100 Χρόνια ελεύθερη Θεσσαλονίκη-Έπαρση σημαίας στο Λευκό Πύργο

Με την έπαρση της ελληνικής σημαίας στον Λευκό Πύργο, ολοκληρώθηκε η τιμητική πορεία στα βήματα των ΕΛΕΥΘΕΡΩΤΩΝ-ΗΡΩΩΝ που οργάνωσε στη Θεσσαλονίκη το υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, στο πλαίσιο των εορτασμών της επετείου για τα 100 χρόνια από την απελευθέρωση της πόλης.
Ηταν μια εκδήλωση, σε ανάμνηση της έπαρσης της ελληνικής σημαίας την 28η Οκτωβρίου 1912 στον Λευκό Πύργο, που έγινε για πρώτη φορά στη Θεσσαλονίκη.
Τα στρατιωτικά τμήματα έφτασαν στην πλατεία του Λευκού Πύργου, φιλαρμονικές των τριών όπλων παρατάχθηκαν και ακολούθησε το πρωτόκολλο παράδοσης της ελληνικής σημαίας από τον πρόεδρο της Δημοκρατίας σε τμήμα Ευζώνων της Προεδρικής Φρουράς. Οι Εύζωνοι τη μετέφεραν μέχρι ένα σημείο και στη συνέχεια οι αρχηγοί τάξεων των Στρατιωτικών Σχολών την ανέβασαν στον Λευκό Πύργο. Συμβολικά μεταφέρθηκε και η σημαία που είχε υψωθεί στις 28 Οκτωβρίου του 1912, η οποία φυλάσσεται και εκτίθεται αυτές τις μέρες, μαζί με άλλα κειμήλια, στο υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης, ως προσφορά της προσωπικής συλλογής του βουλευτή της Ν.Δ. Κώστα Γκιουλέκα.
Η έπαρση της ελληνικής σημαίας συνοδεύτηκε από κανονιοβολισμούς πεδινής πυροβολαρχίας, ενώ υπήρξε και χαιρετισμός με βολές από πολεμικά σκάφη που βρίσκονται στον Θερμαϊκό κόλπο. Εκατοντάδες μέλη των στρατιωτικών τμημάτων τραγούδησαν τον εθνικό ύμνο και ο κόσμος που είχε συγκεντρωθεί, για να παρακολουθήσει την τελετή, ξέσπασε σε χειροκροτήματα.

Πηγή:ert.gr

Οκτώβριος 1941: Το μεγάλο κατόρθωμα της άρνησης

 «Οι λαοί μικροί ή μεγάλοι, γράφουν ιστορία και ζουν από την ιστορία. Δηλ. τα κατορθώματα της ζωής τους, ό,τι πράττουν, πέρα από τα αιτήματα για την απλή επιβίωση, καταγράφεται στη μνήμη τους, γίνεται αδαπάνητη περιουσία τους κι από αυτήν μπορούν να αντιμετωπίζουν κάθε δυσκολία στην πορεία τους, ξεπερνούν τα εμπόδια, προχωρούν στη ζωή. Άλλος τρόπος για να διατηρηθεί ζωντανός ένας λαός, δημιουργικός και ακαταίσχυντος, να διατηρήσει την ταυτότητα του, να πορευθεί απερίσπαστος στον χρόνο, δεν υπάρχει. Για τούτο οι λαοί τροφοδοτούν συνεχώς την ιστορία και τρέφονται από αυτήν».

            Κ. Κούκης, φιλόλογος

Με αφορμή το Έπος του 1940-1941

            Για το ηρωικό έπος του 1940 όσοι το έζησαν είπαν:

-         « Η 28^η Οκτωβρίου ανήκει στις μεγάλες ημέρες του Έθνους. Πρέπει να την ξαναλογιζόμαστε κάθε φορά που ξανάρχεται. Να την κάνουμε παραμύθι εμείς, που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, τη ζήσαμε. Να τη λέμε στα παιδιά μας κι εκείνα στα παιδιά των παιδιών τους. Και έτσι πάντα να γίνεται. Και το παραμύθι να μην είναι ψυχρό, χωρίς χρώμα και χωρίς ψυχή. Να έχει κάτι από τον πόνο μας, από τον καημό της φυλής, από το πάθος μας και την υπηρηφάνεια μας….». ( Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος).

-       Κι εμείς «ακολουθούντες το δύσκολο δρόμο της μνήμης ανηφορίζουμε αυτές τις μέρες, προς εκείνο το έπος νοιώθοντας πως από την αρχαιότητα αυτή είναι η πιο βαθειά και αιματηρή παράδοση του Ελληνισμού: να παλεύει να διανοίξει το χώρο της ελευθερίας. Η Ελλάδα τα ξημερώματα της 28^ης Οκτωβρίου του ’40 «τινάχθηκε περήφανη και γέμισε η χώρα δάφνες και δόξα» ( « Η Ευθύνη»).

-         Και έβαψαν τότε στο μανιφέστο τους οι νέοι συγγραφείς της Ελλάδος απευθυνόμενοι στους συναδέλφους τους ολόκληρου του κόσμου: «Για να κερδίσουμε αυτή τη μεγάλη δεν είναι μάχη, θα κάνουμε όλες τις θυσίες, όπως έκαναν πάντα οι Έλληνες, όταν πολεμούσαν για την ελευθερία…».

o   Κι έκαναν πολλές θυσίες οι Έλληνες. «Τούτη η Πίνδος δεν είναι βουνό είναι χάος. Από χτες την ανεβαίνουμε και τελειωμό δεν έχει….». ( Χρήστος Ζαλοκώστας).

o       «Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι

o       Με τις χλαίνες κοκαλιασμένες.

o       Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ’ τα

o       Υψώματα του Μοράβα…

o       Μα ό,τι κι αν γίνει εμείς θα επιζήσουμε…» ( Ν. Βρεττάκος).

o       « Και ο λαός πίστευε πως θα τον βοηθήσει η προσβλημένη Παναγία…» ( Ηλ. Βενέζης).

§         Έτσι έγινε. Η Υπέρμαχος Στρατηγός έστεψε με θαυμαστές νίκες την παλικαριά και την πίστη των Ελλήνων.

§         «Τότε έγινε μεγάλος εορτασμός στη χώρα μας. Οι καμπάνες των Εκκλησιών χτυπούσαν χαρμόσυνα τρεις ημέρες και τα σπίτια βάλανε σημαίες…. Ο λαός έψελνε: «Τη υπερμάχω Στρατηγώ», και οι γυναίκες κλάψανε σιωπηλά, όταν μνημόνεψαν τους σκοτωμένους πολεμιστές». (Ηλ. Βενέζης).

    

   Και αυτά συνέβησαν τότε, το 1940

       Σήμερα; 

       

 Ταιριάζουν οι στίχοι του ποιητή Οδ. Ελύτη:

     

  «Πέστε στον ήλιο

      νάβρει έναν καινούργιο δρόμο

      τώρα που πια η πατρίδα του

        σκοτείνιασε στη γη».

Όμως « η μνήμη του έπους του 1940 αυτή την ώρα του Έθνους μας ζητάει πάλι να προασπίσουμε την ταυτότητα και την αξιοπρέπεια του λέγοντας «όχι» σε κάθε μορφή δουλείας που διαβαίνει τις πύλες της Ελλάδος» ( Γ. Δασκαλάκης).

            Δεν πρέπει να λησμονούμε τις μεγάλες μέρες του 1940-41, που ,ε τον απαράμιλλο ηρωισμό και την πίστη τους οι παππούδες μας κέρδισαν τον θαυμασμό όλου του κόσμου. Και σήμερα μπορεί να αναστηθεί η πατρίδα μας, αν την εμπνέουν τα ίδια ιδανικά.

Πηγή: Περιοδικό «Η Δράση μας». τ. 502

Μικρές αναφορές στην 28η Οκτωβρίου

ΤΟ ΕΠΟΣ ΤΟΥ 1940

«Φεύγουμε για το μέτωπο. Κυριακή απόγευμα ώρα 4.40΄. Όλη η κακομοίρα η Ρωμιοσύνη μας χαιρέτησε στο πέρασμα μας. Νέοι, γέροι, γυναίκες, παιδιά. Μας στέλνουν φιλιά. Κάνανε το σταυρό τους κι ύστερα σηκώνανε στον ουρανό τα χέρια. Λυπάμαι τους συναδέλφους μου που δεν γνώρισαν τέτοιες στιγμές. Τα δάκρυα σου’ ρχονται στα μάτια. Οι συνάδελφοι πρόσφεραν καραμέλες, τσιγάρα».

           

Άγγελος Τερζάκης ( προσωπικό ημερολόγιο)

            28^η Οκτωβρίου 1940

            «Ελέγαμε: ένα Μαραθώνα ακόμα!

            Ελέγαμε: μια Σαλαμίνα ακόμα!

            Ελάγαμε: ένα Εικοσιένα!

            Και ήρτες τέλος Συ, Μητέρα-Μέρα, όπου αγκάλιασες κι ανύψωσες               ολόκληρα τα περασμένα στον ανώτατο λυτρωτικό σκοπό τους, στον υπέρτατο τους ηθικόν ιστορικό ρυθμό!

Άγγελος Σικελιανός

            «Κ΄ οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ΄ ανέβαιναν.

            Κ΄ έλυνε τα τσεμπέρια τους κ΄ ’ έπαιρνε τα μαλλιά τους

            κ’ έδρενε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε,

            και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες.

            Με την ευκή στον ώμο τους κατά το γιο πηγαίνουν

            μ΄ αυτές αντροπατάγανε, πέτρα την πέτρα

            κι’ ανηφόριζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα

            χάνονταν ορθομέτωπες η μια πίσω απ΄ την άλλη».

Νικηφόρος Βρεττάκος

            «Η αντίδραση πάλι ψιθυριστά: της κυρά Λένης της χήρας ο γιός από το Γαλαξίδι είχε τελειώσει όταν κτυπήθηκε». Νέο αγριοκοίταγμα. Άρχισα παρά το κρύο να ιδρώνω για την ανικανότητα μου. Και ξαφνικά βγάζω μιαν αυθόρμητη φωνή. «Παιδιά, έχω τίμιο ξύλο στο φυλακτό μου, είμαι σαββατογεννημένος και γεννήθηκα και του Αγίου Ευτυχούς. Είμαι πάντα τυχερός «παιδί της Παναγίας». Μαζί μου δεν θα πάθει κανίς τίποτα. Ούτε τριχούλα δεν θα χαθεί…». Ακολούθησε πανδαιμόνιο, ενθουσιασμός. Η διμοιρία ζητωκραύγαζε κι ένα αίσθημα ασφαλείας και σιγουριάς γέμισε τις ψυχές όλων. Με πεποίθηση και κέφι περάσαμε την χαράδρα σώοι κι αβλαβείς. Φτωχέ ορθολογισμέ κι αδύναμε λόγε να συγκριθείς με τις πανίσχυρες δυνάμεις της ψυχής…»

Γ.Δ. Δασκαλάκης (Οι ασήμαντοι στον αγώνα)

Χαίροις Μάρτυς Δημήτριε!

Χαίρε ο μέγας εν θαυμασίοις
Χαίρε ο μείζων εν τεραστίοις
Χαίρε πολιούχος ημών συμπαθέστατος
Χαίρε αντιλήπτωρ πιστών αληθέστατος
Χαίρε ότι καταβέβληκας των εχθρών τας στρατιάς
Χαίρε ότι χαράς έπλησας του λαού σου τας ψυχάς.
Χαίρε Θεσσαλονίκης αρραγέστατον τείχος
Χαίρε Μακεδονίας παμφαέστατος λύχνος
Χαίρε εχθρών απείργων τας φάλαγγας
Χαίρε πιστοίς βραβεύων τας χάριτας
Χαίρε του Νέστορος οδός προς άθλους
Χαίρε βολίς προς εχθρούς αοράτους.

Χαίροις Μάρτυς Δημήτριε.

Κήρυξ ων αληθείας , τον του ψεύδους εργάτην , 
κατήσχυνας Δημήτριε Μάρτυς* ένθεν τη του 
δυσσεβούς βουλή, θανατωθήναι εκρίθης μακάριε ,
και προς ζωήν αιώνιον , ανέδραμες ένθους κραυγάζων,

Αλληλούια

Λογχευθείς σου το σώμα , ώφθης σύμμορφος Μάρτυς , 
Χριστού του την πλευράν λογχευθέντος* εντεύθεν μύρου
θείου πηγή , η νηγείσα σου πλευρά αναδέδεικται , οσμήν 
την θείαν πνεόντος , εις ευφροσύνη των βοώντων*

Χαίρε το μύρον της αφθαρσίας
Χαίρε το κράτος της αληθείας
Χαίρε μυριπνόων ανθεών απόσταγμα
Χαίρε νικηφόρων καμάτων υπόδειγμα
Χαίρε ότι εξεικόνισας πάθον το ζωοποιόν
Χαίρε ότι μύρον έβλυσας εκ πλευράς σου ιερόν
Χαίρε μέλι , κηρίον και τρυφή αμβροσίας
Χαίρε μάννα και νέκταρ και σταγών αφθαρσίας
Χαίρε φυτόν Εδέμ αμαράντινον
Χαίρε της γης απάσης εξάκουστον
Χαίρε ψυχών αληθής ευωδία
Χαίρε πολλών ασθενών θεραπεία

Χαίροις Μάρτυς Δημήτριε.

Μύρου σου Μυροβλύτα , τα πανέυοσμα ρείθρα , 
εξέπληττον πιστών τας καρδίας* νυν δε η αγία σου σορός,
καθαγιάζει ημάς θεία χάριτι , ήτις εκ Δυσμών δέδοται , τη πόλει σου φαιδρώς βοώση*

Αλληλούια.

Ο "Γείτων" Θεός

            

 Μικροί πνευματικοί σπόροι 

           

 Ο Θεός είναι πιο κοντά σε κείνον που δοκιμάζει  μια έκτακτη συμφορά, παρά ο πλούσιος γείτονάς του, που μένει κλεισμένος μέσα στο άνετο σπίτι του, 

«ευφραινόμενος καθ’ ημέραν λαμπρώς».

 Τι μεγάλη ενίσχυση και παρηγοριά για μας τους πονεμένους και δυστυχισμένους ανθρώπους να σκεπτόμαστε ότι ο Θεός είναι ο πραγματικός και μοναδικός «γείτονας» μου!

 Ας μη λησμονούμε την προτροπή του Αγ. Ιακώβου που λέγει: «Εγγίσατε τω Θεώ και εγγιεί υμίν».   

Η προφητική λειτουργία της Εκκλησίας

            Η Εκκλησία δεν λειτουργεί σαν αυτοτελής και απομονωμένος οργανισμός  μέσα στον κόσμο. Η Εκκλησία δεν είναι  ένα γκέτο- στρατόπεδο των «καλών ανθρώπων», στην προκειμένη περίπτωση των χριστιανών, μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Η Εκκλησία λειτουργεί και σαν προφητικός οργανισμός που κρίνει την κοινωνία και τον πολιτισμό του κόσμου. Η Εκκλησία μοιάζει σαν τους αρχαίους προφήτες του Ισραήλ. Έχει δηλ. ένα προφητικό ρόλο να είναι με τη ζωή της, με την Αλήθεια της, κριτής, φύλακας και οδηγός της κοινωνίας και του κόσμου.

           Οι αρχαίοι προφήτες είχαν την κλήση και την αποστολή ν’ αποκαλύπτουν τις δαιμονικές δυνάμεις της ειδωλολατρίας και την καταστρεπτική τους επίδραση στη ζωή των ανθρώπων. Η σύγχρονη Εκκλησία έχει την κλήση και την αποστολή ν’ αποκαλύπτει και να εξουδετερώνει τις δαιμονικές δυνάμεις που επηρεάζουν αρνητικά το σύγχρονο κόσμο, όπως είναι η τεχνική, ο ορθολογισμός, η νεοειδωλολατρία κ. ά.

       Η Εκκλησία λειτουργεί προφητικά μέσα στον κόσμο, κρίνει τους θεσμούς του, κηρύσσοντας το εσχατολογικό της μήνυμα και προσφέροντας το πρότυπο της τέλειας κοινωνικής ζωής.

π. γ. στ.