Μαζί με τους Αγίους

ΟΙ ΑΣΩΜΑΤΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ, 8 Νοεμβρίου

       Στις 8 Νοεμβρίου η Εκκλησία μας τελεί σύναξη «εις τιμήν και μνήμην των Αρχαγγέλων Μιχαήλ και Γαβριήλ  και των λοιπών ασωμάτων και ουρανίων Δυνάμεων». Ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο είναι οι Άγγελοι, που δημιουργήθηκαν από τον Θεό πριν από τον κόσμο και τον άνθρωπο, καθώς λέγει η θεία Γραφή: «ότε εγεννήθησαν άστρα ήνεσάν με εν φωνή μεγάλη πάντες άγγελοί μου».

       Το έργο των Αγίων Αγγέλων είναι να υπηρετούν στη σωτηρία των ανθρώπων, όπως πάλι μας λέει η θ. Γραφή: «Πάντες εισί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα δια τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν». Στην Αγία Γραφή βλέπομε τρεις αρχαγγέλους  με τα ονόματά τους, τον Μιχαήλ και τον Γαβριήλ και τον Ραφαήλ, που εκτελούν διακονία για τη σωτηρία των ανθρώπων. Κάθε άνθρωπος-ευσεβής άνθρωπος- έχει τον Άγγελό του. «Άγγελον ειρήνης, πιστόν οδηγόν, φύλακα...» της ζωής και της ψυχής του, που τον προστατεύει από κάθε κακό.

          π. γ.  στ.

"Όπου επισκιάσει η χάρις σου Αρχάγγελε..."

«Αιτούμεν σε τα πυρφόρα αυτού βέλη, 

τα καθ' ημών κινούμενα απόσβεσον»

Λυτρωτικά μηνύματα από τους ψαλμούς

            Όταν δοκιμάζουμε θλίψεις και δοκιμασίες διαβάζουμε τον 3ο ψαλμό.

           

            Όταν ο Θεός ακούει τις προσευχές μας διαβάζουμε τον 4ο ψ.

           

            Όταν αμαρτάνουμε και φοβόμαστε την οργή του Θεού διαβάζουμε τον 6οψ.

            Όταν είμαστε σε απόγνωση διαβάζουμε τον 10ο ψ.

            Όταν βλέπουμε να πλεονάζει η κακία των ανθρώπων διαβάζουμε τον 11ο ψ

            Όταν νομίζουμε ότι ο Θεός δεν εισακούει τις προσευχές μας διαβάζουμε τον 12ο ψ.

            Όταν βλέπουμε να μας περικυκλώνουν οι εχθροί μας διαβάζουμε τον 26ο ψ.

            Όταν μας υπονομεύουν οι άλλοι διαβάζουμε τον 34ο ψ.

            Όταν νοιώθουμε ενοχή στην καρδιά μας μπορούμε να διαβάσουμε τον 50ψ.

            Όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά διαβάζουμε τον 37ο ψ.

            Όταν βρισκόμαστε σε πειρασμό διαβάζουμε τον 139ο ψ.

            Όταν αντιμετωπίζουμε μία κρίσιμη κατάσταση διαβάζουμε τον 45ο ψ.

            Όταν υποφέρουμε από ανία διαβάζουμε τον 103ο και τον 104ο ψ.

            Όταν νοιώθουμε μοναξιά, απογοήτευση ή φόβους διαβάζουμε τον 23ο και τον 27ο ψ.

            Όταν ανησυχούμε για αγαπητά μας πρόσωπα διαβάζουμε τον 107ο ψ.

            Αν είμαστε ασθενείς ή αν έχουμε πόνους διαβάζουμε τον 91ο ψ.

            Όταν φεύγουμε για ταξίδι ή για να πάμε στη δουλειά μας διαβάζουμε τον    121ο ψ.

            Για να ζούμε αρμονικά με τους συνανθρώπους μας ας συμμορφωθούμε  με τον 115 ψ.

            Αν έχουμε τοποθετηθεί σε υπεύθυνη θέση για να στηριχθούμε και να μην πέσουμε διαβάζουμε τον 144ο ψ.

            Υποδείγματα προσευχής μπορούμε να βρούμε στους ψαλμούς 41ο και 51ο ψ

Ο πιστός: Μέλος ενός σώματος

            Ο Χριστός έφερε στον κόσμο το νέο μήνυμα της αγάπης και της ισότητας και διακήρυξε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ισότιμοι, ο δε Απ. Παύλος τονίζει τη συνείδηση της υπάρξεως του ενός σώματος.

          Δυστυχώς η συνείδηση του ενός σώματος έχει χαθεί από τους περισσότερους χριστιανούς. Έχει επικρατήσει η συνείδηση του αυτονομισμού και της ανεξαρτητοποιήσεως. Κι εμείς οι χριστιανοί δεμένοι στο άρμα της διασπαστικής εποχής που ανήγαγε το προπατορικό αμάρτημα της ανυπακοής σε αρετή, συμπορευόμαστε με έναν κόσμο που συνεχώς διασπάται έστω κι αν φαινομενικά δείχνει  ότι επιδιώκει την ενότητα και τη σύσφιγξη των σχέσεων.

            Και αν οι μακράν του Χριστού δικαιολογούνται γι' αυτή τους την συμπεριφορά, εμείς που ζούμε μέσα στην Εκκλησία και τρεφόμαστε από το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, που έχουμε τον σύνδεσμο της αυτής πίστεως πώς εξηγείται όχι μόνο να έχουμε χάσει τη συνείδηση του ενός σώματος, αλλά και να προβαίνουμε σε πράξεις που διασπούν την ενότητα και τραυματίζουν θανάσιμα το Σώμα του Χριστού; Μας λείπει το πνεύμα της μαθητείας, η διάθεση της απλότητας, η γνήσια αγάπη που γνωρίζει να υποχωρεί και να θυσιάζεται χάριν του άλλου. Επιδιώκουμε τη δικαίωση μας και όχι τη σωτηρία μας. Ζητούμε με τις δικές μας ενέργειες να σώσουμε τον κόσμο και περιορίζουμε τη δύναμη του Αγ. Πνεύματος. Και μετά αφού εμείς οι ίδιοι γινόμαστε  αίτιοι όλων των δεινών, ρίχνουμε το βάρος της ευθύνης στον κόσμο, στην αμαρτία, στους ανθρώπους του σκότους, που όμως φταίνε πολύ λιγότερο απ’ όλους εμάς».

            Γι' αυτό «στώμεν καλώς» και χριστιανοπρεπώς.

            ΝΙΚΟΛΑΟΥ, Μητροπολίτου Φθιώτιδος « Πορεία αυτοκρινόμενη»

Η εξουσία των τηλεοπτικών παραθύρων

     Χωρίς υπερβολή τα τηλεοπτικά παράθυρα σήμερα κυβερνούν τον κόσμο. Εκεί βγαίνουν οι ειδήσεις, λύνονται τα προβλήματα, κρίνεται η πορεία των πολιτικών, καθορίζεται το τι είναι είδηση. Τα τηλεοπτικά παράθυρα είναι το άνοιγμα των ΜΜΕ στον κόσμο, αλλά συγχρόνως και ο κόσμος εισβάλλει στο σπιτικό μας.

       Αν παρακολουθήσει κανείς  κάποιους συνομιλητές- συνήθως εκείνοι που αυξάνουν την τηλεθέαση- με φιλονικίες, συνθήματα χωρίς διάθεση ενημέρωσης- είναι σίγουρο ότι θα σχηματίσει μια εικόνα για τον κόσμο μας αρνητική. Αυτό συμβαίνει και με τις ειδήσεις. Δεν υπάρχουν θετικά νέα στον κόσμο, και ό,τι δεν είναι βλαβερό, είναι ως επί το πλείστον πολύ ρηχό και ανούσιο, που προκαλεί τη νοημοσύνη μας. Είναι όμως αρκετό για να προσφέρει μια καλή μερίδα στην διαφημιστική πίτα που είναι και το ζητούμενο.

      Εκείνο πάντως που είναι ανησυχητικό είναι η εξουσία των τηλεοπτικών παραθύρων. Δεν αρκεί να είσαι τίμιος και αθώος. Τα παράθυρα είναι τα δικαστήρια που πρέπει να τεκμηριώσεις το άλλοθί σου και τα δικαιώματά σου.

          Οι συντονιστές των παραθύρων είναι ίσως οι πιο αναγνωρίσιμοι Έλληνες. Το αν έχουν και παιδεία δεν έχει και τόση σημασία, αφού δεν χρειάζεται για την περίπτωση. Το αν ενημερώνουν ουσιαστικά και αυτό δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία. Σημασία έχει η lifestyle ενημέρωση. Τα εύπεπτα θέματα, οι συναντήσεις των κοσμικών ανθρώπων, οι λεπτομέρειες για τη ζωή των αστέρων, το ποιος πολιτικός έβρισε περισσότερο, το ποιος χαμογελά καλύτερα. Διαφορετικά ο παρουσιαστής  είναι καταδικασμένος να εγκαταλείψει τη θέση του σε κάποιον άλλο πιο ικανότερο προσαρμοσμένο στους νόμους της τηλεοπτική αγοράς.

        Όσοι προσπαθούμε μέσα από τα παράθυρα να δούμε τον κόσμο, να βρούμε το δίκιο μας, να δώσουμε τη δική μας άποψη των γεγονότων παίζουμε το παιχνίδι της αγοράς. Και είναι δεδομένο ότι πρέπει να είμαστε προσαρμοσμένοι στις ανάγκες της εποχής μας και θα συντηρούμε την υπόθεση των καναλιών και των παραθύρων.

       Μπορεί να ήρθε καιρός να ξαναβρούμε την παράξενη έννοια της χαμένης σιωπής μας, της ησυχίας μας και τη υπομονής μας. Ίσως ήρθε ο καιρός να ξαναβρούμε το παράθυρο της δικής μας γνώσης για τα δικά μας πράγματα, να προχωρήσουμε στην οπτική της πίστης και της αγάπης, η οποία προϋποθέτει την ελευθερία από τους νόμους της ανάγκης. Γιατί τότε και μόνο θα ανοίξει παράθυρο στον κόσμο του Θεού.

π.γ.στ.

 

         

"Μην πολλαπλασιαζεις τις αφορμές των πόνων"

      «Όταν προσευχόμαστε στο Θεό : «Δώσε μας το ψωμί», δεν ζητάμε την απόλαυση, ούτε τον πλούτο, ούτε τα στολισμένα φορέματα, ούτε χρυσαφικά στολίδια, ούτε πολύτιμους λίθους, ούτε αργυρά σκεύη, ούτε ιδιοκτησία χωραφιών. Ούτε στρατιωτικά αξιώματα, ούτε κοπάδια. Ούτε αφθονία αιχμαλώτων, ούτε διάκριση σε δημόσιες συναθροίσεις…ούτε τίποτε άλλο παρόμοιο. Γιατί όλα αυτά αποσπούν την ψυχή από την ιερότερη και σπουδαιότερη φροντίδα.

            Αλλά ζητάμε από τον Θεό το ψωμί. Βλέπεις πόση ευρύτητα έχει η διδασκαλία; Πόσες αλήθειες περικλείονται στη σύντομη αυτή φράση; Με το λόγο αυτό φωνάζει καθαρά σε κείνους που καταλαβαίνουν: «Σταθείτε, άνθρωποι, και μην απλώνεστε σε πράγματα μάταια με τις επιθυμίες σας. Σταματήστε και μην πολλαπλασιάζετε σε βάρος σας τις αφορμές των πόνων. Μικρό είναι το χρέος σου προς τη φύση. Στο σαρκίο σου χρεωστάς την τροφή, πράγμα που είναι και, μετρημένο κι εύκολα το προμηθεύεσαι, αν φυσικά αποβλέπεις στην ικανοποίηση της ανάγκης.

     Γιατί αυξάνεις σε βάρος του εαυτού σου τους φόρους; Για ποιο λόγο έφερες τον εαυτό σου και τον υποδούλωσες σε τόσα χρέη; Και ψάχνεις για ασήμι στα μεταλλεία, και βγάζεις το χρυσάφι κι αναζητάς τη διάφανη ύλη; Μόνο και μόνο για να καλοτρώει το στομάχι σου, αυτός ο εισπράκτορας που αδιάκοπα εισπράττει τους φόρους; Στο στομάχι είναι απαραίτητο το ψωμί που θα αναπληρώσει το αναγκαίο για το σώμα.

      Εσύ κάνεις εμπορικά ταξίδια στην Ινδία και θαλασσοδέρνεις στη θάλασσα σε ταξίδια που διαρκούν ολόκληρο το χρόνο, για να κάμεις απολαυστική την τροφή με όσα μπορείς να μεταφέρεις από εκεί. Και δεν σκέφτεσαι πως η αίσθηση εκείνων που προκαλούν την ευχαρίστηση τελειώνει στον ουρανίσκο. Ακόμη κι εκείνο που έχει καλή όψη και καλή ευωδία και είναι εύγεστο προσφέρει στην αίσθηση στιγμιαία και φευγαλέα την ευχαρίστηση. Πέρα από τον ουρανίσκο δε διακρίνεις καμία διαφορά στα εισαγόμενα, επειδή η φύση αλλοιώνει τα πάντα εξίσου προς την κακοσμία.

       Ο καλός ο σπόρος του νοικοκύρη είναι το σιτάρι. Κι από το σιτάρι γίνεται το ψωμί. Ενώ η απόλαυση είναι το ζιζάνιο, που έσπειρε ο εχθρός δίπλα από το σιτάρι. Όταν όμως οι άνθρωποι παραμελούν να υπηρετούν τη φύση με όσα είναι απαραίτητα, τότε πραγματικά «συμπνίγονται» με τις φροντίδες για τα μάταια και μένουν πνευματικά υποανάπτυκτοι, επειδή η ψυχή απασχολείται διαρκώς με αυτά».

Αγ. Γρηγορίου Νύσσης 

Λόγοι εις την προσευχή, Πάτερ ημών..

Η Εκκλησία στην εποχή μας

 

            Διακατέχομαι από μία αισιοδοξία ότι η Εκκλησία του μέλλοντος, ακριβώς επειδή θα δεχθεί πολλές προκλήσεις, εξωτερικές και εσωτερικές, θα αποβάλει την εκκοσμίκευση, ουσιαστικά οι εκκοσμικευμένοι χριστιανοί θα αποδεσμευθούν απ’ αυτήν. Περισσότερο θα ζει την αποφασιστικότητα. Δηλ. αντί να στηρίζεται πάνω σε εξωτερικά στηρίγματα, θα ζει μέσα σε σιωπή, πτωχεία και αφάνεια το μυστήριο της κραυγής του Θεού. Μερικές κοινότητες του εξωτερικού μάς δείχνουν περίπου πώς θα είναι οι Ενορίες και στον δικό μας χώρο. Βέβαια αυτή η αλλοτρίωση των περισσοτέρων μελών της και η αποξένωσή τους από την Εκκλησία θα γίνει σιγά –σιγά, γιατί υπάρχουν ακόμη πολλά στηρίγματα και βαθειά πολιτιστική παράδοση. Αλλά, τελικά οι τοπικές Εκκλησίες περισσότερο θα ζήσουν την εξάρτηση από τον Θεό, παρά από ανθρώπινες εξουσίες και εξαρτήσεις. Τότε ίσως θα βρουν τον αληθινό τους εαυτό.

            Η Εκκλησία δεν θα επιδιώκει την απομόνωση, το να κλείνεται σε μερικές μικρές ομάδες  θα συνιστούσε μία ευσεβιστική νοοτροπία, την οποία ποτέ δεν είχε η Εκκλησία. Η Εκκλησία θα αποβλέπει πάντα στην μεταμόρφωση του χώρου και του χρόνου, και θα επιδιώκει την αλλαγή και εκκλησιοποίηση του κόσμου. Είναι γνωστό ότι η Εκκλησία δεν έγινε για να εξυπηρετεί απλώς τον κόσμο, αλλά ο κόσμος δημιουργήθηκε για να γίνει Εκκλησία.

            Η προετοιμασία μας για τις νέες καταρρεύσεις και απογοητεύσεις για τα νέα κοινωνικά δεδομένα πρέπει να γίνει  μέσα από την ορθόδοξη παράδοσή μας, όπως διατηρείται μέχρι σήμερα ζωντανή, δηλ. να ζούμε τον πυρήνα  της ορθοδόξου παραδόσεως. Και αυτό πρέπει να γίνει με ψυχραιμία και σοβαρότητα Άλλωστε αυτός ο τρόπος  ζωής είναι εκείνος τον οποίο πρέπει να προσφέρουμε στον δυτικό άνθρωπο, αφ’ ενός μεν γιατί αυτόν αναζητά, αφ’ ετέρου δε γιατί αυτός ο τρόπος ζωής θα διαφυλάξει και μας για να μην αλλοτριωθούμε.

            ΙΕΡΟΘΕΟΥ, Μητροπολίτου Ναυπάκτου