Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2011

Η αγιότητα του Αγ.Διονυσίου


Συγχωρεί τον φονιά του αδελφού του
 
Κάποιος άνθρωπος ξένος, τολμηρός και αυθάδης, με χέρι σιχαμερό τόλμησε να σκοτώσει τον Κωνσταντίνο, τον γνήσιο και αγαπημένο αδελφό του αγίου· άτομο αξιώτατο και δοξασμένο της πατρίδας άρχοντα. Αφού διέπραξε αυτή τη σιχαμερή δολοφονία, φοβούμενος τη δύναμη των συγγενών του Κωνσταντίνου, διέφυγε σε τόπους έρημους και αδιάβατους για να γλιτώσει τη ζωή του. Τελικά (κατά το θεϊκό σχέδιο για να φανερωθεί η μεγάλη και παράδοξη αρετή του αγίου) ξέπεσε στο προαναφερθέν μοναστήρι της Θεοτόκου Αναφωνητρίας, όπου ηγουμένευε ο άγιος. Και μη γνωρίζοντας ότι ο ηγούμενος ήταν αδελφός του φονευθέντος, κατατρομαγμένος και μισοπεθαμένος από τον φόβο, με δάκρυα στα μάτια πέφτει στα γόνατα μπροστά στον άγιο, και τον παρακαλεί να κάνει έλεος σ' αυτόν, κρύβοντάς τον σε μέρος ασφαλές. Βλέποντάς τον ο άγιος τόσο τρομαγμένο, τον ρωτάει για να μάθει την αιτία του μεγάλου φόβου. Ακούει δε από αυτόν ότι κρύβεται από την οργή των αρχόντων, που τον κυνηγούσαν για να τον βρουν και να τον εκτελέσουν, διότι είχε σκοτώσει κάποιον Κωνσταντίνο που άνηκε σ' αυτήν την αρχοντική οικογένεια.

Πόνο αισθάνθηκε ο άγιος στην καρδιά του, όπως ήταν φυσικό, ακούγοντας ένα τόσο θλιβερό και πικρότατο μαντάτο, αφού μάλιστα δεν είχε και άλλον αδελφό. Άλλαξε η όψη του προσώπου του, τα φιλάδελφα δάκρυα κύλησαν αμέσως σαν από δύο βρύσες, και αναστενάζοντας βαθιά είπε: «Άνθρωπέ με, τι σου έφταιξε ο καλός εκείνος άρχοντας και τον σκότωσες άδικα;». Την ίδια ώρα, ως άνθρωπος, πιεζόταν από τη φυσική αδελφική αγάπη να εκδικηθεί τον φονιά. Αλλά προτιμώντας τη θεϊκή εντολή, η οποία προστάζει να αγαθοποιούμε όσους μας κάνουν κακό (Λουκ. 6, 33. 35), όχι μόνο δεν εκδικήθηκε εκείνον που ήταν άξιος κάθε τιμωρίας και σωφρονισμού, αλλά ακολουθώντας το παράδειγμα ανεξικακίας του Κυρίου μας Χριστού, ο οποίος και για τους σταυρωτές του παρακαλούσε τον άναρχο Πατέρα του, πήρε αυτόν τον φονιά και ενθαρρύνοντάς τον με παρηγορητικά λόγια, τον έκρυψε σε απόκρυφο σημείο και τον περιποιόταν με ευγένεια και ευσπλαχνία, σα να ήταν όχι εχθρός αλλά ευεργέτης του!

Δεν πέρασε πολύς χρόνος και να, φτάνουν πολλοί συγγενείς του αγίου τρέχοντας, ιδρωμένοι από τον κόπο της μακράς οδοιπορίας και σχεδόν μισοπεθαμένοι από την άμετρη λύπη, ενώ τους ακολουθούσαν πολλοί άνθρωποι οπλισμένοι. Βλέποντάς τους ο άγιος προσποιήθηκε ότι δεν ήξερε τίποτα. Τους ρωτάει λοιπόν να του πουν τον λόγο του ερχομού και της μεγάλης λύπης τους. Εκείνοι, με δάκρυα στα μάτια, του φανέρωσαν την ελεεινή τραγωδία και τον φόνο του αδελφού του, ρωτώντας τον συνάμα αν είδε να περνάει από εκεί ο φονιάς, τον οποίο έψαχναν να βρουν για να τον εκτελέσουν, όπως εκείνος στέρησε τη ζωή από τον αγαπημένο του αδελφό Κωνσταντίνο. Έκλαψε ο άγιος, θρήνησε μαζί με τους συγγενείς του τον θάνατο του αδελφού του και για να τους κάνει να φύγουν από το μοναστήρι το ταχύτερο, ώστε να βρει την ευκαιρία για να σώσει τον ελεεινό εκείνο φονιά, που τον είχε κρυμμένο, τους ξεπροβόδισε με συμβουλευτικά λόγια, στέλνοντάς τους τάχα να βρουν και να κρίνουν τον φονιά. Έτσι πέτυχε τον στόχο του.
Διότι μόλις απομακρύνθηκαν από εκεί οι συγγενείς του, συμβουλεύοντας τον φονιά (αφού του αποκάλυψε ότι ήταν αδελφός του Κωνσταντίνου) και ορμηνεύοντάς τον πνευματικά, τον οδήγησε σε διόρθωση, συγχωρώντας και το βαρύ αμάρτημά του. Ύστερα τον συνόδεψε μέχρι τον αιγιαλό, εκεί κοντά ατό μοναστήρι του έδωσε τροφή για το ταξίδι του σε άλλον τόπο και τον προέπεμψε για να σώσει τη ζωή του.
 www.xristianos.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: