«Συγκράτα τα γινάτια σου να μην σου βγουν τα μάτια σου»
Βγαλμένη η σοφία αυτή από την καθημερινή τριβή, από την καθημερινή ζωή,
υπογραμμίζει πως ναι: «το γινάτι βγάζει μάτι».
Το γινάτι ποτέ δεν κάνει καλό.
Το γινάτι ποτέ δεν έχει νικητή.
Το γινάτι ποτέ δεν έχει θριαμβευτή.
Το γινάτι μόνο θύματα δημιουργεί. Μόνο πίκρα αφήνει. Μόνο ερείπια επιφέρει.
Το γινάτι είναι ανωριμότητα.
Ο ώριμος άνθρωπος ξέρει να συνδιαλέγεται, ξέρει να υπακούει, ξέρει να κάνει
βήματα προς τα πίσω, ξέρει να αναθεωρεί σκέψεις, κρίσεις, θέσεις. Ξέρει να
λέγει δυνατά «ναι», ίσως έχω εγώ άδικο, ίσως εγώ δεν σκέπτομαι σωστά, ίσως εγώ
δεν ενεργώ εποικοδομητικά. Ίσως και ο άλλος «να έχει δίκιο».
Ο ώριμος άνθρωπος διαθέτει ευθυκρισία. Δεν τροφοδοτεί τον εγωισμό του,
δεν κτυπά τα πόδια επιμένοντας στις δικές του απόψεις με το «ου με πείσεις καν
με πείσεις».
Ο ώριμος άνθρωπος απλώνει πρώτος αυτός το χέρι της συνδιαλλαγής, της
κατανοήσεως, της αγάπης.
Το πείσμα φέρνει δυσφορία, αφαιρεί το οξυγόνο του ζην και του ευ ζην.
Το γινάτι δεν συντελεί στη δημιουργία, στην πνευματική μας καλλιέργεια. Το
πείσμα φέρνει μόνο καταστροφές. Γκρεμίζει σπίτια και φιλίες φυγαδεύει την
ειρήνη.
Ο λόγος του Θεού είναι κατηγορηματικός: «η πεισμονή ουκ εκ του καλούντος ημάς».
Το πείσμα δεν είναι το θέλημα του Θεού. δεν εκφράζει τα παιδιά Του, τα οποία
αγωνίζονται καθημερινά , μ’ όποιο τίμημα, να εγκολπωθούν την ταπεινοφροσύνη, να
χαρίζουν την ειρήνη, να βιώνουν την καλοσύνη
Ναι! «Η πλησμονή ουκ εκ του καλούντος ημάς»
«ΑΓΙΑ ΛΥΔΙΑ», τ. 638
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου