Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

Για το άρθρο του π. Βασιλείου Θερμού: Συνωμοσιολογία και αντισημιτισμός: ένα επείγον ποιμαντικό πρόβλημα


π.Παντελεήμων, Κάλυμνος

Πραγματικά, η συνωμοσιολογία και ο αντισημιτισμός όπως κάθε ακραία μορφή φανατισμού δεν ταιριάζουν σε έναν συνειδητοποιημένο ορθόδοξο χριστιανό, πού επαγρυπνεί πνευματικά, κρύβει στην καρδιά του συγχώρεση και αγάπη και δεν φοβείται συνωμότες και συνέδρια γιατί επαφίεται όλος στην μέριμνα και προστασία του Θεού. Θεωρώ πώς ναί! Η συνωμοσιολογία είναι μάστιγα στο ορθόδοξο σώμα. Δεν ταιριάζει σε γενναίους χριστιανούς και παράλληλα τους αποσυντονίζει από τον μόνο στόχο και την μόνη άσκηση πού είναι η εν Χριστώ ζωή και η ένωση με τον Χριστό. Καταντήσαμε αντί να ανταλλάσουμε πνευματικές ανησυχίες να ψάχνουμε ως ωροσκόποι χαλδαίοι στίγματα μελλόντων μέσα σε υπαρκτές ή και ανύπαρκτες συνήθως προρρήσεις γερόντων ή "γερόντων".Προσδοκούμε τον αντίχριστο λες και όχι τον Χριστό.Τα γαρ μέλλοντα ανήκουν στον Θεό, όπως και τα παρόντα. Χρειάζεται πνευματική επαγρύπνηση και όχι μονομανής εντριβή σε παραφυσικά και συνωμοσιολογικά x files, πού άλλωστε πολλές φορές δεν είναι καν ορθόδοξης , αλλά και προτεσταντικής πηγής και αμερικανικής προέλευσης.

Αντικειμενικά και παράλληλα ο αντισιωνισμός δεν είναι αντισημιτισμός. Πλην όμως δεν θεωρώ ηθικό ή ορθόδοξο ο χριστιανός να είναι αντισιωνιστής(για αντισημίτης δεν το συζητώ καν) ή αντικείμενος σε κανέναν. Εκείνοι οι διώκτες εμείς, οι διωκόμενοι. Πολύ ορθά κάποιος φίλος επισήμανε παραπάνω πώς τα έθνη κατά την διαβεβαίωση του Κυρίου θα είναι αντικείμενα εναντίον μας και αυτό δεν αποτελεί κάτι νεό ή κάτι το καταπληκτικό. Εμείς όμως δεν καλούμαστε να τα μισήσουμε ή να τα πολεμήσουμε αλλά άφοβα να δώσουμε την μαρτυρία μας για να κατανικήσουμε το ψεύδος. Δεν είναι εχθρός του χριστιανού ο σιωνιστής, επειδή ο σιωνιστής θεωρεί τον χριστιανό φυσικό του εχθρό.Αυτοί μισούν, εμείς δεν διδαχτήκαμε το μίσος από την Εκκλησία. Αντίπαλος είναι μόνον το ψεύδος. Όσο εμείς θα λάμπουμε τόσο αυτό θα μειώνεται.Αντίστοιχα αν εμείς ως Έλληνες δεν ξεχνάμε το τί είμαστε και τό τί ωφείλουμε στην πατρίδα ουδείς δύναται να μας βλάψει.


Τέλος: Επείγον και φλέγον ή πρωτεύον ποιμαντικό ζήτημα;; Δεν νομίζω. Η συνωμοσιολογία είναι ένα φαινόμενο αρχαίο όπως ο κόσμος και θα εμφιλοχωρεί  σε θρησκευτικά ή εξωθρησκευτικά περιβάλλοντα όσο η οικουμένη ζεί μέσα σε παραλογισμό, παραλογισμό όμοιο με των ημερών μας, δηλαδή πάντα.

 Άλλα πρωτεύουν: η πείνα για Χριστό και η πείνα για ψωμί. Να δύο επείγοντα ποιμαντικά ζητήματα του παρόντος τόπου και χρόνου.Να δύο επείγοντα ποιμαντικά ζητήματα κάθε τόπου και χρόνου.Ας αφοσιωθούν οι ποιμένες σε αυτά.

Και φυσικά πανεπιστημιακοί δάσκαλοι όπως ο πατήρ Βασίλειος.ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥΣ!


παραθέτουμε το άρθρο του π.Β.Θερμού που προκάλεσε το σχόλιο του π.Παντελεήμονος  : 

Συνωμοσιολογία και αντισημιτισμός : ένα επείγον ποιμαντικό πρόβλημα
 
Μερίδα του ελληνικού λαού χαρακτηριζόταν ανέκαθεν από την τάση να ανακαλύπτει παντού ξένο δάκτυλο, απόρρητα παρασκήνια, συνωμοσίες εις βάρος της πατρίδας μας και της πίστης μας, με έντονη τη συμμετοχή των Εβραίων σε αυτά. Τα τελευταία 2 χρόνια, όμως, το κακό παράγινε.

Τα βρώμικα νερά της συνωμοσιολογίας και του αντισημιτισμού πάντοτε και παντού επικρατούν σε καιρούς ανασφάλειας και φόβου. Η ξαφνική και ισοπεδωτική οικονομική κρίση έχει ωθήσει πολλούς συμπολίτες μας να βεβαιωθούν ότι σκοτεινά κέντρα, εμπνεόμενα από τον σιωνισμό, απεργάζονται τον αφανισμό της Ελλάδας, τόσο τον πολιτισμικό όσο και τον οικονομικό. Κάποιοι που πρόσφατα ανακάλυψαν τις δυνατότητες του διαδικτύου έχουν πλέον τραπή σε αχαλίνωτα σενάρια τα οποία διαδίδουν ηλεκτρονικά: πάντα κάτι πονηρό βρίσκεται πίσω από τα γεγονότα, πάντα κάποιοι «ειδήμονες» θα διαφωτισουν τους «αφελείς» για τις σκοτεινές πλευρές ορισμένων δημόσιων προσώπων, πάντα τα διάφορα μέτρα λαμβάνονται με απώτερο σκοπό να πληγή η πίστη και η πατρίδα. Αρχής γενομένης από τη περιβόητη (και τελικά διαψευσθείσα) δήλωση του Κίσινγκερ εναντίον του ελληνισμού μέχρι την άποψη ότι τα ταχυδρομικά τέλη των εντύπων αυξήθηκαν ώστε να χτυπηθή ο εκκλησιαστικός λόγος!
Κάθε κοινωνία διαθέτει τις παράνοιές της, κάθε λαός έχει τους συνωμοσιολόγους του. Αυτό που συμβαίνει στην ελληνική κοινωνία, όμως, ξεπερνά κάθε φαντασία. Με αφορμή το σοκ των οικονομικών μέτρων έχουν απελευθερωθή πλήθος από φοβίες που φώλιαζαν στο φαντασιακό των Ελλήνων. Με κορυφαίο σύμπτωμα την παλιά καταστροφική πληγή του αντισημιτισμού, η οποία κάποτε αιματοκύλισε τον κόσμο.

Το πρόβλημα θα ήταν σοβαρό έτσι κι αλλιώς, γίνεται όμως τραγικό όταν βλέπουμε να το υποδαυλίζουν και εκκλησιαστικά πρόσωπα. Μερίδα κληρικών, όλων των βαθμών, καθώς και λαϊκών θεολόγων και άλλων πιστών, έχουν προσχωρήσει άνευ όρων σε αυτή την παράνοια. Έχουν υιοθετήσει άκριτα τα «Πρωτόκολλα των σοφών της Σιών» αγνοώντας ότι αποτελούν χαλκευμένη προβοκάτσια εις βάρος των Εβραίων! Έχουν ασπαστή τη θεωρία ότι για όλα τα δεινά του ελληνισμού φταίνε οι Εβραίοι! (Το επικαλέστηκε και ο Χίτλερ για να κάνει τον λαό συνεργούς του). Έχουν αγκαλιάσει κάθε αλλοπρόσαλλη ή ανεύθυνη αντικαθεστωτική κίνηση, δηλαδή λένε αντανακλαστικά «όχι» σε ό,τι προέρχεται από φορείς της εξουσίας, νομίζοντας ότι ενσαρκώνουν ένα νέο αντιστασιακό φρόνημα. Δεν προκαλούν έκπληξη όλα αυτά αν σκεφθούμε πως υπήρξαν κληρικοί που προ ετών διατύπωσαν δημόσια την κατηγορία ότι όσοι προωθούν τη λειτουργική ανανέωση υπηρετούν τα σχέδια της «Νέας Εποχής»! Η είσοδος και κληρικών στην παράνοια συνιστά πραγματικότητα λίαν ανησυχητική για την Εκκλησία και για τον τόπο.

Ουδείς είναι τόσο αφελής ώστε να αγνοεί πως η πολιτική διαθέτει νοσηρά παρασκήνια και πως οι εξουσίες του αιώνος τούτου είναι πάντοτε βουτηγμένες στα συμφέροντα. Ουδείς επαρκώς ενημερωμένος πολίτης παραγνωρίζει τις ενίοτε σατανικές μεθοδεύσεις του καπιταλιστικού συστήματος. (Ο Παπαδιαμάντης ονόμαζε «διαρκή αντίχριστον» την πλουτοκρατία). Εδώ, όμως, πρόκειται για κάτι άλλο. Αυτό που ενοχλεί εδώ είναι η νοοτροπία εκείνων των χριστιανών (παρόμοια με της Αριστεράς) η οποία ωθεί κάποιους να γίνονται εκούσια περιθωριακοί, στο να διαλέγουν να στέκονται πάντα στο «αντί», για να μπορούν να βρίζουν ατεκμηρίωτα. Ενοχλεί η συλλήβδην στοχοποίηση ενός βασανισμένου λαού όπως ο εβραϊκός, τον οποίο ταυτίζουν με εγκλήματα της ηγεσίας του και των λίγων σιωνιστών. Ενοχλεί η μεγαλομανής αντίληψη πως η Ελλάδα αποτελεί κέντρο του κόσμου και άλλη δουλειά δεν έχουν οι ισχυροί παρά να βυσσοδομούν εις βάρος της.

Δεν είναι τυχαίο πως περισσότερο ευάλωτα στις προβληματικές αυτές στάσεις είναι άτομα τα οποία διαβάζουν λίγο, σκέφτονται υπεραπλουστευτικά, συνηθίζουν να ενημερώνονται αποκλειστικά ή κυρίως από το διαδίκτυο. Στην επαρχία και στα λαϊκά στρώματα των μεγαλουπόλεων φαίνεται πως η συνωμοσιολογία και ο αντισημιτισμός ανθούν περισσότερο.

Αυτές οι διαπιστώσεις έχουν κοινωνιολογικό και ψυχολογικό ενδιαφέρον, διότι δείχνουν πως υπάρχουν κοινωνικές ομάδες οι οποίες αποτελούν ευκολώτερο στόχο χειραγώγησης: απλά, όπως αυτή ελάμβανε χώρα από τους πολιτικούς στο παρελθόν, τώρα την επιχειρούν οι δήθεν «ειδήμονες» καθώς και πρόσωπα κύρους, όπως κληρικοί. Στην πραγματικότητα πρόκειται δηλαδή για μάζες, που δεν διαμορφώνουν προσωπική γνώμη αλλά άγονται και φέρονται από εκείνους που ξέρουν πώς να τις ξεσηκώνουν.

Τα προβλήματα με τις στάσεις που περιέγραψα είναι δύο. Από τη μια, αποπροσανατολίζεται ο πολίτης από την κύρια ευθύνη του, την μετάνοιά του δηλαδή για όσα δεινά και ο ίδιος, με την πονηριά ή με τη ολιγωρία του, επεσώρευσε στον δημόσιο βίο και στην οικονομία. Αποθαρρύνεται από την εσωτερική αλλαγή του για την οποία πρέπει να εργασθή ώστε να επικρατήσει κάποτε επιτέλους και στον τόπο αυτό η ευνομία αντί για τις διαπλοκές συμφερόντων. Με άλλα λόγια, η συνωμοσιολογία και ο αντισημιτισμός είναι κατ’ ουσίαν λαϊκιστικά μεγέθη, διότι χαϊδεύουν τον Έλληνα ψιθυρίζοντάς του πόσο σπουδαίος και αθώος είναι, ένα θύμα των κακών της εκάστοτε εποχής.

Το άλλο πρόβλημα είναι πνευματικό. Τα μεγέθη αυτά νοθεύουν την ίδια την ουσία του χριστιανικού μηνύματος. Αντί ο πολίτης να θέτει σε προτεραιότητα την ιδιότητα του πιστού και να αγωνίζεται να αποτελέσει «ζύμη» και «άλας» μέσα στην εποχή στην οποία εκλήθη από τον Θεό, εθίζεται στο αίσθημα του αδικημένου, του σπουδαίου, του εγωκεντρικού, του χολωμένου, του μισούντος, και εν τέλει του συκοφάντη. Αντί να θεραπεύονται, δηλαδή, διεγείρονται τα χαμηλά ένστικτα και πάθη του «φυσικού» ανθρώπου και ματαιώνεται η πνευματική ανάκαμψη του.

Απέναντι στην κατάσταση αυτή, και πριν γιγαντωθή περαιτέρω (αφού αγνοούμε για πόσο καιρό ακόμη η πατρίδα μας θα δοκιμάζεται από την οικονομική κρίση), φρονώ πως η ποιμαίνουσα Εκκλησία οφείλει να ενεργήσει άμεσα και κατάλληλα. Υπάρχει ένα επείγον ποιμαντικό πρόβλημα το οποίο οφείλουμε να μην υποτιμήσουμε καθόλου και ενώπιον του οποίου θα πρότεινα τις εξής δράσεις:

-Να καταδείξουμε στους πιστούς ότι αμαρτάνει ενώπιον του Θεού όποιος υιοθετεί στάσεις απορριπτικές ή προσβλητικές για κάποιο έθνος. Το έθνος μας είναι ένα από όλα, με τις αρετές του και με τα ελαττώματά του. Ευλογήθηκε μεν από τον Θεό πλουσιοπάροχα αλλά σαν τον αρχαίο Ισραήλ: όχι για καύχηση αλλά για να μεταδώσει τις δωρεές. Τελικά, είτε μας αρέσει είτε όχι, η σύγχρονη πραγματικότητα το αποδεικνύει μέχρι τώρα ανίκανο και ανάξιο των ευεργεσιών αυτών.

-Να επισημάνουμε πως η καχυποψία, η εμπάθεια, καθώς και η εύκολη αποδοχή και διάδοση αναπόδεικτων κατηγοριών, συνιστούν πνευματικό πρόβλημα, πιθανόν και κώλυμα Θείας Κοινωνίας.

-Να τονίσουμε πως με τη συνωμοσιολογία και τον αντισημιτισμό προσφέρουμε χείριστες υπηρεσίες στην πατρίδα μας: διατηρούμε για τους εαυτούς μας μεγαλειώδη εικόνα η οποία έρχεται σε γελοία αντίθεση με την τωρινή μας κατάντια, ακυρώνουμε τη όποια προσπάθεια ανασύνταξης και αλλαγής νοοτροπίας, εκκολάπτουμε το «αυγό του φιδιού» το οποίο κανείς δεν γνωρίζει τι μορφή θα λάβει στο μέλλον, και εν τέλει στοχοποιούμε την χώρα μας στην Ευρώπη ως μια κοινωνία ιδιόρρυθμη και άνομη που ζη με φαντασιώσεις και φέρνει στην εξουσία ακροδεξιούς.

-Να διδάξουμε ότι γινόμαστε άξιοι διάδοχοι των σπουδαίων προγόνων μας, όχι με εθνικιστικές και αδιέξοδες κορώνες, αλλά με συστηματική και μεθοδική εργασία ηθικής αναδιοργάνωσης και κοινωνικής ανασύνταξης.

-Να καταστήσουμε σαφές ότι σωστός πολίτης είναι ο υπεύθυνος πολίτης. Εκείνος δηλαδή που δεν επωφελείται ο ίδιος από την φαυλοκρατία και αναξιοκρατία, έτσι ώστε να έχει το ηθικό σθένος της διαμαρτυρίας και της καταγγελίας. Και φυσικά διατηρεί ακέραιη την ευθυκρισία του ως προς τους πολιτικούς αλλά με τρόπο νηφάλιο και ακριβοδίκαιο.

Καθώς οδεύουμε προς ριζικές αλλαγές του ελληνικού κομματικού χάρτη, πιθανόν και της κοινωνίας ως συνόλου, είναι καιρός νομίζω να συμβάλουμε ως Εκκλησία στη διαμόρφωση ενός Έλληνα ωριμότερου πολιτικά και κοινωνικά. Δυστυχώς, όπως η δεκαετία του 1980 (με τις αμέτρητες κοινοτικές επιδοτήσεις που διοχετεύθηκαν στην κατανάλωση και όχι στην ανάπτυξη) υπήρξε η μεγάλη χαμένη ευκαιρία για τη χώρα, έτσι και οι δεκαετίες του 1990 (με το «Μακεδονικό») και του 2000 (με τις ταυτότητες) υπήρξαν χαμένες ευκαιρίες για την Εκκλησία. Προωθήθηκε η εσωτερική «κατανάλωση» και όχι η γνήσια εκκλησιαστική ανάπτυξη και αναδιοργάνωση.

Ας μην συνεχιστή το κακό.  
Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Θερμός


5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Διάβασα τις σκέψεις-απάντηση του π. Παντελεήμονος, αλλά είναι ξεκρέμαστες γιατί δεν τις είδα να φιλοξενούνται στο ιστολόγιό σας οι απόψεις του π. Βασιλείου Θερμού.
Ως προς τί η δημοσίευση απάντησης χωρίς την αφορμή;

Αληθεύοντες εν αγάπη είπε...

Είμαι μείζων το θέμα της συνωμοσιολογίας διότι κατατρώγει μεγάλη μερίδα ευσεβών και τους οδηγεί σε δρόμους περίεργους.

Ι. Ν. Αγ.Βαρβάρας-Οσ. Σάββα είπε...

έχετε δίκιο, εκ παραδρομής ξεχάσαμε να δημοσιεύσοθμε μαζί και το άρθρο του π.Θερμού. Το κάνουμε ευθύς αμέσως!

Ανώνυμος είπε...

Ο π.Βασίλειος α βλέπει όλα μαύρα.

Έλεος παπά μου...

Υπάρχει άρθρο του Τσόμσκι και υποστηρίζει ότι η Ελλάδα καταστρέφεται σύμφωνα με σχέδιο!

Εκτός και αν θεωρεί ο π.Βασίλειος τον εαυτό του μεγαλύτερο διανοούμενο!

Παρακάτω στέλνω τον σύνδεσμο:http://parratiritis.blogspot.com/...

Για διάβασε παπα-βασίλη το άρθρο και μετά έλα να μας πεις ότι κυκλοφορεί πολύ συνωμοσιολογία!

Κυριάκος είπε...

Μισείται η αμαρτία και όχι ο αμαρτωλός. Αλοίμονο εάν βλεπεις κάτι λάθος και δεν το καταγγέλεις.

Αντισιωνιστές, αντισημιτιστές, συνομωσιολόγοι κτλ είναι απλώς χαρακτηρισμοί και τίποτε άλλο.

Όταν κάποιος αναλώνεται σε έναν αγώνα εναντίον του κακού δε σημαίνει αξιωματικά ότι ασχολείται αποκλειστικά με αυτό. Σημασία έχει το κίνητρο.

Ας σταματήσουμε τότε και τον αντιαιρετικό αγώνα.

Η Εκκλησία στην Ορθοδοξία λέγεται Στρατευομένη για κάποιον λόγο.