Γιατί τόση αυστηρότητα....δεν χρειάζεται και λίγη επιείκεια;

Είναι αλήθεια ότι φοβόμαστε  την αυστηρότητα και τις δυσκολίες της ζωής και θεωρούμε την εύκολη ζωή σαν το άκρο άωτο της ευδαιμονίας. Αλλά πρέπει να είμαστε αυστηροί με τον εαυτό μας. Υπήρξαμε πολύ επιεικείς με τον εαυτό μας, γι’ αυτό  και ξεκόψαμε απο την εκκλησιαστική ζωή με αποτέλεσμα την εγκληματικότητα, τη διαφθορά, την αποδιοργάνωση της οικογένειας, το ανικανοποίητο στη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να γίνουμε ασκητές για να επανορθώσουμε όλα αυτά. Πάντως η επιείκεια οδηγεί στην απώλεια. Αρνούμαστε την επιείκεια μόνο όταν απειλείται η υγεία μας και τότε νηστεύουμε αδιαμαρτύρητα για να βρούμε τη θεραπεία μας ή δεχόμαστε την όποια στέρηση για να αποφύγομε τα χειρότερα.

          Πρέπει όμως σιγά -σιγά να καταφέρουμε ν’  αναπτύξουμε τις αρχές του ασκητικού τρόπου ζωής σε όλους τους τομείς της ζωής  μας. Η πολυτέλεια, η αναζήτηση των περιττών αγαθών εξαντλούν τις πηγές μας. Δυστυχώς έχουμε επινοήσει τόσα άχρηστα πράγματα, και τώρα καταλαβαίνουμε, ότι τα αποθέματα του πλανήτη μας κινδυνεύουν να εξαντληθούν. Η χλιδή οδηγεί σε μια βάρβαρη συμπεριφορά απέναντι στη κτίση και στο φυσικό περιβάλλον. Το ψωμί, που ήταν πάντα σε μεγάλη εκτίμηση, τώρα το πετάμε στα σκουπίδια. Η πολυτέλεια και η χλιδή μας έχει κάνει σκλάβους  της, μας έχει επιβάλλει το ζυγό της.

          Λένε για κάποιον ότι είχε τοποθετήσει σε κάθε γωνία του σπιτιού του έπιπλα μεγάλης αξίας και, όταν δεχόταν τους φίλους του, τους απαγόρευε να κάθονται πάνω σ’  αυτά. Να σε τι γελοίες ακρότητες οδηγεί το πάθος της χλιδής.

          Αντί γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα να ακολουθούμε τα λόγια του Αποστόλου Παύλου που έλεγε ότι θα έπρεπε να είμαστε ευχαριστημένοι όταν έχουμε την καθημερινή μας τροφή. Αυτό μας εξασφαλίζει πολύ μεγαλύτερη ελευθερία τόσο για το πνεύμα όσο και για το σώμα. Και μεις πρέπει να πάρουμε τον 21ο αιώνα για πρότυπο και  να κάνουμε τη θρησκεία πηγή εκμετάλλευσης; Το ζήτημα δεν είναι να προσαρμόσουμε τη θρησκεία στις επιθυμίες και τα καπρίτσια μας, αλλά να συμμορφωθούμε με τις ευαγγελικές εντολές. Έτσι δεν θα γίνεται αυτό που συμβαίνει τόσο συχνά, να κτυπάμε το κεφάλι μας εκ των υστέρων.

γ.

Ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ κρίση, Καραποστόλης Βασίλης

          Οἱ καιροὶ εἶναι τέτοιοι ποὺ ἐπιβάλλουν στὶς σκέψεις μας νὰ πηγαίνουν πιὸ πέρα ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου συνήθως ἔφθαναν. Συνηθίζουν πολλοὶ τελευταία νὰ μετρᾶνε καὶ νὰ ξαναμετρᾶνε τὸ δημόσιο χρέος τῆς χώρας καὶ νὰ τὸ χαρακτηρίζουν αἰτία τοῦ σημερινοῦ προβλήματος. Πράγματι, ἀκόμη κι ἂν δὲν εἶναι τόσο ὑψηλὸ ὥστε ἀπὸ μόνο του νὰ δημιουργεῖ συνθῆκες ἀποδιάρθρωσης τῆς οἰκονομίας, τὸ χρέος παραμένει ὡς μέγεθος στοιχεῖο νοσηρό. Δὲν εἶναι ὅμως αἰτία τῆς κρίσης, εἶναι ἀποτέλεσμα. Γιὰ νὰ ἐντοπίσουμε τί ὑπάρχει πρὶν ἀπ’ αὐτὸ καὶ πίσω ἀπ’ αὐτό, πρέπει νὰ θέσουμε τὸ ἐρώτημα: γιατί τόση εὐκολία μέχρι τώρα στὸ νὰ προσφεύγουμε σὲ πιστωτές; Ἡ ἀπάντηση μπορεῖ νὰ βγεῖ μέσα ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν ἐρώτηση. Η Ἑλλάδα δανειζόταν εὔκολα γιατί πίστευε στὴν εὐκολία.

ΟΛΑ ΠΛΗΝ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ

 

Οι Άγιοι Πατέρες, οι υποδειγματικοί τηρητές των εντολών του Θεού, που κατέκτησαν την αγιότητα με την βοήθεια του Κυρίου, μας δίδαξαν να δεχόμαστε ταπεινά και πρόθυμα όλες τις κατηγορίες, εκτός από την κατηγορία του αιρετικού. Γιατί αν ομολογήσεις την αίρεση, ομολογείς τον χωρισμό σου από τον Θεό. Γι’ αυτό ας προσέχουμε πριν απ’ όλα την ακρίβεια της πίστεως και ας αποφεύγουμε και τις αιρέσεις και τους αιρετικούς και προ παντός τις δαιμονοκίνητες διδασκαλίες τους, που μολύνουν και παγιδεύουν την ψυχή. Διάκριση, λοιπόν, μεγάλη, όπως αυτή, που έδειξε ο Αββάς Αγάθων και την σημειώνουμε  εδώ σαν παράδειγμα.

          -Έλεγαν για τον Αββά Αγάθωνα ότι ήταν στολισμένος με μεγάλη διάκριση. Πήγαν, λοιπόν, κάποτε μερικοί αδελφοί να τον επισκεφθούν και να δοκιμάσουν την αρετή του, αν οργίζεται και αν έχει διάκριση. Του είπαν λοιπόν: “Εσύ είσαι ο Αββάς Αγάθων; Ακούσαμε για σένα ότι είσαι ακόλαστος και υπερήφανος”. Και εκείνος τους λέγει: “Ναι, έτσι είναι, όπως τα λέτε”. Και του ξαναλένε: “Εσύ είσαι ο Αγάθων, ο φλύαρος και φιλοκατήγορος;” Και τους αποκρίθηκε: “Ναι, εγώ είμαι”. Του ξαναλένε οι επισκέπτες του: ‘Εσύ είσαι ο Αγάθων ο αιρετικός”; Και τους απάντησε: “Δεν είμαι αιρετικός”. Τότε τον παρακάλεσαν λέγοντας: “Πες μας,  Αββά, γιατί παραδέχτηκες τόσα άλλα που σου είπαμε και το τελευταίο δεν το άντεξες”;

          Και ο Αββάς Αγάθων τους είπε: “Τα πρώτα τα παίρνω επάνω μου, γιατί χρέος  είναι για την ψυχή μου. Αλλά το αιρετικός είναι χωρισμός από τον Θεό και δεν θέλω να χωρισθώ από τον Θεό”. Και οι αδελφοί ακούγοντάς τον, θαύμασαν την διάκρισή του και έφυγαν ενισχυμένοι ψυχικά”.

          Π. Μ. Σωτήρχος, “ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ”

Ως τα παιδία....

 

Αναρωτιέμαι....

          Σήμερα το πρωί βρέθηκα μπροστά σε ένα περιστατικό. Δύο παιδιά,  πιτσιρίκια ,είχαν πιαστεί τα χέρια. Βρισιές, φτυσίματα, κλωτσιές, μπουνιές. Η κατάσταση είχε ανάψει για τα καλά.

          Αιτία και αφορμή;

          Νομίζω αδιάφορο. Και να ρωτούσες, δεν θα ήξεραν τι να σου πουν.

          Τι σου είναι τα παιδιά. Ό, τι βλέπουν, σε ό, τι κόσμο μεγαλώνουν, αυτό θα πράξουν και αυτά. Αυτό θα μιμηθούν. Όταν ο κόσμος αυτός είναι γεμάτος από βία, και αυτά θα  επιλέξουν τη βία.

          Σωστά; Λάθος.

          Γιατί; Γιατί πήρε μόνο τρία λεπτά. Τρία λεπτά χρειάστηκαν, μόνο τρία λεπτά, να ζορίσω αυτά τα παιδιά, για να δώσουν τα χέρια. Τρία λεπτά, για να ζητήσει συγγνώμη το ένα από το άλλο.

          Και θα μπορούσε κάποιος να πει ότι εντάξει, εξαναγκάστηκαν.

          Εξαναγκάστηκαν να σταματήσουν.

          Εξαναγκάστηκαν να δώσουν τα χέρια.

          Εξαναγκάστηκαν να ζητήσουν συγγνώμη.

          Κανείς όμως δεν εξανάγκασε αυτά τα δύο παιδιά να συνεχίσουν το παιχνίδι τους, μιλώντας και γελώντας, για όλο το υπόλοιπο της ημέρας.

          Και έτσι αναρωτιέμαι....

          Ποιος έξυπνος, ποιος ώριμος ενήλικας θα μπορούσε, Άνθρωπε, να το κάνει αυτό; 

          Αναρωτιέμαι...

          Ποιος από μας, με μόρφωση και πείρα στη ζωή, θα μπορούσε μετά από ένα τέτοιο περιστατικό, να κοινωνήσει τον εχθρό του.

          Αναρωτιέμαι λιγότερο αίμα θα είχε ποτίσει αυτή τη γη, αν παίρναμε παράδειγμα αυτά τα παιδιά.

          Αν όλοι, “ως παιδία” γινόμασταν...

          Ελευθέριος Γ. Ελευθεριάδης, Ψυχολόγος

Πανδημία – Παιδιά: Αντίδοτο η ενίσχυση κοινωνικοποίησης με συνομηλίκους

Στο παιδικό πάρτι, πριν από λίγες ημέρες, ο ανιματέρ δυσκολευόταν να βάλει σε τάξη τα παιδιά. Τεσσάρων-πέντε ετών τα περισσότερα, έφευγε το ένα από τη μία, το άλλο από την άλλη, άλλο ζητούσε επιτακτικά ένα τραγούδι, άλλο να ζωγραφίσει, άλλο να παίξει με την μπάλα. Η απόγνωση στο πρόσωπο του επαγγελματία ήταν φανερή ακόμα και κάτω από το πολύχρωμο μακιγιάζ. Ηταν σαφές, τα παιδιά δεν γνώριζαν πώς να συμπεριφερθούν, τους κώδικες του πάρτι. Τα τελευταία δύο χρόνια η πανδημία τούς είχε στερήσει αυτού του είδους την κοινωνικοποίηση. Αραγε αναπληρώνεται το χαμένο έδαφος ή το ίχνος της πανδημίας είναι ανεξίτηλο;

Επίδραση των lockdowns

Οι ειδικοί ψυχικής υγείας ήταν οι πρώτοι που παρατήρησαν το πρόβλημα. «Βλέπουμε στα γραφεία μας παιδιά-αγρίμια», αναφέρει μιλώντας στην «Κ» η ψυχολόγος – παιδοψυχολόγος Αντιγόνη Γινοπούλου. «Τα φέρνουν οι γονείς γιατί είτε δεν μπορεί να υπακούσουν σε κανόνες είτε γιατί δεν μπορούν να συνεργαστούν. Και καθώς συζητάμε διαπιστώνουμε ότι στη διάρκεια της πανδημίας ήταν απλώς μπροστά σε μια οθόνη χωρίς καμία άλλη δραστηριότητα». Για πολλά παιδιά, ο παρατεταμένος εγκλεισμός χωρίς «ανάσες» είχε ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με την ίδια, να έχουν μείνει πίσω σε επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης αλλά και σε επίπεδο γνωστικής ανάπτυξης. «Η ανάπτυξη ενός παιδιού εξαρτάται από την επαφή με τους συνομηλίκους του, με το σχολείο, με την οικογένεια. Ο κάθε παράγοντας έχει τον ρόλο του. Τώρα υπήρξε απουσία των παραγόντων που βοηθούν στην κοινωνικοποίηση και στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων του. Μπορεί και πριν από την πανδημία να υπήρχε “κλεισούρα” λόγω του τρόπου ζωής, αλλά τώρα η διαφορά είναι πολύ μεγάλη. Ειδικά στα παιδιά νηπιαγωγείου και δημοτικού, οι διαφορές είναι τεράστιες».

Ελλειψη συναναστροφών

Η πανδημία ήταν μια πρωτόγνωρη κατάσταση για όλους, για την οποία κανείς δεν ήταν έτοιμος – ούτε οι γονείς. «Βρέθηκαν σοκαρισμένοι στα σπίτια τους. Ο διάχυτος φόβος δεν μας επέτρεπε πολλές φορές να βγούμε έξω ούτε για μια στοιχειώδη κοινωνικοποίηση, έστω στο πάρκο ή στην παιδική χαρά». Χωρίς συναναστροφές και περνώντας μεγάλο μέρος της ημέρας μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, τα παιδιά μιλούσαν λιγότερο. Και κατ’ επέκταση σκέφτονταν λιγότερο. Η έλλειψη συγχρωτισμού με άλλους ανθρώπους επίσης «μπλοκάρει» και τη συναισθηματική νοημοσύνη. Δεν ξέρεις πώς να προσεγγίσεις τον άλλο, πώς να του απευθυνθείς. «Το γεγονός επίσης ότι όλα τα μαθήματα γίνονταν μέσω της οθόνης, ακόμα και στο νηπιαγωγείο, είχε ως αποτέλεσμα να έχουμε βαριεστημένα παιδιά που δεν συμμετέχουν, που την ώρα του μαθήματος απασχολούνταν με κάτι άλλο. Και που σίγουρα μαθησιακά δεν πήγαν μπροστά», εξηγεί η κ. Γινοπούλου. «Είχαμε πολλά παιδιά που πήγαν κατευθείαν στο προνήπιο, στην υποχρεωτική εκπαίδευση δηλαδή, χωρίς να έχουν μάθει ποτέ πώς να συναναστρέφονται άλλα παιδιά. Κι αυτό γιατί στη διάρκεια της πανδημίας παρέμειναν εγκλωβισμένα στον στενό κύκλο της οικογένειας».

Την ίδια στιγμή οι γονείς, αντίστοιχα κουρασμένοι, αύξησαν την ανοχή τους σε φαινόμενα εξάρτησης από τις οθόνες –άσ’ το να παίξει– προκειμένου να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. «Αυτά όμως προκαλούν νεύρα στα παιδιά και εντάσεις. Αν είχαν πριν χειριστικά παιδιά, τα έκαναν ακόμα πιο χειριστικά».

Αντιστροφή

Είναι αναστρέψιμη η κατάσταση; Και σε ποιο βαθμό; «Φοβάμαι ότι κάποια πράγματα δεν καλύπτονται εκ των υστέρων, γιατί όλα έχουν την ώρα τους. Το 5χρονο έχει συγκεκριμένα πράγματα ανάγκη, που δεν μπορούν να καλυφθούν στα 7 και στα 8. Δεν θα είναι το ίδιο. Είναι μια αλυσίδα, που το ένα κομμάτι ακολουθεί το άλλο, υπάρχει η κατάλληλη ηλικία για κάθε ερέθισμα». Αν κάτι είναι κρίσιμο, είναι η ενίσχυση της κοινωνικοποίησης των παιδιών. «Τα παιδιά πρέπει να παίζουν με τους συνομηλίκους τους. Οχι με μικρότερα παιδιά που τα κάνουν ό,τι θέλουν, ούτε με μεγαλύτερα που τα κανακεύουν. Να βοηθήσουμε τα παιδιά να έχουν επικοινωνία και να μάθουν να παίζουν. Να περιορίσουμε τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και να συζητάμε μαζί τους όσο περισσότερο γίνεται».

καθημερινη

Κύριε, ελευθέρωσέ με από τον εαυτό μου

Σ’ ευλογώ για την αγάπη Σου, Πατέρα των οικτιρμών. Σ’ ευλογώ για το έλεος και τη μακροθυμία Σου. Για την ανεξάντλητη ανοχή Σου, που τη μελετώ στη στάση Σου απέναντί  μου.

          Πως με ανέχεσαι! Πως ανέχεσαι τον κακότροπο, τον τερατώδη εγωισμό μου, ω Απόλυτο Πανάγιο Πνεύμα.

          Ναι! Και σήμερα γεμάτες ήταν οι ώρες μου από εγωισμό. Άξονας της ζωής μου ο προσφιλέστατος εχθρός  μου, ο εαυτός μου.

          Συγχώρεσέ με, Κύριε, γι’ αυτό μου το μόνιμο αμάρτημα. Ελέησέ με.

          Γλίτωσέ με από τον εαυτό μου. Σπάσε το σκληρό κέλυφος μέσα στο οποίο ο εγωισμός έκλεισε την ύπαρξή μου.

          Πόσες φορές και σήμερα δεν επιζήτησα να γίνω το κέντρο του ενδιαφέροντος των άλλων! Τι δεν μηχανεύτηκα, Κύριε, για να προσελκύσω τα βλέμματα, να επισύρω το θαυμασμό, χωρίς μάλιστα να κάνω ειδική προσπάθεια γι’ αυτό. Κι όσες φορές το πέτυχα τι ηδονή δεν εδοκίμασα.

          Συγχώρεσέ με, Κύριε.

          Αντίκρισα, Θεέ μου, και σήμερα ένα σωρό σοβαρά προβλήματα. Είδα τον πόνο στα πρόσωπα των συναδέλφων μου. Κι όμως προσπέρασα ουσιαστικά αδιάφορος. Γιατί πάντα ένα ήταν το κέντρο που μαγνήτιζε το βλέμμα μου: το εγώ  μου. Άξονας αμετακίνητος  γύρω από τον οποίο περιστρέφομαι ασταμάτητα. Σ’ όποιο σημείο κι αν βρέθηκα, τον εαυτό μου κοίταζα. Αέναη μελέτη μου η εγωιστική προβολή  μου.

          Πότε επιτέλους, ω Σταυρωμένη Αγάπη, θα ξεπεράσω αυτό το άθλιο εγώ; Πότε θα μπορέσει η γνήσια, η αληθινή  ύπαρξή  μου να ελευθερωθεί από τα δεσμά του εγωισμού.

          Πότε, ω Ιησού, το θείο παράδειγμά Σου θα με εμπνεύσει κι ο Σταυρός Σου θα μιλήσει αληθινά στην ψυχή  μου;

          Θεέ  μου, Θεέ μου, λύτρωσε με από τον εγωισμό, σώσε με απο τα δεσμά του.

          “ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ ΘΕΟ”. ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ- πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής

“Τυραννίς” πηγή “μισαλληλίας”

 

Η ιστορία είναι πλούσια σε θετικά, αλλά και σε αρνητικά παραδείγματα. Λόγω των δύσκολων ημερών που διερχόμαστε, θα επικεντρωθούμε σε ένα αρνητικό παράδειγμα, που δεν είναι άγνωστο ως τύπος εξουσίας και στις μέρες μας. Αναφερόμαστε στον αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης “τύραννο” Φωκά, του οποίου η “τυραννίς” διήρκησε από το 602 ως το 610 μ. Χ., όταν την κατέλυσε με επανάσταση του ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ηράκλειος.

          Στην ιστορία του Ελληνικού Έθνους διαβάζουμε: “Η τυραννίς του Φωκά περιγράφεται ομόφωνα από όλες τις πηγές, σύγχρονες και μεταγενέστερες, ως μία από τις αμαυρότερες σελίδες της βυζαντινής ιστορίας. Χαρακτηριστικά τονίζεται ότι από την ημέρα της στέψεώς του “κρατεί της ευδαιμονίας  η συμφορά, και λαμβάνει την έναρξιν τα μεγάλα των Ρωμαίων ατυχήματα”. Σε άλλο σημείο γράφεται: “Χαρακτηριστικό της καταστάσεως που επικρατούσε είναι ένα απόσπασμα από “θαύματα του Αγίου Δημητρίου”: κατηγορεί τον Φωκά, τον οποίο αποκαλεί “διάβολον”, ότι έσπειρε την “μισαλληλίαν” σε όλη την Ανατολή, ως αυτή την Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα οι εμφύλιες συγκρούσεις να μην περιορίζονται πια στην αγορά, αλλά να αλληλοσφάζονται συγγενείς και πρώην φίλοι μέσα στα ίδια τους τα σπίτια”.

          Η λιτή, χωρίς περιττούς σχολιασμούς, περιγραφή της βασιλείας του τυράννου Φωκά από τον όσιο Θεοφάνη στην Χρονογραφία του, δημιουργεί φρίκη. Είναι η περιγραφή μιας κόλασης, μιας εξουσίας που εξαθλίωσε το Κράτος, ταλαιπώρησε αφάνταστα τον λαό, οδήγησε πολλούς σε βασανιστικούς θανάτους, ώστε να μείνει το όνομά του  στην λαϊκή παράδοση της Ανατολής ως το χαρακτηριστικό κάθε “δύσκολου ανθρώπου”-τύραννος Φωκάς.

          Όμως παρά την τυραννική εγκληματική εξουσία του παρουσιαζόταν ως ακραιφνής ορθόδοξος χριστιανός, σε αντίθεση με τον διαλλακτικό σε θεολογικά θέματα προκάτοχό του Μαυρίκιο, τον οποίο φόνευσε για του αρπάξει την εξουσία. Διαβάζουμε: “Ο Φωκάς εγκατέλειψε τη διαλλακτική πολιτική του Μαυρικίου και εμφανίσθηκε ως υποστηρικτής της απόλυτης ορθοδοξίας”.

          Ο τύραννος Φωκάς άφησε ως ιστορική μνήμη ένα μείγμα εγκληματικής εξουσίας και ιδιόρρυθμης, με έμφαση φανατικά ορθόδοξης θρησκευτικότητας. Ένα μείγμα που κυκλοφορεί ως τις μέρες μας στην παγκόσμια πολιτική αγορά, δημιουργώντας αιματηρές πολεμικές εκρήξεις.

          Στην Δωδεκάβιβλο του Δοσιθέου διαβάζουμε: “προ δε του γενέσθαι ταύτα”, δηλαδή πριν καταλάβει την Κωνσταντινούπολη ο Ηράκλειος και εκδιώξει από τον θρόνο του τον τύραννον Φωκά, οδηγώντας  το στον θάνατο, “είπεν ο Πατριάρχης Θωμάς Θεοδώρω τω Συκεώτη παραινέσαι τον Φωκάν παύσασθαι από των φόνων, ο δε τύραννος ήτησε  ρυσθήναι της ποδάγρας και παύσασθαι, του γεγονότος, ο Φωκάς πάλιν Φωκάς ην, όθεν είπεν αυτώ ο Θεόδωρος την καταστροφήν αυτού”.

          Ο Πατριάρχης Θωμάς καταφεύγει στην μαρτυρημένη αγιότητα του οσίου Θεοδώρου του Συκεώτη, του οποίου η μνήμη εορτάζεται στις 22 Απριλίου, και του ζητά αυτός να συμβουλεύσει τον τυραννικό αυτοκράτορα. Ο Φωκάς για να δεχθεί την συμβουλή απαίτησε την θαυματουργική θεραπεία της ποδάγρας που τον ταλαιπωρούσε.

          Το θαύμα   του δόθηκε, αλλά “ο Φωκάς πάλιν Φωκάς ην”. Ο Θεός διά του αγίου Θεοδώρου ικανοποίησε την απαίτησή του. Όμως αυτός έμεινε ασυγκίνητος απέναντι στην ευσπλαχνία και την ταπείνωση του Θεού, οπότε ακολούθησε η αυτοκαταστροφή του.

          Είθε να μην ζηλώσουν την “δόξα” του σύγχρονοι ηγέτες και εμείς να μη μένουμε ιδιοτελείς και ασυγκίνητοι απέναντι στις πολλαπλές φανερώσεις της ευσπλαχνίας και της ταπείνωσης του Θεού.

          Πρωτ. Θ. Βαμβίνης