Κατάργηση λεξιλογίου λόγω ανεργίας!!!

 

Καταργείται η φράση αγανακτισμένου γείτονα: 

"Θα κάνετε ησυχία να κοιμηθούμε, 

δουλεύουμε αύριο" (σιγά να μην δουλεύετε από αύριο)

 Κατά συνέπεια καταργείται και η συνώνυμη έκφραση:

 "Τελειώνετε κυρία μου, έχουμε και δουλειές" (δεν έχετε είπαμε).

 Μη ορθή θεωρείται επίσης και η έκφραση: "Μια δουλειά σε βάλαμε να κάνεις"

 Καταργείται πλέον το...
σύνθημα "Ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" 

(Βρες εσύ πελάτη και μετά δώσε του και δίκιο).
 

 Από την έκφραση "δουλειές με φούντες" κρατήστε τις φούντες 

ποτέ δεν ξέρεις μπορεί να χρειαστούν, αυτούς τους καιρούς δεν πετάμε τίποτα!

 Ξεχάστε τη δικαιολογία "άργησα γιατί είχα μία δουλειά" καθώς δεν περνάνε πια αυτά ...

Η έκφραση "εργασία και χαρά" καταργείται μέχρι νεωτέρας.

Καταργούνται επίσης χαζές ερωτήσεις τύπου " τι δουλειά έχεις εσύ εδώ;",

 "άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις;",

 "τι δουλειά είχες με αυτόν/ήν;"

  

                                                                                   k

Η τιμή και η προσκύνηση των ιερών λειψάνων

            Η Εκκλησία μας τιμά τους Αγίους και τα ιερά λείψανα τους, γιατί η αγιοσύνη είναι η χάρη του Θεού σ’ ολόκληρο τον άνθρωπο, και στο σώμα και στην ψυχή. Κι όχι μόνο τα σώματα και τα λείψανα των Αγίων τιμά η Εκκλησία, αλλά και τα ενδύματά τους λ.χ. η ζώνη και η εσθήτα της Θεοτόκου.

            Η αγιοσύνη λοιπόν των ανθρώπων του Θεού δεν είναι μόνο μέσα τους, αλλά και σε ό,τι βρίσκεται επάνω τους και γύρω τους. « Μάρτυρες Κυρίου πάντα τόπον αγιάζετε…».Κάθε τόπος που έζησε ένας Άγιος, ο τάφος του, τα λείψανα του ακόμα και τα ενδύματα του, όλα έχουν τη χάρη της αγιοσύνης. Γι’ αυτό οι χριστιανοί τα τιμούν και τα σέβονται σαν πολύτιμο θησαυρό. « Δια ταύτα ημίν τα λείψανα των αγίων αφήκεν ο Θεός» λέγει ο ι. Χρυσόστομος. Σε μία ομιλία του λέγει : «Ο Θεός μοίρασε μαζί μας τους μάρτυρες. Αυτός πήρε την ψυχή και σε μας έδωσε τα σώματα, ώστε τα άγια οστά τους να μας θυμίζουν την αρετή. Γι’ αυτό κάθε τόπος όπου υπάρχει  τάφος Αγίου, έχουν άγια λείψανα και θεωρούνταν προνομιούχοι τόποι… Οι χριστιανοί κάνουν ολόκληρα ιερά προσκυνήματα για να προσκυνήσουν τους τάφους των Αγίων και τα ιερά λείψανά τους.

            Ο αγ. Γρηγόριος ο Νύσσης λέγει, ότι οι τάφοι και τα λείψανα τους είναι επάλξεις που φυλάνε και προστατεύουν τη χώρα Οι χριστιανοί πάντα νοιώθουν  τους Αγίους κοντά τους και από τα αρχαία χρόνια προσκυνούν τα άγια λείψανά τους και παίρνουν θεία χάρη.

            Την πίστη και τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τα άγια λείψανα ο Άγιος Ι. Δαμασκηνός τη διατυπώνει ω εξής: «Ο δεσπότης Χριστός μάς έδωκε πηγές σωτηρίας τα λείψανα των Αγίων, που με πολλούς τρόπους παρέχουν ευεργεσίες ξεχύνοντας ευωδία μύρου. Όλα τα άγια λείψανα  αφήνουν μία ξεχωριστή ευωδία που είναι ευωδία Χριστού. Όπως γράφει ο απ. Παύλος.

            Αλλά η ευωδία δεν είναι ίδια για όλους. Εξαρτάται από το πώς το δέχεται ο καθένας. Σε άλλους είναι ευωδία ζωής και σε άλλους ευωδία θανάτου. Οι πιστοί τιμούν και προσκυνούν τα άγια λείψανα και παίρνουν την ευλογία του Θεού. Οι ασεβείς και οι άθεοι παθαίνουν ό,τι και οι δαίμονες. Γιατί δεν φοβούνται τίποτε περισσότερο οι δαίμονες όσο τα άγια λείψανα. Φεύγουν σαν κυνηγημένοι.

            Πράγματι «θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού».  

            π.γ.στ.

Η Θρησκεία και "οι Θρησκείες"

 

 

            «Η ιδέα μιας παγκόσμιας θρησκείας που συνενώνει τις ιδιότητες  των διαφόρων θρησκειών, ξεκινάει από την επιπολαιότητα και το θράσος του ανθρώπου. Είναι μία απαίτηση μη πραγματοποιήσιμη. Η αληθινή θρησκεία αποκαλύπτεται μόνο από το Θεό. Μια θρησκεία μη αποκεκαλυμμένη είναι απλώς θρησκευτική φιλοσοφία και όχι θρησκεία με την αληθινή έννοια της λέξεως. Η δημιουργία μιας παγκόσμιας θρησκείας (Οικουμενισμός) είναι ένας ανθρώπινος παραλογισμός και δεν πρέπει καν να το σκεπτόμαστε.

            Ο χριστιανισμός είναι ολοκληρωμένη θρησκεία που προσφέρει τα πάντα στον άνθρωπο ικανοποιώντας όλες του τις ανάγκες. Τώρα αν κάποιος δεν είναι ικανοποιημένος από τον χριστιανισμό, αυτό αφορά τη συνείδηςή του. Αυτό φανερώνει ότι ο Θεός δεν του αποκαλύφθηκε ακόμη και δεν γεύτηκε τη σωστική παρουσία Του. Ο Χριστός είπε : « Ζητείτε και ευρήσετε», με την προϋπόθεση να μην επιχειρήσει να δημιουργήσει ο ίδιος μία νέα θρησκεία…»

 (π. Δημ. Ντούντκο, αγωνιστής κατά του αθεϊσμού)

Η Εκκλησία πρότυπο τέλειας κοινωνίας

            Η Εκκλησία με την παρουσία της μέσα στον κόσμο δείχνει στους ανθρώπους μία άλλη πραγματικότητα. Την πραγματικότητα προς την οποία πορεύεται η ανθρωπότητα. Επομένως η Εκκλησία εκπληρώνει την προφητική της αποστολή με το να προσφέρει στον κόσμο το ιδανικό πρότυπο της κοινωνικής συμβιώσεως των ανθρώπων. Η ουσία του μηνύματος του χριστιανικού ευαγγελίου είναι ότι μέσα στη ζωή της Εκκλησίας ο άνθρωπος προσανατολίζεται, μεταμορφώνεται και ανακαλύπτει το νόημα της ζωής και της ιστορίας.

            Επομένως ο προφητικός ρόλος της Εκκλησίας είναι να υπάρχει μέσα στη σύγχρονη προβληματική κοινωνία και με τη συμβίωσή της αυτή να φανερώνει το πρότυπο της τέλειας εν Χριστώ κοινωνίας. Με τον τρόπο αυτό η προσφορά της Εκκλησίας είναι μεγάλη, διότι δείχνει το πρότυπο, το οποίο μεταμόρφωσε, μεταμορφώνει και μπορεί να μεταμορφώσει την ανθρώπινη κοινωνία, απαλλάσσοντάς την από την διαφθορά και την δυσαρμονία.  

            π.γ.στ.

Απανθίσματα θεοπρεπών ρημάτων

-     Ζώντες εν Χριστώ λαχταρούμε εκείνα που έχομε  και μιμνησκόμεθα εκείνα που περιμένουμε. Όλα δι’ Αυτού έχουν συνέλθει εις εν. Όταν Τον αγνοούμε βρίσκεται δίπλα μας και μας ενισχύει. Και όταν Τον γνωρίζωμε, χάνεται, για να πληρώσει δια της χάριτος Του τα πάντα: τη θλίψι και χαρά. Τη γνώσι και την άγνοια, τη ζωή και τον θάνατο, τον ουρανό και τη γη και τα καταχθόνια.

-       Η ταπείνωση και η αγάπη ανανεώνουν τον άνθρωπο και τον λόγο του. Δεν απομονώνουν, αλλά ενώνουν τους ανθρώπους. Και όλοι επιθυμούν και θέλουν με όλη τους την καρδιά να ακούσουν τον αληθινά ταπεινό, ευαίσθητο άνθρωπο της αγάπης, να μιλά, να λέει τα ίδια, γιατί ζεσταίνονται από τη συντροφιά και τη στοργή του. Άλλωστε, και τον ήλιο που βγαίνει κάθε μέρα ο ίδιος, μήπως τον βαρέθηκε η φύσις όλη και τα εν αυτή ζώντα; Το αντίθετο: τον περιμένουν και παραμένουν κάτω από την ακτινοβολία της ίδιας κάθε μέρας ενεργείας του.

Αρχιμ. Βασιλείου Ιβηρίτη

Πλεόνασμα αλαζονείας

            Στην εποχή μας πλεονάζει η αλαζονεία και η σύγχυση των φρενών στους ανθρώπους. Η έπαρση και η σύγχυση ξεκινάει από τα μικρά και φτάνει στα μεγάλα. Γίνεται τρόπος ζωής και περνά ως το νέο ήθος της νέας εποχής. Η πνευματική αρρώστια έχει προσβάλλει το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας και απ’ όσα συμβαίνουν γύρω μας έχουμε χάσει την ψυχική μας ισορροπία αλλά και την ελπίδα μας.

            Η χαρακτηριστική εικόνα της σύγχρονης κοινωνίας μας είναι η εικόνα μιας κοινωνίας που δεν έχει πνεύμα Θεού. Διότι όπου υπάρχει Πνεύμα Άγιο εκεί υπάρχει ενότητα, ειρήνη και προκοπή. Όπου λείπει το ζωοποιόν πνεύμα, εκεί υπάρχει πνεύμα πλάνης, απόγνωσης πονηρίας και ειδωλολατρίας. Ο σύγχρονος μανιακός άνθρωπος είναι εκτεθειμένος στο πνεύμα αυτό. Βασανίζεται καθημερινά και δεν αντιλαμβάνεται, ότι τα βάσανα και οι δοκιμασίες οφείλονται στην έλλειψη και απουσία του Αγίου Πνεύματος. Η αναπνοή του ανθρώπου κατάντησε οσμή θανάτου. Δυσοσμία που αναδύεται από τέλμα της καθημερινότητας και απλώνεται παντού.

            Το ερώτημα είναι : Ποιος θα μας βγάλει από την κρίση;

            Ποιος μπορεί να μετατρέψει την πορεία της κοινωνίας από τον θάνατο στη ζωή;

            Το Πνεύμα του Θεού μπορεί να καθαρίσει και να θεραπεύσει το ανθρώπινο πρόσωπο. Διότι όπου πνεύμα Κυρίου εκεί ξαναγεννιέται η ζωή και κατατροπώνεται ο θάνατος. Διαλύονται τα σύννεφα της απελπισίας, εκλογικεύεται ο νους του ανθρώπου και επέρχεται στην καρδιά του η ειρήνη του Θεού. Η Εκκλησία μάς προσκαλεί στη ζωή του Πνεύματος. Εκεί με τη μετάνοια θα ετοιμάσει την καρδιά για να κατασκηνώσει το Πνεύμα του Θεού. Από κει και πέρα ο άνθρωπος γίνεται φορέας χαρισμάτων, τα οποία είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγαθοσύνη, η πίστη, η πραότητα, η εγκράτεια. Μόνον έτσι, συν Θεώ, χαριτώνεται η ζωή μας και αποπνέει ευωδία Χριστού. 

          π.γ.στ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ ΛΟΥΚΑ Ευαγγέλιο : Λουκά 8, 26-39

"Τι σοι εστίν όνομα;"

Η σημασία ονομάτος

           

            (Εν ολίγοις)

            Τα ονόματα πάντα είχαν μεγάλη σημασία για την επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων. Στη Γένεση βλέπουμε πως ο άνθρωπος από την πρώτη στιγμή της ζωής του έχει ιδιαίτερο  όνομα που δηλώνει τη μοναδικότητά του. Στη συνέχεια η σημασία του ονόματος  στον χριστιανισμό αναδείχθηκε και αποδεσμεύτηκε από τα χωροχρονικά όρια και πήρε εσχατολογική διάσταση.

Το όνομα κατά την τάξη της ορθόδοξης Εκκλησίας δίνεται κατά την όγδοη  μέρα από τη γέννηση του νηπίου, γιατί θέλει να καταστήσει το νεογέννητο παιδί μέτοχο της νέας πραγματικότητας και να δείξει την πορεία της οποίας κατάληξη είναι η Βασιλείας του Θεού. Διαπιστώνουμε δηλ. ότι η Εκκλησία θεωρεί το βρέφος ήδη ολοκληρωμένο άνθρωπο και το αντιμετωπίζει με την ίδια προοπτική όπως και κάθε άνθρωπο. Το όνομα του ανθρώπου του δίνει μία ταυτότητα ως προσώπου μοναδικού και ανεπανάληπτου.

            Το βρέφος παίρνει το όνομα ενός αγίου, για να γιορτάζει τον άγιο του και έτσι να ενθυμείται τον Θεό. Η χριστιανική γιορτή ως βίωμα χαράς δεν μπορεί να νοηθεί έξω από τη δοξολογία των έργων του Θεού. Το περιεχόμενό της είναι η χαρά του ανθρώπου, χαρά σωτηρίας. Πρόκειται για μία εμπειρία που βιώνουμε μέσα στην Εκκλησία, η οποία κατά τους πατέρες χαρακτηρίζεται ως «Εκκλησία εορταζούσης αξίως του πνεύματος». Είναι μία εμπειρία που αποκτά αιώνιες διαστάσεις και γίνεται «τύπος της άνω χαράς» αφού  Χριστός, Εκκλησία και Βασιλεία Θεού δεν χωρίζονται.

            Με την καθιέρωση της χριστιανικής γιορτής δεν τιμάται ο Θεός μόνον σε ορισμένα μεγάλα γεγονότα, αλλά γίνεται σημείο αναφοράς και μνήμης του ανθρώπου κάθε στιγμή της ζωής του κάθε μέρα και ώρα σε κάθε γιορτή.

       Οι εκκλησιαστικές μας γιορτές έχουν οικογενειακό χαρακτήρα. Σε κάθε γιορτή πηγαίνουν πρόσφορο στην Εκκλησία, κάνουν αρτοκλασία και Ύψωμα στο σπίτι. Όλα αυτά είναι ευκαιρία σύνδεσης κάθε σπιτιού με την Εκκλησία και έχουν ευεργετική επίδραση στη ζωή μας.

      Πρέπει να τονίσουμε ότι οι γιορτές της Εκκλησίας δεν έχουν αναμνηστικό χαρακτήρα όπως οι εθνικές γιορτές. Κάθε εκκλησιαστική γιορτή είναι η συνέχιση και η παρουσία του γεγονότος του ιερού προσώπου που γιορτάζεται κάθε φορά. Στη γιορτή οι πιστοί δεν θυμούνται απλά ό,τι έγινε μια φορά, αλλά το βλέπουν να γίνεται και τώρα. Τα ιερά πρόσωπα είναι ζωντανά, μιλούν και κινούνται ανάμεσα μας.

            Η χριστιανοσύνη μας φαίνεται από τη θ. λατρεία και στις γιορτές μας. Γι' αυτό έχουμε χρέος να τις διατηρήσουμε και να συνεχίσουμε την γιορταστική παράδοση της Εκκλησίας μας. Στους δυσοίωνους καιρούς που ζούμε οι γιορτές είναι πηγές από τις οποίες αντλούμε εσωτερική δύναμη, για να επιβιώσουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί.

π. γ. στ.