ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

 

Επιτρέπει ο Θεός να έρχονται έτσι τα ανθρώπινα, σαν να μην ελέγχονται από τον Θεό, και να κάνουν  οι άνθρωποι-αυτοί που κυβερνούν τον κόσμο αυτό της αμαρτίας- ό, τι θέλουν, σα να είναι απών ο Θεός. Όπως εδώ η τιμία κάρα του Προδρόμου (που γιορτάζαμε χθες την εύρεσή της) βρέθηκε στα χέρι αρειανού αρχιμανδρίτη. Όμως οι άνθρωποι του Θεού ποτέ δεν σκανδαλίζονται, ποτέ δεν προβληματίζονται ώστε να κρυώσουν με τον Θεό, που επιτρέπει τούτο ή εκείνο. Όχι. Για όλα ευλογούν τον Θεό και μέμφονται  τον εαυτό τους: « Ο Θεός επιτρέπει να πάθουμε αυτά ή εκείνα, διότι μας αξίζει».

            Ο σημερινός άνθρωπος έμαθε εντελώς αλλιώς. Εξασφάλισε μερικά αγαθά και αρκείται σ’ αυτά.. Πως θα πιστέψει; Ούτε καν το πιάνει το άλλο πνεύμα, ότι μπορεί να έρθουν πολλά πράγματα έτσι που δεν περιμένουμε, σαν να κυβερνάει ο θεός του αιώνος τούτου, που είναι ο διάβολος.

            Σ. Κ.

π. Γεώργιος Σχοινάς: Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία

 

O π. Γεώργιος Σχοινάς συζητά με τον Σταύρο Σταμάτη για την "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία: 00:00 Eισαγωγή 00:58 Τι έχει να πει η εκκλησία στους γονείς ενός ομοφυλόφιλου; 02:28 Ομοφοβική εκκλησία; 03:28 Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος 04:19 Η εκκλησία πιο πέρα και από τον χρόνο 06:52 Ομοφυλόφιλος Άγιος; 12:30 Που στρέφονται τα πάθη; 13:22 Παρένθετη μητέρα 19:19 Απροσωποποίση του προσώπου 21:50 My body my choice 25:01 Tεκνοθεσία 26:40 Πίστη και Ομοφυλόφιλοι 30:24 Θα μας κόψετε την ηδονή; 34:40 Η "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία 40:44 Ανδρείες Γυναίκες 44:50 Τι και που είναι η ανδρεία; 46:56 Ευκαιρία για την σώζουσα Αλήθεια 50:23 O μετανοών άνθρωπος είναι ο μεγαλύτερος επαναστάτης 52:40 H "Καιτούλα" 53:20 Γιατί "φωνάζει" τόσο πολύ η εκκλησία τώρα; 54:10 Αυτός ο νόμος αγγίζει τα όρια της ασέβειας

H "άσπλαχνη" και "ανέραστη¨ Εκκλησία - Αντίφωνο (antifono.gr)

Facebook, το κοινωνικό δίκτυο που σκότωσε την ιδιωτικότητα

 

Της Caroline Sallé, Le Figaro 

Το Facebook δεν άνοιξε απλώς ένα ρήγμα στην ιδιωτική μας ζωή. Ενισχύοντας τον εγωισμό των μαζών με καρδούλες, υψωμένους αντίχειρες και λάικς, το κοινωνικό δίκτυο έχει διεγείρει τεχνητά την επιθυμία για επίδειξη.

Ο Mark Zuckerberg απέδειξε ότι ο André Malraux είχε άδικο. Ο άνθρωπος δεν είναι πλέον ο “μίζερος μικρός σωρός από μυστικά” για τον οποίο έγραφε ο διανοούμενος. Ο νεαρός σπασίκλας της Silicon Valley, και άλλοι που τον ακολούθησαν, τον έχουν μετατρέψει οριστικά σε μια άπειρη μάζα δεδομένων που μπορούν να γίνουν χρήμα.

Αυτή η μεταμόρφωση υπήρξε ραγδαία και οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο Facebook. Τι σου αρέσει, τι μισείς, τι σκέφτεσαι, με ποιον μιλάς… Ξέρει τα πάντα για σένα. Ή σχεδόν τα πάντα. Από όλα τα κοινωνικά δίκτυα, κανένα δεν έχει προχωρήσει τόσο πολύ στην ψηφιακή κατασπάραξη της ιδιωτικής μας ζωής.

Το Facebook δεν άνοιξε απλώς ένα ρήγμα στην ιδιωτική μας ζωή. Γκρέμισε όλα τα τείχη, πριν διακηρύξει ότι αυτός ο ανοιχτός κόσμος είναι ο νέος κοινωνικός κανόνας. “Η ιδιωτικότητα τελείωσε”, ορκιζόταν με περίσσιο θράσος ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ το 2010. Ενώ το νεαρό παιδί-θαύμα αγόραζε τέσσερα σπίτια στη σειρά στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια για να ζει αθέατος, ενθάρρυνε τους χρήστες του Facebook να αποκαλύπτουν όλο και περισσότερα στοιχεία για τον εαυτό τους.

Δημοσιεύστε τις φωτογραφίες σας από τις διακοπές σας, κινηματογραφήστε τη νέα σας διαδρομή του τζόκινγκ, στείλτε φωτογραφίες από το εστιατόριο όπου δειπνήσατε, οργανώστε το πάρτι γενεθλίων του μικρότερου παιδιού σας, συνομιλήστε με τους φίλους σας, μοιραστείτε ένα σχόλιο, μια πληροφορία, εκφράστε την αγανάκτησή σας… και μετά ξανακάντε τα όλα από την αρχή. Αυτή η πρόσκληση για να ξεσκεπάσετε τα πάντα φαινόταν αρκετά ακίνδυνη. Απλό, διασκεδαστικό και βολικό, το Facebook ήταν επίσης ένας αποτελεσματικός τρόπος για να κρατάτε επαφή με τους φίλους και την οικογένεια και να διευρύνετε τον κύκλο των γνωριμιών σας. Για τον Μαρκ Ζούκερμπεργκ, επρόκειτο να “κάνει τον κόσμο ένα καλύτερο, πιο δικτυωμένο τόπο”.

Εθελοντική δουλεία

Ένα γενναιόδωρο πρόγραμμα που δεν είχε  άλλο στόχο από τη μαζική συλλογή των προσωπικών μας πληροφοριών και την εμπορευματοποίηση της ζωής μας. Η ιδιωτική μας ζωή, συχνά τετριμμένη τεμαχίζεται, για να εμπορευματοποιηθεί καλύτερα.

Το Facebook δεν έχει οδηγήσει απλώς τα δισεκατομμύρια των χρηστών του στο να μεταβληθούν σε φανατικούς της διαφάνειας. Για να υποστηρίξει ένα επιχειρηματικό μοντέλο που τροφοδοτείται από την προσοχή και τη δέσμευση, θα έπρεπε να μοιράζομαστε τη ζωή μας με όσο το δυνατόν περισσότερους “φίλους”. Ενισχύοντας τον εγωισμό του πλήθους με καρδιές, υψωμένους αντίχειρες  και λάικς, το κοινωνικό δίκτυο έχει διεγείρει τεχνητά την επιθυμία για επίδειξη. Έχει καλλιεργήσει έναν πολιτισμό ξεδιαντροπιάς, όπου πρέπει να είσαι ορατός και “επικυρωμένος” για να υπάρχεις. Είμαστε πρόθυμοι να τροφοδοτούμε αυτό το εμπόριο οικειότητας. Το Facebook και οι άλλοι στη συνέχεια δημιούργησαν τις συνθήκες για μια νέα “εθελοντική δουλεία”, όπως το  διατύπωσε θεωρητικά ο La Boétie.

Αν θέλουμε να ζούμε ευτυχισμένοι, πρέπει να ζούμε υπερεκτεθειμένοι. Ο Μαρκ Ζούκερμπεργκ κέρδισε μια περιουσία από αυτό. 

 Προδρομικός | Αρχοντιά και φιλότιμο, αξίες ανυπέρβλητες και διαχρονικές (wordpress.com)

Σχέση μεταξύ Μετάνοιας και εξομολόγησης

 

Για να καταλάβουμε την σχέση της μετάνοιας και εξομολόγησης, θα πρέπει  να ορίσουμε το περιεχόμενο  αυτών των δύο εννοιών. Ας  ξεκινήσουμε από την λέξη μετάνοια. Μετά- νοια, σημαίνει μεταβολή  γνώμης, αλλαγή αποφάσεως, αλλαγή του νου, μεταβολή της νοοτροπίας, προσανατολισμού, στροφή στην αντίθετη κατεύθυνση.

            Επομένως, η μετάνοια είναι το μετάνιωμα για πράγματα που κάποιος πιστός έπραξε, για ενέργειες και πράξεις που παραβιάζουν το θέλημα του νόμου του Θεού. Κυρίως όμως, μετάνοια είναι η επίγνωση της προσωπικής ανεπάρκειας, μία επίγνωση που οδηγεί στην αγαπητική αναζήτηση του άλλου, και δεν ταυτίζεται με μια απλή μεταμέλεια που έχει να κάνει με τον πληγωμένο εγωισμό.

            Αν δεχθούμε ότι ουδείς αναμάρτητος, η μετάνοια είναι μία συγκεκριμένη κατάσταση, ένας συγκεκριμένος τρόπος ζωής, κατά τον οποίο ο πιστό βιώνει την μηδαμινότητά και την ασημαντότητά του, κατά το ψαλμικό « η αμαρτία μου ενώπιόν μου έστι διαπαντός». Αυτό σημαίνει, ότι όλοι οι άνθρωποι κατά κάποιο τρόπο είμαστε αμαρτωλοί,. Στα πρόσωπα των πρωτοπλάστων έσφαλε όλη η ανθρωπότητα.

            Η εξομολόγηση είναι μια σύνθετη λέξη, από τη λέξη έξω+ ομολογώ σημαίνει ότι λέγω, ότι φανερώνω προς τα έξω, δημοσίως κάτι συγκεκριμένο. Σημαίνει να εκφράσω δημοσίως τη μεταμέλειά μου για συγκεκριμένες ενέργειες που είναι αντίθετες με το θέλημα του Θεού, με το θέλημα της Αγάπης.

            Επομένως μετάνοια και εξομολόγηση, αν και δεν ταυτίζονται, είναι αλληλένδετες. Η εξομολόγηση προϋποθέτει την μετάνοια  αλλά και η μετάνοια πάντα οδηγεί στην εξομολόγηση. Η μετάνοια είναι ένας ευρύτερος τρόπος ζωής, ενώ η εξομολόγηση είναι σε συγκεκριμένη χρονική στιγμή και με συγκεκριμένο τρόπο παραδοχής της παραβίασης του θελήματος του Θεού και ομολογίας του μετανιώματος στον επίσκοπο ή στον ιερέα εντός της εκκλησιαστικής κοινότητας.

            π. γ. στ.

Πόσο νέο είναι το κίνημα των Woke;

 

Το «Χρυσό Ιερατείο της Γνώσης» και πόσο μακριά άραγε απέχουν αυτές οι αντιλήψεις από τον ολοκληρωτισμό;

Είναι σύνηθες φαινόμενο στις κοινωνίες, ομάδες ανθρώπων να πιστεύουν ότι είναι οι μοναδικοί που έχουν την ικανότητα να βλέπουν την πραγματικότητα όπως αυτή είναι. Κι αυτή η κεντρική ιδέα δε διαφέρει σε ένα κίνημα που γεννήθηκε και έχει μόνο ερείσματα στο δυτικό κόσμο –όσο κι αν διατείνεται πως είναι παγκόσμιο- το κίνημα Woke.

Για να είσαι Woke πρέπει να αποτινάξεις κάθε κοινωνικό, φυλετικό, εθνικό, ιστορικό, πολιτικό και πολιτισμικό σου προσδιορισμό για να μπορέσεις να δεις τον κόσμο ξανά και να νιώσεις την ανάγκη να αφυπνίσεις και τους υπόλοιπους οδηγώντας τους στην αλήθεια.

Παρ΄ όλα αυτά το φαινόμενο αυτής της ηθικής εγρήγορσης έχει τις ρίζες του τόσο στον μαρξισμό όσο και στον μεταμοντερνισμό

Οι μαρξιστές θεωρούν πως οι άνθρωποι ζουν σε μια λανθάνουσα συνείδηση που σημαίνει ότι δεν μπορούν να δουν πόσο τρομερός και φρικαλέος είναι ο καπιταλισμός που τους επιβάλλεται και κατασκευάζει αυτή την ψεύτικη συνείδηση. Για να μπορέσουν να ξεφύγουν από αυτή την λανθάνουσα κατάσταση θα έπρεπε να εξεγερθούν.

Από την άλλη, τη δεκαετία του ’60 εμφανίστηκε ένα νέο ρεύμα μέσα στις δυτικές κοινωνίες, ο μεταμοντερνισμός. Ο μεταμοντερνισμός έφερε στο φως μια νέα θεώρηση που ερμήνευε τον κόσμο. Ο ίδιος διατεινόταν πως ο μαρξισμός αποτελούσε ένα άλλο κατασκευασμένο αφήγημα, έναν απλοϊκό και ψευδή τρόπο να ερμηνεύουμε τον κόσμο που δημιουργήθηκε από τους ισχυρούς.

Ανάμεσα στους βασικούς μεταμοντέρνους φιλοσόφους, όπως οι Φουκό, Ντεριντά και Λιοτάρ, υπήρχε η βασική αντίληψη πως ότι πιστεύουμε και γνωρίζουμε για τον κόσμο είναι στην πραγματικότητα ένα κατασκεύασμα της εξουσίας. Ο πυρήνας αυτής της θεώρησης ήταν πως όλη η γνώση δημιουργήθηκε από μια διεφθαρμένη εξουσία και τους ισχυρούς μηχανισμούς της, στο εσωτερικό της κοινωνίας, που αποφάσισαν τι ήταν και τι δεν θα ήταν αλήθεια, σωστό και λάθος. Άρα κάθε κοινωνική συζήτηση, πρόταση ή διεκδίκηση αφορούσε και κατευθυνόταν από αυτούς που είχαν τον έλεγχο. Κάθε κοινωνική και πολιτική συζήτηση περιοριζόταν και κατευθυνόταν λοιπόν σε και από, αυτό που ο μεταμοντερνισμός αποκαλεί Κυρίαρχες Πηγές (Κυρίαρχος Λόγος). Φυσικά στο πλαίσιο που καθόριζε ο Κυρίαρχος Λόγος η αντίληψη για μια κατάσταση μπορούσε να παραλλάσσεται αλλά στην ουσία να παραμένει κοινή σε κάθε περίπτωση.

Για παράδειγμα όταν ο χριστιανισμός ήταν κυρίαρχος στις δυτικές κοινωνίες ένας γκέι άνδρας θεωρούταν αμαρτωλός και διεφθαρμένος ενώ όταν αναπτύχθηκε η επιστήμη της ψυχολογίας και κυρίως οι επιστήμες γύρω από τα φύλα, θεωρούταν πως ένα τέτοιο πρόσωπο έπασχε από ψυχική διαταραχή (Η ομοφυλοφιλία ταξινομήθηκε ως ψυχική διαταραχή στην πρώτη έκδοση του Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-Ι), που δημοσιεύτηκε το 1952 από την Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA) μετεξελίχθηκε σε σεξουαλική διαταραχή για να καταλήξει σε δυσφορία φύλου στις επόμενες εκδόσεις του DSM).

Στη συνέχεια όταν κυριάρχησε ο φιλελευθερισμός αποτελούσε έναν απόλυτα φυσιολογικό άνθρωπο που έτυχε να έλκεται ρομαντικά και σεξουαλικά από άνθρωπο του ίδιου φύλου. Πολλοί από μας θα θεωρούσαν την εξέλιξη αυτών των αντιλήψεων, πρόοδο, ωστόσο ο μεταμοντερνισμός παραμένει δύσπιστος για όλους αυτούς τους ισχυρισμούς αλήθειας επειδή όλοι τους εδράζονται σε ιστορίες που δημιουργήθηκαν από εκείνους που έχουν την εξουσία και τίποτε δε μπορούσε να αποσπάσει το ελάχιστο δείγμα εμπιστοσύνης.

Υπ′ αυτή την έννοια ό,τι γνωρίζουμε, κάθε γνώση, είναι ύποπτη και πιθανότατα παράγεται από τον Κυρίαρχο Λόγο για να εξυπηρετήσει τους ισχυρούς. Τίποτα, λοιπόν δεν είναι ότι φαίνεται και όλοι μας χαμένοι στη σύγχυση που προκαλεί ο Κυρίαρχος Λόγος δεν μπορούμε να αποκτήσουμε καμιά αντικειμενική γνώση για τον τρόπο που λειτουργεί πραγματικά ο κόσμος.

Και οι μεταμοντερνιστές έρχονται ως εκείνοι που κατέχουν τη δυνατότητα να αποκαλύψουν όλα αυτά τα ελαττώματα στους υπόλοιπους από μας. Σε κάθε περίπτωση ο μεταμοντερνισμός, όσο και μαρξισμός αντανακλούν θεωρίες συγκεντρωτικές και προετοιμάζουν το έδαφος για αυτό που αποκαλείται Χρυσό Ιερατείο της Γνώσης για την πλειοψηφία. Μια δράκα φιλοσόφων, κοινωνικών επιστημόνων κατέχουν τα κλειδιά της σωτηρίας για ολόκληρη τη συγχυσμένη κοινωνία. Πόσο μακριά άραγε απέχουν αυτές οι αντιλήψεις από τον ολοκληρωτισμό;

Σε κάθε περίπτωση και στα δυο αφηγήματα του 20ου αιώνα μπορούμε να κρατήσουμε δυο βασικές συνέπειες, δυο αρχές που τα διέπουν:

Α) Κατά το μεταμοντερνισμό αλλά και το μαρξισμό η απόκτηση αντικειμενικής γνώσης είναι αδύνατη και ό,τι θεωρούμε αληθινό ως κοινωνίες είναι στην πραγματικότητα ένα κοινωνικό κατασκεύασμα από τα πάνω. Η αλήθεια είναι έτσι κατασκευασμένη για να ικανοποιεί τις ανάγκες του Ισχυρού Λόγου. Ενός αόρατου συστήματος κυριαρχίας που διαπερνά κάθε κοινωνική δράση, στάση, διεκδίκηση ή συμπεριφορά και καθένας μας συμμετέχει και εν μέρει είναι συνυπεύθυνος για τα αρνητικά αποτελέσματά του.

Β) Μόνο μια μικρή μειοψηφία κοινωνικών επιστημόνων, ιερά φωτισμένων μυαλών, φιλοσόφων μπορεί να διαπιστώσει αυτή την πλεκτάνη στην οποία έχουν περιπέσει οι κοινωνίες και να την αποδομήσει. Να παράγει τον αληθινό Λόγο, να ερμηνεύσει τις στάσεις και να καθοδηγήσει τελικά τις κοινωνίες στη λύτρωση.

Στα τέλη του 20ου αιώνα και οι δύο θεωρίες, έχοντας φτάσει στο απόγειο της ιδεολογικής τους κυριαρχίας τις προηγούμενες δεκαετίες υποχώρησαν ωστόσο οι βασικές αρχές και ιδέες που διέπουν αμφότερες τις σωτηριολογικές αυτές σχολές προωθήθηκαν από μια άλλη νέα γενιά μελετητών τη δεκαετία του 90.

Τέτοιοι μελετητές δημιούργησαν ιδεολογικά ερευνητικά πεδία όπως: οι μετα-αποικιακές σπουδές των queer (αντι-διεμφυλικές: αποστασιοποίηση ως προς τη δυαδικότητα των φύλων) και όρους όπως η κριτική φυλετική θεωρία, ο διασταυρούμενος φεμινισμός. Δεν ήθελαν να παραμένουν στη σύγχυση του Ισχυρού Λόγου αλλά να αναλάβουν δράση και να αλλάξουν την κοινωνία. Υιοθέτησαν όρους όπως ιμπεριαλισμός, cis ετεροκανονικότητα, πατριαρχία και λευκή υπεροχή για να υποστασιοποιήσουν πια αυτή την Αόρατη Δύναμη που περιέγραφε ο μεταμοντερνισμός. Χρησιμοποίησαν τον όρο «Κριτική Συνείδηση» για να περιγράψουν την ικανότητα να διακρίνουμε τα συστήματα εξουσίας και καταπίεσης, με απώτερο στόχο την επαναστατική ακύρωσή τους.

Κάποιος πια με «κριτική συνείδηση» μπορεί να διακρίνει τη λευκή υπεροχή και την πατριαρχία του ιμπεριαλισμού στην κοινωνία και να τις αποκαλύψει σε μας τους υπόλοιπους – την μεγάλη πλειοψηφία, τη μάζα- που ζούμε στη σύγχυση και στο σκοτάδι.

Τα επόμενα 20 χρόνια αυτές οι θεωρίες αναπτύχθηκαν και εξελίχθηκαν, έγιναν περισσότερο συγκεκριμένες και μετατράπηκαν σε απόλυτες αλήθειες οι οποίες αποτέλεσαν τη βάση για μια νέα αναμόρφωση της σκέψης. Οι θεωρίες αυτές εισήλθαν στα πανεπιστήμια, αμφισβήτησαν παραδοσιακά εκπαιδευτικά συστήματα, κυριάρχησαν στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στους κύκλους των διανοούμενων. Υιοθέτησαν ακτιβιστικά συνθήματα όπως: «Σταματήστε να μας σκοτώνετε», «Καταστρέψτε όλους τους ανθρώπους», «Οι λευκοί είναι σκουπίδια», «Όχι άλλοι λευκοί», «Σκοτώστε όλους τους άνδρες». Παρήγαγαν βιβλία όπως τα: «η ευθραυστότητα των Λευκών», «Πώς να είσαι αντιρατσιστής» όπου έκαναν τις αντιλήψεις αυτές προσιτές σε όλους.

Όσοι υιοθέτησαν αυτό το Νέο όραμα για τον κόσμο εγκατέλειψαν τον σκεπτικισμό του μεταμοντερνισμού και ανέλαβαν δράση «εδώ και τώρα». Επιτέλους αφυπνίστηκαν (Woke) με την Αλήθεια και γεμάτοι βεβαιότητα για τον τρόπο που το σύνολο της κοινωνίας, όλα τα συστήματα και όλες οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις, λειτουργούν πραγματικά, αναβαπτίστηκαν κάνοντας ένα κυριολεκτικό reset όχι μόνο ιδεολογικό αλλά και βιολογικό.

Γι’ αυτούς πια ο τρόπος που μια λευκή διευθύντρια επιβράβευε την αξιοσύνη της μαύρης υπαλλήλου στη δουλειά δεν αποτελούσε έναν έπαινο αλλά την έκπληξη της λευκής υπεροχής σε μία μαύρη. Ο τρόπος που κάθεται ένας άντρας με ανοιχτά ποδιά, στραμμένα προς τα έξω σε σχέση με μια γυναίκα, δεν έχει να κάνει με τη φυσιολογία του σώματος και των γεννητικών οργάνων του αλλά αποτελεί έκφραση της πατριαρχικής εξουσίας οι άντρες να καταλαμβάνουν περισσότερο χώρο από τις γυναίκες και να τις στριμώχνουν. Είναι ένας ακόμα συμβολικός σεξισμός για την αποβολή των γυναικών από τους δημόσιους χώρους. Όσο για τον ομιλητή που ξεκινά με την προσφώνηση: «Κυρίες και κύριοι», δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ευρασιατική κυριαρχία των δυαδικών ανθρώπων που επιβάλλουν δυαδικές έννοιες του σεξ και του φύλου.

Ο Woke άνθρωπος λοιπόν αποτελεί ένα άτομο που αισθάνεται την καταπίεση παντού και σε όλα που τον περιτριγυρίζουν και γίνεται πλέον ηθικό του καθήκον να τα καταδείξει, να τα τιμωρήσει και να τα ακυρώσει (cancel culture). Και το κυριότερο απ’ όλα είναι να ακυρώσει τους δράστες.

Όσο για τους υπόλοιπους από μας, στην καλύτερη των περιπτώσεων κοιμούμαστε τον ύπνο του δικαίου, γινόμαστε προβληματικοί και απόβλητοι ακόμα κι αν αποτελούμε την ισχυρή πλειοψηφία. Μαζί μας γίνονται απόβλητες οι ιδέες μας, τα θέλω μας, οι βιολογικές μας κλήσεις, οι επιθυμίες μας. Η ίδια μας η βιολογική υπόσταση είναι αυτή που πρέπει να ακυρωθεί.

Το Woke κίνημα ωστόσο, όσο κι αν διατείνεται πως είναι το Νέο όραμα για την ανθρωπότητα (εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως τέτοιες ιδέες διαδίδονται μόνο στο δυτικό κόσμο και δεν έχουν το παραμικρό έρεισμα στις κοινωνίες της Ασίας, της Αφρικής) όσο κι αυτό-προσδιορίζεται παγκόσμιο) έλκει την καταγωγή του από τα φιλοσοφικά ρεύματα και διανοούμενες αντιλήψεις που έχουν τις πηγές τους τόσο στο μαρξιστικό όσο και στο μεταμοντέρνο αφήγημα του περασμένου αιώνα.

Εν σπέρματι δηλαδή περιέχουν μέσα τους τον ολοκληρωτισμό, τον ελιτισμό, και μια στρεβλή και διεστραμμένη αντίληψη των κοινωνικών ζητημάτων.

Το κυριότερο όλων όμως είναι πως ακυρώνουν την διαλεκτική, τον διάλογο και την ιστορικότητα των λαών, ακυρώνουν εν ολίγοις την ανθρώπινη διάσταση και προέλευση της ιστορίας τους ανθρώπου, με τα καλά και τα άσχημα, προετοιμάζοντας το δρόμο μιας νέας δυστοπικής σωτηριολογίας, αυτής του μετανθρώπου.

Τελικά το woke κίνημα αποτελεί το έσχατο άλλοθι και την κοινωνική επιβεβαίωση ενός νέου σύγχρονου μεσαίωνα που λειτουργεί ως προθάλαμος και ιδεολογική επίρρωση της τεχνολογικής αλλοίωσης της ανθρώπινης φύσης και βιολογίας. Άλλοθι για το τερατόμορφο μετάνθρωπο όπως σκιαγραφήθηκε στο σκοτεινό θάλαμο ενός νεκροκρέβατου στο μυθιστόρημα της Μαίρη Σέλλευ.

Σίγουρα οι κοινωνίες διαθέτουν πολλά πνευματικά εργαλεία για να βρουν άλλους τρόπους και ιδέες και να αλλάξουν τα κακώς κείμενα. Οι κοινωνίες σήμερα έχουν ανάγκη περισσότερο συμμετοχικούς πολίτες στο δημόσιο διάλογο, με ισχυρότερα πολιτικά κριτήρια, κοινωνικές ευαισθησίες και λόγο. Άλλωστε η πολιτισμική υποχώρηση της Δύσης, η κυριαρχία της υποκουλτούρας και του οικονομισμού απέναντι στην παιδεία και την ποιότητα της δημοκρατίας, η υποβάθμιση της ανθρώπινης αξίας και του περιβάλλοντα φυσικού χώρου αποτελούν πρόσφορο έδαφος ανάπτυξης τέτοιων σαθρών κινημάτων όπως το Woke. 

https://ardin-rixi.gr/archives/255319

Ομιλία π. Γερβασίου Παρακεντέ στον Ι. Ν. Αγ. Βαρβάρας Πατρών

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ ΠΑΤΡΩΝ

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ

Ο  Μ  Ι  Λ  Ι  Α

Την προσεχή Δευτέρα, 26 Φεβρουαρίου 2024 και στην αίθουσα του Πνευματικού μας Κέντρου, θα ομιλήσει ο πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης

π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΣ ΠΑΡΑΚΕΝΤΕΣ

ιεροκήρυκας της Ι. Μητροπόλεως Πατρών με το επίκαιρο θέμα:

«Η ΘΥΡΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ»

ΩΡΑ: 6 μ. μ.

WOKE, Η ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ - π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

WOKE, Η ΝΕΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΥΓΧΩΡΕΙ

 π. Θεμιστοκλής Μουρτζανός

Στη εποχή μας θριαμβεύει το κίνημα της αφύπνισης, το λεγόμενο WOKE. Στο όνομα της αποκατάστασης αδικιών του παρελθόντος, εις βάρος των μαύρων της Αμερικής, εις βάρος των γυναικών, των ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό, των μεταναστών, των διεμφυλικών, το κίνημα αυτό κινητοποιείται συνεχώς, κυρίως στο Διαδίκτυο, αλλά και με ακτιβιστικές ενέργειες, ώστε να ακυρωθεί στον δημόσιο λόγο οποιαδήποτε παρέμβαση δεν είναι σύμφωνη μ’ αυτό. Η κουλτούρα του εξοστρακισμού ή ακύρωσης (cancel culture) απαγορεύει να μιλούν δημόσια άνθρωποι που έχουν αντίθετες απόψεις, καθώς θεωρεί εκ προοιμίου ρατσιστικό τον λόγο τους, καταστρέφει αγάλματα ακόμη και προέδρων των ΗΠΑ που αμφισβητείται σήμερα ο ανθρωπισμός τους, πιέζει ώστε να μη διδάσκονται στα πανεπιστήμια κείμενα όπως τα ομηρικά έπη ή οι αρχαίες τραγωδίες, διότι διαφαίνεται υποτίμηση των γυναικών ή αποδοχή του χωρισμού των ανθρώπων σε ελεύθερους και δούλους, και ζητά να γυρίζονται σειρές ή ταινίες που διαστρέφουν την Ιστορία, όπως για παράδειγμα η μαύρη Κλεοπάτρα, βασίλισσα της  Αιγύπτου, για να επέλθει έτσι η κάθαρση από τις αμαρτίες του παρελθόντος.

            Όσοι είναι «αφυπνισμένοι», βλέπουν παντού αδικίες. Αλλιώς, θεωρούνται συμβιβασμένοι με το σύστημα που ευνοεί τους «λευκούς άνδρες» ή «τους πλούσιους που δεν έχουν φραγμούς καθώς εκμεταλλεύονται τις γυναίκες», την νομοθεσία που πρέπει να θεωρήσει ως κανονικότητα το δικαίωμα του ανθρώπου να κάνει ό,τι θέλει, χωρίς τους ηθικούς φραγμούς του παρελθόντος, ιδίως σε ό,τι αφορά στο σώμα και την ταυτότητά του, ενώ το μοντέρνο ρεύμα της queer αντίληψης, θεωρεί ότι το φύλο είναι κοινωνική κατασκευή, που αποδίδεται στον άνθρωπο και τίποτα δεν υπάρχει εκ φύσεως. Ο Γάλλος φιλόσοφος Braunstein τονίζει ότι  η woke ιδεολογία έχει αναπτύξει θρησκευτικά χαρακτηριστικά: προσπαθεί ν’ απαντήσει στην έλλειψη μιας ανώτερης αλήθειας που χαρακτηρίζει τη σημερινή μετα-θρησκευτική κοινωνία  και αυτή η νέα θρησκεία στηρίζεται στον εξαγνισμό της κοινωνίας, τον εξοστρακισμό όλων όσοι δεν την αποδέχονται, στο πέταγμα στην πυρά όσων κατηγορούνται για παρενόχληση ή εκμετάλλευση, χωρίς να γίνεται σεβαστό το τεκμήριο της αθωότητας, ενώ απουσιάζει εντελώς η συγχώρηση.

 

            Δεν είναι τυχαία η εξάπλωση των μαθημάτων αντιρατσισμού στην εκπαίδευση και στα πανεπιστήμια. Χωρίς να αρνείται κάποιος τις αδικίες που συμβαίνουν ή το κακό που ενυπάρχει, δεν μπορεί παρά να σταθεί με περίσκεψη έναντι ενός κινήματος που ζητά να αλλάξει τον κόσμο, όχι εμπνέοντας, αλλά τιμωρώντας. Όχι αναζητώντας την αλήθεια, αλλά κατασκευάζοντας αλήθειες που αποδομούν τις ταυτότητες, εθνικές, θρησκευτικές, κοινωνικές, προσωπικές όχι όμως για να χτίσουν έναν κόσμο με αρχές, αλλά για να κάνουν να θριαμβεύσει ο δικαιωματισμός, που γίνεται μηδενισμός. Αν τα αμαρτήματα των παλαιότερων ήταν πολύ σοβαρά, η νέα ιδεολογία έρχεται σήμερα να λειτουργήσει ως εκδίκηση για το χτες, τραβώντας τα πράγματα στο αντίθετο άκρο.

 

            Απέναντι σ’  αυτή την ραγδαία εξάπλωση, που κάνει θόρυβο και αγγίζει ιδιαίτερα τη νέα γενιά, η Εκκλησία οφείλει να μιλήσει για το μέτρο της αγάπης, για την συνύπαρξη με βάση κάποια όρια, για την ανάγκη να διαφυλαχτούν οι ταυτότητες και συνολικά η ταυτότητα του ανθρώπου, να διατηρηθούν η γλώσσα, η ιστορία, ο πολιτισμός, η πίστη, όχι χωρίς κριτική θεώρηση, όχι όμως και με αποδόμηση των πάντων. Δύσκολοι οι καιροί μας και μάλλον χρειάζεται αφύπνιση και σε όσους πιστεύουν.

 

Δημοσιεύθηκε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια»

στο φύλλο της Τετάρτης 7 Φεβρουαρίου 2024