία χάρη και κατά συνέπεια είναι αδύνατη η σωτηρία του, όσο εμμένει στην εγωιστική του περιχάραξη. Ο άγιος Παναγής, υπήρξε η ενσάρκωση της ταπεινοφροσύνης, ο οποίος δίδασκε την ταπεινότητα περισσότερο με τη ζωή του παρά με τα λόγια του.       

       Τέτοιους κληρικούς, σαν και τον άγιο Παναγή Μπασιά, έχουμε ανάγκη αυτές τις δύσκολες και αποκαλυπτικές ημέρες που ζούμε. 

 

ΑΚΤΙΝΕΣ: Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός (aktines.blogspot.com)

Ο αδελφός μας Εφραίμ μοναχός (πρώην Αντώνιος Frank Atwood) κηδεύτηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Αριζόνας.

 

Πέρασε 37 χρόνια στην κόλαση, στα καταχθόνια της πιο αυστηρής φυλακής, και σε μια ημέρα εκσφενδονίστηκε σαν σφαίρα στον ουρανό!

Τελικά πραγματοποιήθηκε αυτό που έγραψε στην τελευταία του δήλωση:

"Επιτέλους θα ελευθερωθώ από τους γήινους δεσμούς που έχουν σακατέψει το σώμα μου και μου προκαλούν βασανιστικό πόνο. Και δεν θα ζω πια σε έναν κόσμο στον οποίο οι άλλοι υποφέρουν από την ίδια μου την ύπαρξη..."

Αιωνία του η μνήμη. Ας έχουμε την ευχή του και ας πρεσβεύει και για εμάς από τον ουρανό! Αμήν.

Στην α΄ φωτογραφία διακρίνεται όρθιος ο Ηγούμενος Ι.Μ. Αγ. Αντωνίου Αριζόνας αρχιμ. Παΐσιος. Κάτω ο μακαριστός π. Εφραίμ και η σύζυγός του Σάρα.

Στην β΄ φωτογραφία το ειρηνικό λείψανο του π. Εφραίμ

σχόλιο:Ένας εντελώς άδικος θάνατος με την κοσμική ματιά. Μια ”δίκαιη" κοίμηση με την αιώνια θωριά και προοπτική, γιατί «εν σκηναῖς δικαίων» αναπαύεται ο αθλητής της πίστης.

Το μαρτύριο που γέννησε δια πυρός μια μακάρια μορφή. Το μοναχικό σχήμα που σκεπάζει και υπερκαλύπτει το βαρύ πέπλο του θανάτου. Η μαυροφορεμένη γυναίκα του, που πενθεί σιωπηλά σαν φιγούρα που ξεπήδησε από αρχαία τραγωδία. Οι εκτελεστές που τελικά έγιναν ευεργέτες του Αντωνίου και δικοί μας, που ζήσαμε από μακριά πως είναι να πεθαίνεις με τον Χριστό στην τελευταία σου αναπνοή.

Όλα παράξενα συνταιριασμένα σε μια στιγμή χαρμολύπης που μοιάζει αλλόκοτα λογική, υπό το πρίσμα ενός πάνσοφου σχεδίου. Ένα κρυφοκοίταγμα στην αιωνιότητα που μόνο η Ορθοδοξία δύναται να σου χαρίσει.

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Ο αδελφός μας Εφραίμ μοναχός (πρώην Αντώνιος Frank Atwood) κηδεύτηκε στην Ιερά Μονή Αγίου Αντωνίου Αριζόνας. (trelogiannis.blogspot.com)