Για Δασκάλους!

"Για δυόμισι χρόνια που υπηρέτησα στο σχολείο αυτό, ένας μαθητής στον άλλο δεν είπε σκληρό λόγο, αλλά και στα σπίτια τους και στο δρόμο και όπου πήγαιναν, φέρονταν με σεμνότητα, χωρίς καμία παρεκτροπή. Σέβονταν τους γονείς τους και όλους τους αγαπούσαν. Στην Εκκλησία στέκονταν με πολλή ευλάβεια και προσοχή, με σταυρωμένα χέρια. Παρατηρούσαν τις άγιες εικόνες και πρόσεχαν να μην κινούνται ή να μην κοιτάζουν δεξιά και αριστερά, διότι τους δίδασκα να είναι προσεκτικοί, αφού ο Θεός τους βλέπει. Είχα καταρτίσει δύο χορούς από καλλίφωνους μαθητές, πού έψαλαν στην Εκκλησία πολύ μελωδικά. Κάθε φορά που γινόταν πανήγυρη στις κωμοπόλεις και στα χωρία της επαρχίας, έστελναν και με καλούσαν πριν από ένα μήνα να πάω να ψάλλω με τα παιδιά. Όταν πάλι ένας μαθητής μου από το Σχολείο, στο δρόμο ή στο σπίτι του, παρεκτρεπόταν, όταν ερχόταν στο Σχολείο, εξομολογούνταν μπροστά μου και μπροστά στους συμμαθητές του και ζητούσε συγχώρηση. Οι μαθητές μου ήταν προηγουμένως χειρότεροι και από τα άγρια θηρία, διότι βλασφημούσαν, ασεβούσαν, δεν άκουγαν τους γονείς τους, έκαμναν αταξίες στο Σχολείο, ακόμη και πετροπόλεμο στα διαλείμματα. Όμως τώρα, με την καλή αγωγή, από άγρια θηρία έγιναν ήμερα πρόβατα. Όμως και οι γονείς τους, που έβλεπαν την αλλαγή των παιδιών τους, ωφελήθηκαν πολύ."

π.Φιλόθεος Ζερβάκος

Πηγή:http://www.impantokratoros.gr

"Η συνάντηση ενός ηλίθιου με μια ιδέα"

          Το φαινόμενο του φανατισμού σήμερα παρουσιάζει μεγάλη έξαρση. Και δεν είναι μόνο ο χώρος του Ισλάμ που εκ φύσεως εκτρέφει φανατισμένες συνειδήσεις, αλλά ακόμα και στο χώρο της Εκκλησίας συναντά κανείς μικρόνοες που ζουν την εξαλλοσύνη μιας παραποιημένης ιδέας κι έχουν την ψευδαίσθηση ότι μ’ αυτόν τον τρόπο, με τις ακρότητες και τη βία επιτελούν θεάρεστο έργο.

          Αιτία και πηγή του φανατισμού είναι ο εγωισμός. Ο φανατικός επιβάλλει με κάθε μέσο και τρόπο το δικό του πιστεύω αγνοώντας την ελευθερία των άλλων προσώπων. Η μεγαλομανία και ο εγωκεντρισμός  τον οδηγούν σε κρίσεις και αντιθέσεις προς το περιβάλλον του. Η επιμονή του δεν είναι ζήλος, αλλά έλλειψη γνησίου χριστιανικού πνεύματος, που βασίζεται στο λόγο του Κυρίου: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν…»

          Βλέπει κανείς εκδηλώσεις φανατισμού  και απορεί πώς υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται πιόνια στα χέρια των δημαγωγών, ποδοπατώντας το δώρο της ελευθερίας που μας χάρισε ο Θεός. Και το τραγικό σ’ αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι μόνο η επιμονή τους σε μία ιδέα, αλλά η επιβολή της με τη βία στους άλλους. Ο πιο επιεικής χαρακτηρισμός γι’ αυτούς είναι εκείνος που δίνει το απόφθεγμα: «Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δυστύχημα από τη συνάντηση ενός ηλίθιου με μια ιδέα».

          Τελικά οι φανατικοί δεν είναι μόνο φαρισαίοι και εγωκεντρικοί, αλλά και παρανοϊκοί. Οι πατέρες της Εκκλησίας τους ονομάζουν «ψευδοπροφήτες». Είναι μία αρρώστια που αν δεν αντιμετωπισθεί με τα φάρμακα της αγάπης και της μακροθυμίας κινδυνεύει να προκαλέσει ανεπανόρθωτα τραύματα στο σώμα της κοινωνίας.

          Η Εκκλησία βλέπει με κατανόηση αυτό το απόστημα  και για τη θεραπεία του δεν ακολουθεί τα άκρα, αλλά με μητρική σύνεση και κατανόηση ανέχεται και μακροθυμεί. Εξάλλου ο οργανισμός της Εκκλησίας από μόνος του αποβάλλει κάθε περιττό που δεν ακολουθεί την όλη λειτουργία του. Όλοι μέσα στην Εκκλησία ενωμένοι πορευόμαστε το δρόμο του αγιασμού  και κανείς δεν διεκδικεί το αλάθητο και το αναμάρτητο. Και κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει, ότι μέσα από την αμαρτία μπορεί να ξεπηδήσει η αρετή και ότι μέσα από τη φαινομενική αρετή να εμφανιστεί η αμαρτία. Εκείνος που απεργάζεται τη σωτηρία είναι ο Ιησούς Χριστός. Βέβαια ο ένθεος ζήλος και ο ενθουσιασμός δεν αποκλείονται από την Εκκλησία, όταν προέρχονται από μία ταπεινή καρδιά.

          Ο ζήλος ενός συνειδητού χριστιανού δεν έχει καμία σχέση με τον φανατισμό, διότι ο πιστός που έχει γνήσιο εκκλησιαστικό πνεύμα, γνωρίζει να υποχωρεί, να ταπεινώνεται και να υπακούει. Πάνω απ’ όλα εμπιστεύεται  τα πάντα στα χέρια του Θεού.

          Ο θρησκευτικός φανατισμός διαφέρει και γίνεται περισσότερο επικίνδυνος από τους άλλους, πολιτικούς, φυλετικούς κ.α., ότι δίνει την ψευδαίσθηση της νομιμότητας και της ηθικότητας, ότι δηλ. ο αγώνας γίνεται για την αλήθεια και την ηθική.

          Υπάρχει όμως αλήθεια και ηθική εκεί όπου δεν υπάρχει ταπείνωση και αγάπη; Εδώ χρειάζεται προσοχή.

          Ο Θεός θέλει να συνοδεύονται ο ενθουσιασμός και ο ζήλος μας από την αγάπη και τη συναίσθηση ότι κι αν εμείς σήμερα στέκουμε, δεν αποκλείεται αύριο να συντριβούμε. «Ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση».

Μητροπολίτης Φθιώτιδας Νικόλαος   

Ο πλησίον: Ζωή και θάνατος

           «Από τον πλησίον μας είναι η ζωή και ο θάνατος. Αν κερδίσουμε τον αδελφό μας, κερδίζουμε τον Θεό, αλλά εάν σκανδαλίσουμε τον αδελφό μας, στον Χριστό αμαρτάνουμε».

        Σε άλλες σελίδες στα αποφθέγματα του Αγίου Αγάθωνος, ενός άλλου Αιγύπτιου  μοναχού που έζησε μία ή δύο γενεές ύστερα από τον Άγιο Αντώνιο, και βρίσκουμε ακριβώς την ίδια επιμονή πάνω στις προσωπικές σχέσεις:

            Είπε ο Αββάς Αγάθων: «Αν μπορούσα να βρω κάποιο λεπρό, να του δώσω το σώμα μου και να πάρω το δικό του, θα το έκανα ευχαρίστως. Γιατί αυτή είναι η τέλεια αγάπη».

            Έλεγαν επίσης γι’ αυτόν ότι πηγαίνοντας στην πόλη μία μέρα βρήκε έναν άνθρωπο άρρωστο και απεριποίητο ριγμένο στην αγορά, ξένο, που δεν είχε κανέναν να τον φροντίζει. Ο γέροντας νοίκιασε ένα μικρό δωμάτιο και έμεινε μαζί του και από το εργόχειρό του πλήρωσε το ενοίκιο και ξόδευε τα υπόλοιπα χρήματα για τις ανάγκες που είχε ο άρρωστος και έμεινε τέσσερις μήνες, ώσπου θεραπεύτηκε ο άρρωστος. Και ύστερα ο γέροντας επέστρεψε στο κελί του με ειρήνη.

        Από τον πλησίον είναι η ζωή και ο θάνατος. Αυτός είναι ο βασικός χαρακτήρας του χριστιανισμού. Ο Άγιος Αντώνιος ήταν ερημίτης αλλά ήταν πλήρως συνειδητοποιημένος για τους δεσμούς που ένωναν τους συνανθρώπους του. Η εν Χριστώ ζωή, αναγνώριζε, δεν είναι μονήρης αλλά συλλογική και κοινωνική. Δεν είναι η ιδιωτική αναζήτηση ενός ατόμου για τον Θεό του αλλά μία ζωή με και για τους άλλους ανθρώπους. Χριστιανισμός σημαίνει αλληλεγγύη, ταύτιση με τους άλλους, συνοχή. Είμαστε, σύμφωνα με τα λόγια του Παύλου, «ένα σώμα εν Χριστώ» , είμαστε «αλλήλων μέλη».

            Ο χριστιανισμός είναι αυτός που έχει αδελφούς και αδελφές, αυτός που παρουσιάζεται μπροστά στο Θεό ως μέλος μιας οικογένειας. Ο Παράκλητος, το Πνεύμα της Αληθείας, δίνεται στον καθένα από εμάς προσωπικά αλλά σε κανένα από μας απομονωμένα. «Και είτε πάσχει εν μέλος, συμπάσχει πάντα τα μέλη». Αυτό λέγεται για την Εκκλησία και αν δεν το νοιώθουμε δεν είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Η ενότητα είναι η βαθύτερη ουσία της Εκκλησίας.

 Κάλλιστος Γουέαρ, Επίσκοπος Διοκλείας

Μαζί με τους αγίους

 

Το χρήμα διευθύνει τον κόσμο

   Μεγάλη διαμάχη έχει ξεσπάσει μεταξύ των σοφών, για να καθορίσουν τι αντιπροσωπεύει το χρήμα στη ζωή των ανθρώπων. Εκείνο όμως που μένει πάντα σαν γεγονός είναι ότι το χρήμα διευθύνει τον κόσμο. Οι άνθρωποι προσκυνούν και λατρεύουν τη θεότητα του χρήματος και στην ουσία είναι ειδωλολάτρες κι όταν ακόμη πιστεύουν πως είναι χριστιανοί.

      Όποιος  πραγματικά μπόρεσε να απαλλαγεί από την αγάπη προς το χρήμα, από την φιλαργυρία, νίκησε το πρώτο και μεγάλο κακό στη ζωή, ξερίζωσε από μέσα του τη «ρίζα πάντων των κακών». Τα χρήμα, όπως φανερώνει και η λέξη, δεν είναι παρά ένα μέσο «προς χρήσιν» του ανθρώπου. Από στιγμή όμως που το μέσον γίνεται σκοπός, το χρήμα διευθύνει τον  άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος το χρήμα. Γι' αυτό η Εκκλησία, όχι χωρίς λόγο και βαθύτερη σημασία, έδωκε τον τίτλο των «αναργύρων» στους αγίους Κοσμά και Δαμιανό, των οποίων γιορτάζει τη μνήμη την 1^ην Νοεμβρίου.

π. γ. στ.

Ο πιστός: Μέλος ενός σώματος

            Ο Χριστός έφερε στον κόσμο το νέο μήνυμα της αγάπης και της ισότητας και διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ισότιμοι, ο δε Απ. Παύλος τονίζει τη συνείδηση της υπάρξεως του ενός σώματος.

          Δυστυχώς η συνείδηση του ενός σώματος έχει χαθεί από τους περισσότερους χριστιανούς. Έχει επικρατήσει η συνείδηση του αυτονομισμού και της ανεξαρτητοποιήσεως. Κι εμείς οι χριστιανοί δεμένοι στο άρμα της διασπαστικής εποχής που ανήγαγε το προπατορικό αμάρτημα της ανυπακοής σε αρετή, συμπορευόμαστε με έναν κόσμο που συνεχώς διασπάται έστω κι αν φαινομενικά δείχνει  ότι επιδιώκει την ενότητα και τη σύσφιγξη των σχέσεων.

      Και αν οι μακράν του Χριστού δικαιολογούνται γι' αυτή τους την συμπεριφορά, εμείς που ζούμε μέσα στην Εκκλησία και τρεφόμαστε από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που έχουμε τον σύνδεσμο της αυτής πίστεως πώς εξηγείται όχι μόνο να έχουμε χάσει τη συνείδηση του ενός σώματος, αλλά και να προβαίνουμε σε πράξεις που διασπούν την ενότητα και τραυματίζουν θανάσιμα το Σώμα του Χριστού; Μας λείπει το πνεύμα της μαθητείας, η διάθεση της απλότητας, η γνήσια αγάπη που γνωρίζει να υποχωρεί και να θυσιάζεται χάριν του άλλου. Επιδιώκουμε τη δικαίωση μας και όχι τη σωτηρία μας. Ζητούμε με τις δικές μας ενέργειες να σώσουμε τον κόσμο και περιορίζουμε τη δύναμη του Αγ. Πνεύματος. Και μετά αφού εμείς οι ίδιοι γινόμαστε  αίτιοι όλων των δεινών, ρίχνουμε το βάρος της ευθύνης στον κόσμο, στην αμαρτία, στους ανθρώπους του σκότους, που όμως φταίνε πολύ λιγότερο απ’ όλους εμάς».

            Γι' αυτό «στώμεν καλώς» και χριστιανοπρεπώς.

            ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Φθιώτιδος «Πορεία αυτοκρινόμενη»

Συνάξεις ανδρών

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

            Ανακοινούται, ότι κάθε Δευτέρα και ώρα  7-8 μ.μ.  στον Ιερό Ναό μας θα πραγματοποιούνται «ΣΥΝΑΞΕΙΣ ΑΝΔΡΩΝ» κατά τις οποίες εφέτος θα σχολιαστεί και θα αναλυθεί ο περίφημος προσευχητικός 50^ος Ψαλμός της μετανοίας, από τον πρωτ. π. Γερασιμάγγελο Στανίτσα.  

            Πρόκειται για ένα βαθυστόχαστο κείμενο, θεόπνευστο, μεγίστης αξίας με πλούτο πνευματικών εννοιών με διδάγματα για τη ζωή μας σωτήρια και ωφέλιμα. Αληθινό αριστούργημα.

            Γι αυτό παρακαλούμε τους ευσεβείς πιστούς να δείξουν ενδιαφέρον για την πνευματική ευκαιρία  που προσφέρει η Εκκλησία.

                                                                                   

Εκ του Ιερού Ναού

Πήρε παράταση η παραμονή της εικόνας "Άξιον εστί"

Παράταση μέχρι και τις 3 Νοεμβρίου η παραμονή της Ι. Εικόνας «Άξιον Εστί» στον Ι. Ναό του Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης, μετά από απόφαση της Επιτροπής προσκυνήματος.
Αιτία για την παράταση αυτή, στάθηκε η προσέλευση μεγάλου αριθμού πιστών προσκυνητών σε καθημερινή βάση.
Έτσι λοιπόν, η εικόνα θα μεταφερθεί πίσω στο Άγιον Όρος το πρωί της 3ης Νοεμβρίου, στις 11 το πρωί.
                                    Η ανακοίνωση της Επιτροπής
"Επειδή το πλήθος των προσκυνητών της ιεράς Εικόνος της Παναγίας ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙΝ καθημερινώς αυξάνεται εν όψει της επανόδου της στο ΆγιονΌρος, η Επιτροπή  του προσκυνήματος απεφάσισε την παράταση της παραμονής της στον ιερό Ναό του αγίου Δημητρίου μέχρι τις 3 Νοεμβρίου 2012, με ώρα αναχωρήσεώς της την 11η πρωινή."